Он яке пеши олимии фозил

آن یکی پیش عالمی فاضل

Гуфт к-эй дар улӯми дайни комил

گفت کای در علوم دین کامل

Бозгуи рамзӣ аз алӣ вале

بازگو رمزی از علی ولی

Ки туро ёфтам вале алӣ

که تو را یافتم ولی علی

Гуфт к-эй дар влои ман воҳӣ

گفت کای در ولای من واهی

Аз кадомин алии сухани хоҳӣ

از کدامین علی سخن خواهی

Зон алии каши туе Заҳиру муайян

زان علی کش تویی ظهیر و معین

ё азон каши манам раҳе ва раҳин

یا ازان کش منم رهی و رهین

Гуфт ман гарчи андакӣ донам

گفت من گرچه اندکی دانم

Дар ду олами алӣ яке донам

در دو عالم علی یکی دانم

Шарҳи ин нуктаро тамом бигӯӣ

شرح این نکته را تمام بگوی

Он кадомаст ва ин кадом бигӯӣ

آن کدام است و این کدام بگوی

Гуфт он кӯ буд гузидаи ту

گفت آن کو بود گزیده تو

Нест ҷузи нақш нав кашида ту

نیست جز نقش نو کشیده تو

Пайкарии офарӣдае ба хаёл

پیکری آفریده ای به خیال

Гузоронидае бар ӯ аҳвол

گذرانیده ای بر او احوال

Паҳливонӣ бирават молидаа

پهلوانی بروت مالیده

Баҳри кин дар дағои сголидаҳ

بهر کین در دغا سگالیده

. . .

. . .

. . .

. . .

Бандаи нафаси хеш чун ман ва ту

بنده نفس خویش چون من و تو

Фориғ аз дайну кеш чун ман ва ту

فارغ از دین و کیش چون من و تو

Дар хайбар ба зӯри худ канда

در خیبر به زور خود کنده

Барда то дӯшу давраши афканда

برده تا دوش و دورش افکنده

Ба хилофати дилаши басии моил

به خلافت دلش بسی مایل

Шуд Абубакр дар миёни ҳоил

شد ابوبکر در میان حایل

Баъди бўбкри хости дигари бор

بعد بوبکر خواست دیگر بار

Лекини он бар умр гирифт қарор

لیکن آن بر عمر گرفت قرار

Чун азин вартаи рахти басти умр

چون ازین ورطه رخت بست عمر

Шуд хилофати насиби ёр дигар

شد خلافت نصیب یار دگر

Дар таку пўии баҳри ин матлӯб

در تک و پوی بهر این مطلوب

Ҳама ғолиб шуданд ва ӯ мағлуб

همه غالب شدند و او مغلوب

Бо чунин ваҳму занни зи нодонӣ

با چنین وهم و ظن ز نادانی

Асадуллоҳи ғолибаши хуоне

اسدالله غالبش خوانی

Ин алиро дар шумора киу ма

این علی را در شماره که و مه

Худ набӯдаи сет вар набошад ба

خود نبوده ست ور نباشد به

Ваон ълси каши манам ба ҷони банда

وان علس کش منم به جان بنده

Сблт нафас шавамро канда

سبلت نفس شوم را کنده

Бар сафи аҳли зиғ бо дили соф

بر صف اهل زیغ با دل صاف

Баҳри аъдоӣ дайн кашида масоф

بهر اعدای دین کشیده مصاف

Бӯда аз ғояти футуввати хеш

بوده از غایت فتوت خویش

Холӣ аз ҳавли хешу қӯти хеш

خالی از حول خویش و قوت خویش

Қӯту феъли ҳақ азу зада сар

قوت و فعل حق ازو زده سر

Канда бехештан дар хайбар

کنده بی خویشتن در خیبر

Худ чаҳ хайбар ки чанбари гардун

خود چه خیبر که چنبر گردون

Пеши он дасту панҷа буд забун

پیش آن دست و پنجه بود زبون

Дид зи офот , худ хилофат ро

دید ز آفات، خود خلافت را

Безарурат нахост офат ро

بی ضرورت نخواست آفت را

Ҳар чаҳ бар дил нишинад аз ваии гирд

هر چه بر دل نشیند از وی گرد

Ҳаст дар чашми марди офати мард

هست در چشم مرد آفت مرد

Чист гирди онкӣ аз зуҳӯри вуҷӯд

چیست گرد آنکه از ظهور وجود

Зу мукаддар шавад сафои шуҳуд

زو مکدر شود صفای شهود

То касе буд зи инҳирофи масӯн

تا کسی بود ز انحراف مصون

Коед он корро зи ӯҳдаи бурун

کاید آن کار را ز عهده برون

Буд бо ӯ мувофиқу мнқод

بود با او موافق و منقاد

Дар ҷанг ва мухолифат накушод

در جنگ و مخالفت نگشاد

Чун ҳама рӯй дар ниқоб шуданд

چون همه روی در نقاب شدند

Зарраи сони маҳв офтоб шуданд

ذره سان محو آفتاب شدند

Ғайр аз ӯ каси зи хос ва ом набӯд

غیر از او کس ز خاص و عام نبود

Ки тавонад ба он қиём намӯд

که تواند به آن قیام نمود

Лоҷарами нусрати шариъат ро

لاجرم نصرت شریعت را

Мутакаффил шуд он вадиат ро

متکفل شد آن ودیعت را

Буд сари камоли Мустафавӣ

بود سر کمال مصطفوی

Гашти хатми хилофати набавӣ

گشت ختم خلافت نبوی

Буд хатми русули набии вази пай

بود ختم رسل نبی وز پی

Шуд алии хотами хилофати вай

شد علی خاتم خلافت وی

Ҷамъӣ аз байъаташ або карданд

جمعی از بیعتش ابا کردند

Ва андари он саркашӣ хато карданд

و اندر آن سرکشی خطا کردند

Сар кашӣдан зи амри аҳли камол

سر کشیدن ز امر اهل کمال

Ҳаст ношии зи сари нақсу вабол

هست ناشی ز سر نقص و وبال

Дар ҷаҳони шоҳу раҳбарӣ чу алӣ

در جهان شاه و رهبری چو علی

Гар касе сар кашад зиҳии дағалӣ

گر کسی سر کشد زهی دغلی

Ин алӣ дар камоли халқу сайр

این علی در کمال خلق و سیر

. . .

. . .

Нест дар ҳеҷ маънӣу ҷиҳатӣ

نیست در هیچ معنی و جهتی

. . . Ро ба ӯ мушобеҳатӣ

. . . را به او مشابهتی

ӯ ба мавҳум хеш дорад рӯ

او به موهوم خویش دارد رو

Зонка мавҳум ӯст дар хур ӯ

زانکه موهوم اوست در خور او

Алӣии баҳри худ тарошида

علیی بهر خود تراشیده

Хотир аз меҳр ӯ харошида

خاطر از مهر او خراشیده