Сухани орифи сутӯдаи сайр

سخن عارف ستوده سیر

Чун ба ӣнҷо расед пеши писар

چون به اینجا رسید پیش پسر

Гуфт к-эии фаҳмро муҳайёи ту

گفت کای فهم را مهیا تو

Ишқи ман буд азин қабл бо ту

عشق من بود ازین قبل با تو

Рахти ойӣнаи мусаффо буд

رخت آیینه مصفا بود

Зон ҷамоли азали ҳувайдо буд

زان جمال ازل هویدا بود

Чашми ман буд бар ҷамоли азал

چشم من بود بر جمال ازل

Чун дар ойӣна ?ут фитод халал

چون در آیینه ات فتاد خلل

Чашм азон оинаи фурӯи бастам

چشم ازان آینه فرو بستم

Пас зонуӣ хеш бинишастам

پس زانوی خویش بنشستم

Шоҳид аз оина чу тобади рӯ

شاهد از آینه چو تابد رو

Ба буд оинаи сари зону

به بود آینه سر زانو

Он ки бошад зи зонуи оина аш

آن که باشد ز زانو آینه اش

Ҳасан маънӣ шавад муъоина аш

حسن معنی شود معاینه اش