Падари ин қисса аз забони писар

پدر این قصه از زبان پسر

Чун ниўшид гуфт ҷони падар

چون نیوشید گفت جان پدر

Нест пӯшидаи пеши аҳли адаб

نیست پوشیده پیش اهل ادب

Ки буд риши пар ба урфи араб

که بود ریش پر به عرف عرب

Лек он пар ки мурғи ҳасану ҷамол

لیک آن پر که مرغ حسن و جمال

Занад аз ваии сӯии адами пару бол

زند از وی سوی عدم پر و بال

Гарчи хезади ҳамин з рӯйу зқн

گرچه خیزد همین ز روی و ذقن

Равад аз ваии латофати ҳамаи тан

رود از وی لطافت همه تن

Наргиси чашм азон шавад бе об

نرگس چشم ازان شود بی آب

Лола рӯй азон шавад бе тоб

لاله روی ازان شود بی تاب

Хами абрӯ ки хоняш маи нав

خم ابرو که خوانیش مه نو

Шавад аз риши доси умри дарав

شود از ریش داس عمر درو

Қад ки бошад ниҳоли тоза ва тар

قد که باشد نهال تازه و تر

Хушк чӯбӣ шавад сазои табар

خشک چوبی شود سزای تبر

Хати фирӯзаи ранги зангорӣ

خط فیروزه رنگ زنگاری

Оварад рӯй дар сияҳи корӣ

آورد روی در سیه کاری

Холи мишкӣн ки бар ҷабину изор

خال مشکین که بر جبین و عذار

Нуқтаи машк буд бар гулнор

نقطه مشک بود بر گلنار

Чун дамади риши байняш ба сариҳ

چون دمد ریش بینیش به صریح

Мисли бъролзбоءи ҳавли алшиҳ

مثل بعرالظباء حول الشیح

Вончаҳ мехоняш чаҳ симин

وانچه می خوانیش چه سیمین

Бинии онро ба чашми ибрати байн

بینی آن را به چشم عبرت بین

Чун нишони сами сутур ба роҳ

چون نشان سم ستور به راه

Вази нами бўли азуи дамидаи гиёҳ

وز نم بول ازو دمیده گیاه

Лабу сблти чунон ба ҳам каз мӯӣ

لب و سبلت چنان به هم کز موی

Лои полоӣ бар даҳони сабуӣ

لای پالای بر دهان سبوی

Равад алқсаҳи ҳасан ва монад риш

رود القصه حسن و ماند ریش

Гул диҳад ҷои хештан ба ҳашиш

گل دهد جای خویشتن به حشیش

Чаҳ ҳашишӣ ки обу гули бабрад

چه حشیشی که آب و گل ببرد

Чаҳ гиёҳӣ ки гов ва хар бачарад

چه گیاهی که گاو و خر بچرد

Пас ба ин хол ва хат машав мағрур

پس به این خال و خط مشو مغرور

Бош аз олоиши ръўнти давр

باش از آلایش رعونت دور

Кини ҳамаи зебу зинат сувар аст

کین همه زیب و زینت صور است

Ҳоли сӯрати замони замон дигар аст

حال صورت زمان زمان دگر است

Ҳар ки ӯ дили дарин сувари бастаи сет

هر که او دل درین صور بسته ست

Бугсал аз вай ки ҳимматаш паст аст

بگسل از وی که همتش پست است

Паии он рӯ ки ориф маъност

پی آن رو که عارف معناست

Марди ориф ба дӯстии аввалии сет

مرد عارف به دوستی اولی ست

Чун сувар нест эмин аз тағйир

چون صور نیست ایمن از تغییر

Домани ошиқони маънии гир

دامن عاشقان معنی گیر

Ҳасани маънӣ чу ҷовдон поед

حسن معنی چو جاودان پاید

Ишқи он эътимодро шояд

عشق آن اعتماد را شاید

Ҳасани сирати маҳал тағйир аст

حسن سیرت محل تغییر است

Ориф аз ишқи он карон гир аст

عارف از عشق آن کران گیر است

