Буъалии рӯдбории он шаҳи дайн

بوعلی رودباری آن شه دین

Хусрави боргоҳи сидқу яқин

خسرو بارگاه صدق و یقین

Рафт рӯзӣ ба ҷониби ҳаммом

رفت روزی به جانب حمام

То сабк гардад аз гаронии ом

تا سبک گردد از گرانی عام

Дид аз рқъаҳҳои гӯногӯн

دید از رقعه های گوناگون

Жандаи сӯфӣона бар берун

ژنده صوفیانه بر بیرون

ё раби ин жанда гуфт кисват кист

یا رب این ژنده گفت کسوت کیست

Ки дарин роҳи ҷуз ба фоқа назист

که درین راه جز به فاقه نزیست

Чун даромад чаҳ дид дарвешӣ

چون درآمد چه دید درویشی

Дар раҳи ошиқии вафои кешӣ

در ره عاشقی وفا کیشی

Истода ба фарқи хўдкомӣ

ایستاده به فرق خودکامی

Ки сараш май стрди ҳҷомӣ

که سرش می سترد حجامی

Мӯӣ ӯ чун шудӣ ситурда ба теғ

موی او چون شدی سترده به تیغ

Доштӣ бар замини фитодаи дареғ

داشتی بر زمین فتاده دریغ

Дмбдм хам шудӣ ба сӯии замин

دمبدم خم شدی به سوی زمین

Баҳри мӯӣ чиданаши з рӯй замин

بهر موی چیدنش ز روی زمین

Соф карда даруни зи ҳилау зарқ

صاف کرده درون ز حیله و زرق

Рехтии оби софяш бар фарқ

ریختی آب صافیش بر فرق

Азм рафтан чу кард тозаи ҷавон

عزم رفتن چو کرد تازه جوان

Рафт дарвеш то буруну равон

رفت درویش تا برون و روان

Баҳраш оварад як ду Фўтаҳи хушк

بهرش آورد یک دو فوطه خشک

Буии гул зон вазону нФҳаҳи машк

بوی گل زان وزان و نفحه مشک

Чун таниш хушк шуд зтарӣ об

چون تنش خشک شد ز تری آب

Сӯии беруни ниҳоди рӯ ба шитоб

سوی بیرون نهاد رو به شتاب

ӯ хиромон чу сарвии андари пеш

او خرامان چو سروی اندر پیش

Дар қафои ҳамчуи сояи он дарвеш

در قفا همچو سایه آن درویش

Буъалии ҳам равона дар дунбол

بوعلی هم روانه در دنبال

То шавад воқиф аз ҳақиқати ҳол

تا شود واقف از حقیقت حال

Ҷомаи бардошти он фақири нижанд

جامه برداشت آن فقیر نژند

Ба сари он ҷавони фурӯи афканд

به سر آن جوان فرو افکند

Рафту лухтии гулоб ва авд андӯхт

رفت و لختی گلاب و عود اندوخت

Рехт бар ваии гулоб ва авд бсухт

ریخت بر وی گلاب و عود بسوخت

Мрўҳаҳ бар гирифт ва кардаш бод

مروحه بر گرفت و کردش باد

Оинаи пеш рӯй вай биниҳод

آینه پیش روی وی بنهاد

Ин ҳама кард лекини он дилхоҳ

این همه کرد لیکن آن دلخواه

Ҳеҷ гуҳи сӯй ӯ накард нигоҳ

هیچ گه سوی او نکرد نگاه

Сабри дарвеш мубтало барисед

صبر درویش مبتلا برسید

Нола аз ҷон дарднок кашид

ناله از جان دردناک کشید

К-эии марои сӯхтаи зи ишва гарӣ

کای مرا سوخته ز عشوه گری

Чаҳ кунам то ту сӯии ман нигарӣ

چه کنم تا تو سوی من نگری

Нест гуфто ба зиндагони назарам

نیست گفتا به زندگان نظرم

Пеш рӯем бимир то нагарм

پیش رویم بمیر تا نگرم

Дид дарвеши сӯй ӯ ва бамурд

دید درویش سوی او و بمرد

Винчнини маргро ҳаёти шимурд

وینچنین مرگ را حیات شمرد

Рафт беруни ҷавон ва оҳ накард

رفت بیرون جوان و آه نکرد

Вази ръўнти бадв нигоҳ накард

وز رعونت بدو نگاه نکرد

Буъалии сӯии хонақоҳаши барад

بوعلی سوی خانقاهش برد

Кафанаш кард пас ба хоки супурд

کفنش کرد پس به خاک سپرد

Баъд икчнд шуд ба роҳи ҳиҷоз

بعد یکچند شد به راه حجاز

Омадаш он писар ба роҳи афроз

آمدش آن پسر به راه افراز

Хирқаи бас хашин фиканда ба бар

خرقه بس خشن فکنده به بر

Шайх гуфташ ки эй сутӯдаи писар

شیخ گفتش که ای ستوده پسر

Ту Неи он ки солҳо зини пеш

تو نیی آن که سالها زین پیش

Лаби кушодӣ ба марги он дарвеш

لب گشادی به مرگ آن درویش

Гуфт оре вале чу он гуфтам

گفت آری ولی چو آن گفتم

Шаб ба хлўтсроӣ худ хуфтам

شب به خلوتسرای خود خفتم

Он фақири ситами расида ба хоб

آن فقیر ستم رسیده به خواب

Доман ман гирифт ва кард итоб

دامن من گرفت و کرد عتاب

К-эй ба ту баъди марг ҳам рӯем

کای به تو بعد مرگ هم رویم

Мардум ва ннгристӣ сӯем

مردم و ننگریستی سویم

Он сухан кор кард дар дили ман

آن سخن کار کرد در دل من

Доғи ҳасрати ниҳод бар дили ман

داغ حسرت نهاد بر دل من

Бар сари хок ӯ гузар кардам

بر سر خاک او گذر کردم

Ҷомаи хоҷагӣ бадар кардам

جامه خواجگی بدر کردم

Хирқаи фақру фоқаи пӯшедам

خرقه فقر و فاقه پوشیدم

Дар раҳи фақр ва фоқа кушедам

در ره فقر و فاقه کوشیدم

Баҳри трўиҳи рӯҳ ӯ ҳар сол

بهر ترویح روح او هر سال

Май гузорами ҳаҷии бад-ӣни минвол

می گذارم حجی بدین منوال

Ба сари хок ӯ ҳаме оем

به سر خاک او همی آیم

Чеҳра бар хок ӯ ҳаме соем

چهره بر خاک او همی سایم

Май гушойами зи шармсории хеш

می گشایم ز شرمساری خویش

Лаб ба узри гуноҳкории хеш

لب به عذر گناهکاری خویش