Шеър дар нафаси хештан бад нест

شعر در نفس خویشتن بد نیست

Пеши аҳли дили ин сухан рад нест

پیش اهل دل این سخن رد نیست

Нолаи ман з хаст шуракост

ناله من ز خست شرکاست

Тан чу нолам , зи шари эшон кост

تن چو نالم، ز شر ایشان کاست

Пеши азин фозилони шеъри шиор

پیش ازین فاضلان شعر شعار

Касб кардӣ фазойил бисёр

کسب کردی فضایل بسیار

Будӣ ороста ба фазлу ҳунар

بودی آراسته به فضل و هنر

Будӣ озода аз фузули сайр

بودی آزاده از فضول سیر

Ҳикмату аслу фаръи варзида

حکمت و اصل و فرع ورزیده

Ба тарозуии шаръи санҷида

به ترازوی شرع سنجیده

Мустамар бар макорими ахлоқ

مستمر بر مکارم اخلاق

Мштҳр дар маҷомеъи офоқ

مشتهر در مجامع آفاق

Таййиби анфоси шани мрўҳи рӯҳ

طیب انفاس شان مروح روح

Ҷунбиши калакашони калиди футуҳ

جنبش کلکشان کلید فتوح

Ҳамаро дили зи ҳиммати олӣ

همه را دل ز همت عالی

Аз қаноати пар аз тамаъи холӣ

از قناعت پر از طمع خالی

Ваа каз эшон биҷуз фасона намонад

وه کز ایشان بجز فسانه نماند

Ҷузи сухани ҳеҷ дар миёна намонад

جز سخن هیچ در میانه نماند

Кист шоир кунун яке мудаббир

کیست شاعر کنون یکی مدبر

Ки надонад зи ҷаҳл ҳар аз бар

که نداند ز جهل هر از بر

Накунад фарқи шеърро зи шъир

نکند فرق شعر را ز شعیر

Роҳати хулдро зи ранҷи съир

راحت خلد را ز رنج سعیر

Ҳиммат ӯ хасису табъи лӣим

همت او خسیس و طبع لئیم

Ҳамаи офоқро ҳарифу надим

همه آفاق را حریف و ندیم

Рӯзу шаби кӯ ба кӯйу ҷой ба ҷой

روز و شب کو به کوی و جای به جای

Май дӯд чун сегон сӯхтаи пой

می دود چون سگان سوخته پای

То куҷои бӯи барад ки як ду се кас

تا کجا بو برد که یک دو سه کس

Гашта ҷамъ аз сари ҳавоу ҳавас

گشته جمع از سر هوا و هوس

Карда тартиби айшро асбоб

کرده ترتیب عیش را اسباب

Аз шаробу кабобу чангу рубоб

از شراب و کباب و چنگ و رباب

Афканди хешро ба макру дурӯғ

افکند خویش را به مکر و دروغ

Пеши он ҷамъ чун магас дар дуғ

پیش آن جمع چون مگس در دوغ

Косае чанд заҳр Марканд

کاسه ای چند زهر مارکند

Бо ҳамаи ҷанг ва корзор кунад

با همه جنگ و کارزار کند

Жож хоед зарофати ингорад

ژاژ خاید ظرافت انگارد

Ҳарза гуяд латифаи пиндорад

هرزه گوید لطیفه پندارد

Бас ки ояд азон гуруҳи дурушт

بس که آید ازان گروه درشت

Силиаш бар қафо ва бар рӯи мушт

سیلی اش بر قفا و بر رو مشت

Бадар ояд азон миёна ки буд

بدر آید ازان میانه که بود

Пас сари сурху чшмхонаҳи кабӯд

پس سر سرخ و چشمخانه کبود

Бо чунон чшмхонаҳ ва пас сар

با چنان چشمخانه و پس سر

Рӯй аз онҷо наад ба ҷой дигар

روی از آنجا نهد به جای دگر

Наниҳода сети ҳеҷ каси хуоне

ننهاده ست هیچ کس خوانی

Дар ҳамаи шеъри баҳри меҳмонӣ

در همه شعر بهر مهمانی

Ки нарафта сет то сари хониш

که نرفته ست تا سر خوانش

Нанашаста туфайли муҳимонаш

ننشسته طفیل مهمانش

Нагирифта сети каси паии гаштӣ

نگرفته ست کس پی گشتی

Кунҷи боғӣу ҷониби даштӣ

کنج باغی و جانب دشتی

Ки наҷуста суроғи вай аз пай

که نجسته سراغ وی از پی

Тай накарда бисоти ъушрати вай

طی نکرده بساط عشرت وی

Зу якегар ба ғор карда фирор

زو یکی گر به غار کرده فرار

Сонӣ аснин гашта дар бен ғор

ثانی اثنین گشته در بن غار

Вари ду кас зу ба истиғоса шуда

ور دو کس زو به استغاثه شده

Аз ақаби солиси салоса шуда

از عقب ثالث ثلاثه شده

Вари се кас аз ҷафоаш пай зада гум

ور سه کس از جفاش پی زده گم

Чун саг Каҳф гашта робиъаам

چون سگ کهف گشته رابعهم

Қиссаи кӯтоҳи ҳеҷ фарду Фриқ

قصه کوتاه هیچ فرد و فریق

Зу наруста ба ҳилаҳои дақиқ

زو نرسته به حیله های دقیق

Гашта зин гӯна хасту ибром

گشته زین گونه خست و ابرام

Шеъри мазмуму шоирони бадном

شعر مذموم و شاعران بدنام

Ҳар ки мхзўл ва хосрш хонанд

هر که مخذول و خاسرش خوانند

Хуштар ояд ки шоираш хонанд

خوشتر آید که شاعرش خوانند

Лутфи шоир агар чаҳ мухтасар аст

لطف شاعر اگر چه مختصر است

Ҷомеъи сад ҳазор шин ва шар аст

جامع صد هزار شین و شر است

Нест як халқу сирати мазмум

نیست یک خلق و سیرت مذموم

Ки нагардад азин лақаби мафҳум

که نگردد ازین لقب مفهوم