Чун шунид ин сухани писари зи падар

چون شنید این سخن پسر ز پدر

Кард беруни ғурури ҳасани зи сар

کرد بیرون غرور حسن ز سر

Ҳасан сират гирифт бо ҳамаи пеш

حسن سیرت گرفت با همه پیش

Лек бо марди ориф аз ҳама беш

لیک با مرد عارف از همه بیش

Чашму дил бар ризоӣ ӯ ме дошт

چشم و دل بر رضای او می داشت

Гӯш бар ҳукму рой ӯ ме дошт

گوش بر حکم و رای او می داشت

Ҳар чаҳ гуфтӣ ба ҷони ниўшидӣ

هر چه گفتی به جان نیوشیدی

Заҳр додӣ равони бнўшидӣ

زهر دادی روان بنوشیدی

Орифи тези чашми маънии байн

عارف تیز چشم معنی بین

Каши шуҳуди худоӣ буд ойин

کش شهود خدای بود آیین

Рӯй ӯро чу равшан оина тофт

روی او را چو روشن آینه تافت

Ки бар он нури ҳақ муъоина тофт

که بر آن نور حق معاینه تافت

Доимо дар таҷаллии он нур

دایما در تجلی آن نور

Буд аз чашми хештани мастур

بود از چشم خویشتن مستور

Зарра буд ӯ з нур ҳастӣ ҳақ

ذره بود او ز نور هستی حق

Зарра дар нур буд мустағриқ

ذره در نور بود مستغرق

Ҳбзои он ду нозиру манзур

حبذا آن دو ناظر و منظور

Ҳар ду зи олӯдагии шаҳвати давр

هر دو ز آلودگی شهوت دور

Рӯй дар рӯй икдгр карда

روی در روی یکدگر کرده

Бода аз ҷоми икдгри хӯрда

باده از جام یکدگر خورده

Синаи он чу домани ин чок

سینه آن چو دامن این چاک

Домани ин чу дидаи он пок

دامن این چو دیده آن پاک

Ҳиси ин офтоб ҳастӣ сӯз

حس این آفتاب هستی سوز

Ишқи он субҳи офтоби афрӯз

عشق آن صبح آفتاب افروز

Буд икчнд азон ду мҳргзор

بود یکچند ازان دو مهرگزار

Гарми савдои ишқро бозор

گرم سودای عشق را بازار

Оқибат чун ниҳоди рӯ ба завол

عاقبت چون نهاد رو به زوال

Зон писари офтоби ҳасану ҷамол

زان پسر آفتاب حسن و جمال

Ишқи ушшоқ низ рахт бибаст

عشق عشاق نیز رخت ببست

Оташ иштиёқашон бинишаст

آتش اشتیاقشان بنشست

Ҳасан шахсасту ишқ чун соя

حسن شخص است و عشق چون سایه

Соя аз шахс май баради моя

سایه از شخص می برد مایه

Чун даройади вуҷӯди шахси зи пой

چون درآید وجود شخص ز پای

Нест мумкини бақои соя ба ҷой

نیست ممکن بقای سایه به جای

Он ки доими зи ишқ лоф задӣ

آن که دایم ز عشق لاف زدی

Дар муҳаббат дар газоф задӣ

در محبت در گزاف زدی

Ногаҳонаш ба роҳ агар дидӣ

ناگهانش به راه اگر دیدی

Бе баҳонаи з роҳ гардидӣ

بی بهانه ز راه گردیدی

Бар гирифтӣ зи даври роҳи гурез

بر گرفتی ز دور راه گریز

Пои худ дргриз кардӣ тез

پای خود درگریز کردی تیز

Ғайри ориф ки рӯ ба раҳ ме дошт

غیر عارف که رو به ره می داشت

Сари он риштаро нигаҳ ме дошт

سر آن رشته را نگه می داشت

Гарчи ишқаш намонад ҳамчуи нахуст

گرچه عشقش نماند همچو نخست

Нашуд ойини ошнои суст

نشد آیین آشنایی سست

Ишқ агар рафт дӯстдорӣ монад

عشق اگر رفت دوستداری ماند

Дар миёнаи тариқ ёрӣ монад

در میانه طریق یاری ماند