Шамс табриз дид коўҳди дайн

شمس تبریز دید کاوحد دین

Карда назора батон ойин

کرده نظاره بتان آیین

Дар димишқ аз ҳавои ғамзаи занон

در دمشق از هوای غمزه زنان

Гирди ҳангомаҳост тўФи кунон

گرد هنگامه هاست طوف کنان

Сари бадви бардаи ошкор ва наҳуфт

سر بدو برده آشکار و نهفت

Гуфт эй шайх дар чаҳ корӣ гуфт

گفت ای شیخ در چه کاری گفت

Чашмаи офтоб май байнам

چشمه آفتاب می بینم

Лек дар ташти об май байнам

لیک در طشت آب می بینم

Гуфт ҳайҳоти ин чаҳ бе басарӣаст

گفت هیهات این چه بی بصریست

Рост байн бош ин чаҳ каҷ назарӣаст

راست بین باش این چه کج نظریست

Бар қафогар на думаласт ту ро

بر قفا گر نه دمل است تو را

Кори баҳр чаҳ мӯҳмаласт ту ро

کار بهر چه مهمل است تو را

Сари зи пастӣ ба сӯй боло кун

سر ز پستی به سوی بالا کن

Сӯии хуршеди чашми худ во кун

سوی خورشید چشم خود وا کن

Зоти хуршед бар фалаки толеъ

ذات خورشید بر فلک طالع

Ту ба аксӣ чаро шудӣ қонеъ

تو به عکسی چرا شدی قانع