Каҳфи асҳоби саъди дайну дувал

کهف اصحاب سعد دین و دول

Мунтаҳӣ дар тариқи илму амал

منتهی در طریق علم و عمل

Дилаш аз нисбати ду олами давр

دلش از نسبت دو عالم دور

Нисбат ӯ ба Кошғари машҳур

نسبت او به کاشغر مشهور

Гуфт аз пери худ низоми аддӣн

گفت از پیر خود نظام الدین

Ки ба хомӯш доштӣ таъйин

که به خاموش داشتی تعیین

Ки ба вақти сафои ойӣна

که به وقت صفای آیینه

Сӯй масҷид шудам як одина

سوی مسجد شدم یک آدینه

Чун зи масҷиди пас аз адои намоз

چون ز مسجد پس از ادای نماز

Сӯии мأўои хеши гаштами боз

سوی مأوای خویش گشتم باز

Дидам андари дкончаҳ эй танҳо

دیدم اندر دکانچه ای تنها

Навҷуоне ба ҳасан бе ҳамто

نوجوانی به حسن بی همتا

Ишқаш оварад бар ман онсони зӯр

عشقش آورد بر من آنسان زور

Каз дилу ҷони ман баромади шӯр

کز دل و جان من برآمد شور

Мондам аз ҳоли хештани ҳайрон

ماندم از حال خویشتن حیران

Ки дилиро ки ҷумлаи куну макон

که دلی را که جمله کون و مکان

Кам буд дар фурӯғи маърифаташ

کم بود در فروغ معرفتش

Чун шавад меҳри заррае сифаташ

چون شود مهر ذره ای صفتش

Қатраеро чаҳ Зуҳрау ёро

قطره ای را چه زهره و یارا

Ки тавонад иҳота бо дарё

که تواند احاطه با دریا

Ҳар куҷо тофт офтоби қадам

هر کجا تافت آفتاب قدم

Кӣ тавонад ниҳоди сояи қадам

کی تواند نهاد سایه قدم

Ногаҳон дар муқобили он моҳ

ناگهان در مقابل آن ماه

Дидам афтодаи бедилӣ дар роҳ

دیدم افتاده بیدلی در راه

Аз дилу дидаи ғарқи оташу об

از دل و دیده غرق آتش و آب

Аз таби ишқи он ҷавон дар тоб

از تب عشق آن جوان در تاب

Равшанам шуд ки он муҳаббату дард

روشنم شد که آن محبت و درد

Дар дили ман азу сироят кард

در دل من ازو سرایت کرد

Ман азон ишқ ҳастам озода

من ازان عشق هستم آزاده

Партав ӯст бар ман афтода

پرتو اوست بر من افتاده

Чанд гомии азу чу бигузаштам

چند گامی ازو چو بگذشتم

Зон ҳавоу ҳаваси тиҳии гаштам

زان هوا و هوس تهی گشتم

Ҳамчунин нақл кард азу ки дамӣ

همچنین نقل کرد ازو که دمی

Нашудӣ холӣ аз ғаму алмӣ

نشدی خالی از غم و المی

Рӯзу шаби ранҷа будӣ аз аўҷоъ

روز و شب رنجه بودی از اوجاع

Гоҳ таб доштӣу гоҳи сдоъ

گاه تب داشتی و گاه صداع

Гуфт рӯзӣ ки ранҷҳои гарон

گفت روزی که رنج های گران

Ин ҳама ҳаст бар ман аз дгарон

این همه هست بر من از دگران

Ман чу кулами ҳамаи ҷаҳони аҷзо

من چو کلم همه جهان اجزا

Балки ман шахс ва дигарон аъзо

بلکه من شخص و دیگران اعضا

Ранҷ бар ҷузв чун буд ҷорӣ

رنج بر جزو چون بود جاری

Асари он ба кул шавад сорӣ

اثر آن به کل شود ساری

Гуфт ноқил ки ин ҳадиси баланд

گفت ناقل که این حدیث بلند

Дар ман инкори гӯнае афканд

در من انکار گونه ای افکند

Зайдро табъ мунҳариф гардад

زید را طبع منحرف گردد

Чун ба таби умр ва муттасиф гардад

چون به تب عمر و متصف گردد

намезанад бар димоғи бикри бухор

می زند بر دماغ بکر بخار

Чун зи холиди баради сдоъи қарор

چون ز خالد برد صداع قرار

Буд бо ман рафиқи хбозӣ

بود با من رفیق خبازی

Дар халоу муллои ҳам овозӣ

در خلا و ملا هم آوازی

Оташи андохт дар танури саҳар

آتش انداخت در تنور سحر

Шуъла он зад аз дарунами сар

شعله آن زد از درونم سر

Чун даҳони танур ӯ оташ

چون دهان تنور او آتش

Аз даҳонам забона мезад хуш

از دهانم زبانه می زد خوش

Оташ ӯ чу шуъла зад аз ман

آتش او چو شعله زد از من

Сухан пер шуд марои равшан

سخن پیر شد مرا روشن

Ки тавонад ки ҳолати дгарӣ

که تواند که حالت دگری

Кунад андари кас дигар асарӣ

کند اندر کس دگر اثری

Ҳиммат пер омад андари кор

همت پیر آمد اندر کار

Вотшм зад ба хирмани инкор

وآتشم زد به خرمن انکار

Занги инкор аз дилами бздўд

زنگ انکار از دلم بزدود

Дар иқбол бар рухам багушӯд

در اقبال بر رخم بگشود