Хусрави субҳ чун илм бар зад
خسرو صبح چون علم بر زد
Лашкари шомро ба ҳам бар зад
لشکر شام را به هم بر زد
Ҳар ду карданд азон ҳарам ба шитоб
هر دو کردند ازان حرم به شتاب
Чораи ҷӯи рӯ ба масҷиди аҳзоб
چاره جو رو به مسجد احزاب
То ба пешини қадами биФшрднд
تا به پیشین قدم بیفشردند
Дар талаби рӯзро ба сари бурданд
در طلب روز را به سر بردند
Ногуҳ аз раҳи насим ёр расед
ناگه از ره نسیم یار رسید
Он гуруҳ зан омаданд падед
آن گروه زن آمدند پدید
Лек мақсӯди кори ҳамраҳи не
لیک مقصود کار همره نی
Хайл анҷум расед ва он маи не
خیل انجم رسید و آن مه نی
Бо ъиинаҳи сухан гузор шуданд
با عیینه سخن گزار شدند
Қиссаи пардози он нигор шуданд
قصه پرداز آن نگار شدند
Ки буруни баради рахти азин манзил
که برون برد رخت ازین منزل
Ронад то манзил дигар маҳмил
راند تا منزل دگر محمل
Рӯй хуршеди қурб ғим гирифт
روی خورشید قرب غیم گرفت
Роҳи ҳӣ банӣ салим гирифт
راه حی بنی سلیم گرفت
Қиблаи он қабӣла шуд рӯйиш
قبله آن قبیله شد رویش
Тоқи миҳробашони ду абрӯяш
طاق محرابشان دو ابرویش
Ҳамчуи лола ба синаи доғи ту барад
همچو لاله به سینه داغ تو برد
Шуълаи зани лолае зи боғи ту барад
شعله زن لاله ای ز باغ تو برد
Гарчи бори раҳил аз ӣнҷои баст
گرچه بار رحیل از اینجا بست
Толиб васл туаст ҳар ҷо ҳаст
طالب وصل توست هر جا هست
Чу самани тоза ва чу гули бўёст
چو سمن تازه و چو گل بویاست
Ном ӯ аз муаттарии раёсат
نام او از معطری ریاست
Номи риё чу омадаш дар гӯш
نام ریا چو آمدش در گوش
Аз сараш ақл рафт ва аз дили ҳуш
از سرش عقل رفت و از دل هوش
Парда аз чеҳраи ҳаёи бардошт
پرده از چهره حیا برداشت
Шарми бгзошти венаи навои бардошт
شرم بگذاشت وین نوا برداشت
К-эй дариғо ки ёри маҳмили баст
کای دریغا که یار محمل بست
Бори дили пушти сабрро бишикаст
بار دل پشت صبر را بشکست
Омадам бар умеди дидораш
آمدم بر امید دیدارش
Тофт аз ман замонаи рухсораш
تافت از من زمانه رخسارش
Аз срии қадарам ар чаҳ боло нест
از ثری قدرم ار چه بالا نیست
Ҷои риёи биҷуз сурайё нест
جای ریا بجز ثریا نیست
Ҳаст рӯ дар срии сурайё ро
هست رو در ثری ثریا را
Пушт бар ман чарост риё ро
پشت بر من چراست ریا را
То ба кӣ аз ду дидаи хӯни резам
تا به کی از دو دیده خون ریزم
Хӯни дил аз даруни буруни резам
خون دل از درون برون ریزم
Дар дилам хӯн намонад ва дар чашми об
در دلم خون نماند و در چشم آب
Ҳамаи асбоб гиря шуд ноёб
همه اسباب گریه شد نایاب
Кист аз дӯстону ғмхўорон
کیست از دوستان و غمخواران
Дар тариқи вафои ҳаводорон
در طریق وفا هواداران
Ки маро дар фироқи он дилдор
که مرا در فراق آن دلدار
Дида орият диҳад хўнбор
دیده عاریت دهد خونبار
То зи дарди фироқ ӯ гарем
تا ز درد فراق او گریم
зи оташи иштиёқ ӯ гарем
ز آتش اشتیاق او گریم