Ҷомии ин ваъзу тлхгўиӣ чанд
جامی این وعظ و تلخگویی چند
Хурдагирӣу ъибҷўиӣ чанд
خرده گیری و عیبجویی چند
Шеваи воъизи он буд ки нахуст
شیوه واعظ آن بود که نخست
Феъли худро кунад ба қавли дуруст
فعل خود را کند به قول درست
Чун шавад кор ӯ мувофиқ гуфт
چون شود کار او موافق گفت
Гар диҳад панд ғайр нест шигифт
گر دهد پند غیر نیست شگفت
Пой то фарқи ҷумлаи айбӣу ор
پای تا فرق جمله عیبی و عار
Чаҳ кунӣ айби Амру зайди шумор
چه کنی عیب عمرو و زید شمار
Зишт бошад ки айби худ пӯшӣ
زشت باشد که عیب خود پوشی
Вондри ифшоӣ дигарон кӯшӣ
واندر افشای دیگران کوشی
Кул ба мӯии дурӯғи пӯшади сар
کل به موی دروغ پوشد سر
Ки буд мӯии ман чу сунбул тар
که بود موی من چو سنبل تر
Занад онгаҳ зи баси табаи гӯйӣ
زند آنگه ز بس تبه گویی
Таъна бар шоҳидон ба кам мӯе
طعنه بر شاهدان به کم مویی
Шаби умрат ба вақт субҳ расед
شب عمرت به وقت صبح رسید
Субҳи шеб аз шаб шабоб дамид
صبح شیب از شب شباب دمید
Шеби коФўрсоӣ чун гардӣ
شیب کافورسای چون گردی
Бар сарати бехати гирди дами сардӣ
بر سرت بیخت گرد دم سردی
Сардӣ омад табиати кофур
سردی آمد طبیعت کافور
Чаҳ кунӣ ин табиат аз ваии давр
چه کنی این طبیعت از وی دور
Чархи гардони ҷуз ин наме донад
چرخ گردان جز این نمی داند
Косё бар сар ту гирданд
کاسیا بر سر تو گرداند
Кас чу ту дар сарои биму умед
کس چو تو در سرای بیم و امید
Риш дар Асия накард сифед
ریش در آسیا نکرد سفید
Манишин беш азин ба зери ғубор
منشین بیش ازین به زیر غبار
Хезу ғуслӣ дар об дида барор
خیز و غسلی در آب دیده برآر
Ба табибон меар рӯйу мҷўӣ
به طبیبان میار روی و مجوی
Доруеи кон сиёҳ созад мӯӣ
دارویی کان سیاه سازد موی
Ҳаст баҳри баёзи мӯии алоҷ
هست بهر بیاض موی علاج
Пунба бардоштан зи риши ҳаллоҷ
پنبه برداشتن ز ریش حلاج
Ҳаст айбӣ ба ҳар сари мӯи шеб
هست عیبی به هر سر مو شیب
Инак як перӣ ва ҳазорон айб
اینک یک پیری و هزاران عیب
Солҳогар ту дар ҳунар кӯшӣ
سالها گر تو در هنر کوشی
Ин ҳамаи айбро чаҳ сони пӯшӣ
این همه عیب را چه سان پوشی
Гашти мӯии сарати сифед чу шер
گشت موی سرت سفید چو شیر
Шуд замонаи туро бширу нзир
شد زمانه تو را بشیر و نذیر
ё зи тифлӣ ҳануз дидат баҳр
یا ز طفلی هنوز دیدت بهر
Шерат аз сар гирифт модари даҳр
شیرت از سر گرفت مادر دهر
Мӯӣ дар сари сифедии афкандат
موی در سر سفیدی افکندت
Сар мӯе намешавад пандат
سر مویی نمی شود پندت
намекунӣ аз баёзи шеъри эъроз
می کنی از بیاض شعر اعراض
Рӯзу шаби шеър май барӣ ба баёз
روز و شب شعر می بری به بیاض
Гоҳ май хоҳӣ аз мидоди имдод
گاه می خواهی از مداد امداد
намекунӣ шеърро чу шеъри савод
می کنی شعر را چو شعر سواد
Чун замонаи саводи шеъри рабӯд
چون زمانه سواد شعر ربود
Худ бигӯ аз саводи шеър чаҳ суд
خود بگو از سواد شعر چه سود
Шаҳр лаҳваст бугсал аз ваии ху
شهر لهو است بگسل از وی خو
Лӣати шеърии илои маттии тлҳў
لیت شعری الی متی تلهو
Чаҳ занӣ дар радифу қофияи чанг
چه زنی در ردیف و قافیه چنگ
Кор бар худ кунӣ чу қофияи танг
کار بر خود کنی چو قافیه تنگ
Ҳаст назмии латифи умри шариф
هست نظمی لطیف عمر شریف
Каши марази қофияи сету марги радиф
کش مرض قافیه ست و مرگ ردیف
Дил гарав кардае ба назми сухан
دل گرو کرده ای به نظم سخن
Фикри кори радиф ва қофия кун
فکر کار ردیف و قافیه کن
Шеър бодӣаст каш кунанд ибдоъ
شعر بادیست کش کنند ابداع
Аз мафоъилу фоилоти зроъ
از مفاعیل و فاعلات زراع
намекунӣ зи аблаҳӣу хўдроиӣ
می کنی ز ابلهی و خودرایی
Субҳ то шоми боди паймое
صبح تا شام باد پیمایی
Комилон чун дар сухан сифтанд
کاملان چون در سخن سفتند
Аъзби алшър акзбаҳ гуфтанд
اعذب الشعر اکذبه گفتند
Ончӣ бошад ҷамоли он зи дурӯғ
آنچه باشد جمال آن ز دروغ
Пеши аҳли басираташ чаҳ фурӯғ
پیش اهل بصیرتش چه فروغ
Водии шеър кӣ шавад зии заръ
وادی شعر کی شود ذی زرع
Гар на обаши диҳии зи манбаи шаръ
گر نه آبش دهی ز منبع شرع
Шеъри мари шаръро чу фаръ шавад
شعر مر شرع را چو فرع شود
Чун наад пои баланд шаръ шавад
چون نهد پا بلند شرع شود
Вар надорад зи айни шаръи асар
ور ندارد ز عین شرع اثر
Шеър номаш макун ки бошад шар
شعر نامش مکن که باشد شر