Ваон дигар шайхи пеши халқи ҷаҳон
وان دگر شیخ پیش خلق جهان
Карда худро илм ба зикри ниҳон
کرده خود را علم به ذکر نهان
Чашми пӯшидаи лаби фурӯи баста
چشم پوشیده لب فرو بسته
Нафас аз ҳарфу савти бигусаста
نفس از حرف و صوت بگسسته
По ба доман кашида сар дар ҷайб
پا به دامن کشیده سر در جیب
Яъне афтодаам ба мкмни ғайб
یعنی افتاده ام به مکمن غیب
Пушту пое бар ин ҷаҳон зада ам
پشت و پایی بر این جهان زده ام
Хайма бар авҷ ломакон зада ам
خیمه بر اوج لامکان زده ام
Гар фақирии зи даври ҷунбида
گر فقیری ز دور جنبیده
Гуфта бо ваии мурӣди дуздида
گفته با وی مرید دزدیده
Даври шӯи давр то зи лаҷаи роз
دور شو دور تا ز لجه راز
Ҷониб соҳилаш наёрӣ боз
جانب ساحلش نیاری باز
Шайхи бечораи худ зи ваҳму хаёл
شیخ بیچاره خود ز وهم و خیال
Ғарқ баҳрамонеу омол
غرق بحر امانی و آمال
Гоҳе аз фикри зани фитода ба банд
گاهی از فکر زن فتاده به بند
Гуҳи фурӯи монда дар ғами фарзанд
گه فرو مانده در غم فرزند
Гуҳ ба фикри иморати хона
گه به فکر عمارت خانه
Хештанро гирифтаи мардона
خویشتن را گرفته مردانه
Гуҳ ба дукон ва тим гашта гарав
گه به دکان و تیم گشته گرو
Баҳри таҳсили аҷра дар таг ва ду
بهر تحصیل اجره در تگ و دو
Гуҳ ба тахмину занни гирифтаи қиёс
گه به تخمین و ظن گرفته قیاس
Дахли ҳаммому Асияу хрос
دخل حمام و آسیا و خراس
Гуҳи фурӯи рафта дар чаҳ кориз
گه فرو رفته در چه کاریز
зи оби он ғаллаи куштау полез
ز آب آن غله کشته و پالیز
Гоҳе аз дасти нафаси бдФрмоӣ
گاهی از دست نفس بدفرمای
Аз шариъати ниҳодаи беруни пой
از شریعت نهاده بیرون پای
Рафта аз ҳиммати фурӯмоя
رفته از همت فرومایه
Дар ҷуволи хаёл бе моя
در جوال خیال بی مایه
Бар зан ва духтараш фиканда назар
بر زن و دخترش فکنده نظر
Ҳар якеро ҷудо кашида ба бар
هر یکی را جدا کشیده به بر
Дасти барда ба ғабғаби писараш
دست برده به غبغب پسرش
То кунад як ду бӯса аз шукраш
تا کند یک دو بوسه از شکرش
ӯ дарин шуғлу олимии мағрур
او درین شغل و عالمی مغرور
Гӯ нишаста сет дар мақоми ҳузур
گو نشسته ست در مقام حضور
Қалб ӯ зокирасту лаби хомӯш
قلب او ذاکر است و لب خاموش
То лабаш орамида ҷон дар ҷӯш
تا لبش آرمیده جان در جوش
Зикри ҳақро наҳуфта ме гуяд
ذکر حق را نهفته می گوید
Роҳи дайнро наҳуфта ме пуед
راه دین را نهفته می پوید
Зикр қалбӣ кунад ба сидқу сафо
ذکر قلبی کند به صدق و صفا
На лисонӣ чун зикри аҳли риё
نه لسانی چون ذکر اهل ریا
Дод азин аблаҳон гмраҳ дод
داد ازین ابلهان گمره داد
Мунҳариф аз тариқи ақлу сдод
منحرف از طریق عقل و سداد
Зикри ӣнҷои кадом взокр кист
ذکر اینجا کدام وذاکر کیست
Биҷуз омад шуд хавотир чист
بجز آمد شد خواطر چیست
Ботинии ҳамчуи хонаи занбӯр
باطنی همچو خانه زنبور
Ки кунандаш фузулён дар шӯр
که کنندش فضولیان در شور
Ҳар замони хотирӣ чу занбӯрӣ
هر زمان خاطری چو زنبوری
Ки кашад неш бар тани ъўрӣ
که کشد نیش بر تن عوری
намерасад зҳрнок аз чапу рост
می رسد زهرناک از چپ و راست
намезанад захми хеш бе каму кост
می زند زخم خویش بی کم و کاست
На шиории зи халъати тақво
نه شعاری ز خلعت تقوا
На ҳисории зи исмати мавло
نه حصاری ز عصمت مولا
намехӯрд захми лекини афсурдаи сет
می خورد زخم لیکن افسرده ست
Нест огаҳ ки захмҳо хӯрдаи сет
نیست آگه که زخم ها خورده ست
Бомдодон каз офтоб нашӯр
بامدادان کز آفتاب نشور
Шавад афсурдагии зи ҷонаши давр
شود افسردگی ز جانش دور
Дарди он захмҳо падед ояд
درد آن زخم ها پدید آید
Дилу ҷонаши зи ғами бФрсоид
دل و جانش ز غم بفرساید
Пас на зикраст онкӣ васвос аст
پس نه ذکر است آنکه وسواس است
Нест он фарбеҳӣ ки омос аст
نیست آن فربهی که آماس است
Зикр агар низ ҳаст ҷҳраст он
ذکر اگر نیز هست جهر است آن
Нест трёқ балки заҳраст он
نیست تریاق بلکه زهر است آن
Гарчи бастаи даҳони зи зикри баланд
گرچه بسته دهان ز ذکر بلند
Насб карда бар он нишоне чанд
نصب کرده بر آن نشانی چند
Чашми пӯшидау лаби хомӯш
چشم پوشیده و لب خاموش
Сарфикандаи фурӯ ба синау дӯш
سرفکنده فرو به سینه و دوش
Ин саросари фиғон ва фарёд аст
این سراسر فغان و فریاد است
Ки марои зикри хФиаҳ аврод аст
که مرا ذکر خفیه اوراد است
Рӯз то шаб ба зикр ме кӯшам
روز تا شب به ذکر می کوشم
Зикри ҳақро зи халқ май пӯшам
ذکر حق را ز خلق می پوشم
Лекини онҷо ки ақл бар кор аст
لیکن آنجا که عقل بر کار است
Ин на ахФост балки изҳор аст
این نه اخفاست بلکه اظهار است
Гарчи аз як нишона кард гузар
گرچه از یک نشانه کرد گذر
Кард бар пои ду сад нишон дигар
کرد بر پا دو صد نشان دگر