« алиф » исми пештар аз « бо »

«الف » اسم پیشتر از «با»

Буд бисёр зоҳиру пайдо

بود بسیار ظاهر و پیدا

« бе » чу омад падеди алиф дар бисми

«بی » چو آمد پدید الف در بسم

МхтФии гашти ҳамчуи ҷон дар ҷисм

مختفی گشت همچو جان در جسم

Буд пеш аз вуҷӯди халқи ҷаҳон

بود پیش از وجود خلق جهان

Сари ваҳдати чунонкӣ буд аён

سر وحدت چنانکه بود عیان

Ҳукми касрат чу ёфт васфи зуҳӯр

حکم کثرت چو یافت وصف ظهور

Сар ваҳдат шуд андари он мастур

سر وحدت شد اندر آن مستور

Нури ваҳдати зи касрати зоҳир

نور وحدت ز کثرت ظاهر

Гарчи бас зоҳирасту баси қоҳир

گرچه بس ظاهر است و بس قاهر

Лек шайтон ба макру зарқу ҳиял

لیک شیطان به مکر و زرق و حیل

Пӯшади онро зи дидаи аҳвал

پوشد آن را ز دیده احول

Инаст он сар ки соилии огаҳ

اینست آن سر که سایلی آگه

Аз набӣ дар ҳуруфи бисмии аллоҳ

از نبی در حروف بسم الله

Чун зи но бӯдан « алиф » пурсед

چون ز نا بودن «الف » پرسید

Гуфт шайтонаш аз миёни дуздӣдан

گفت شیطانش از میان دزدیدن