Ҳам дар он вақтҳо сиррии сиқтӣ

هم در آن وقت ها سری سقطی

Он сариъи тариқи ҳақ на бтӣ

آن سریع طریق حق نه بطی

Як шабии вақти хеш боз наёфт

یک شبی وقت خویش باز نیافت

Лиззати саҷда ниёз наёфт

لذت سجده نیاز نیافت

Қабзӣ омад падедаши андари дил

قبضی آمد پدیدش اندر دل

Бар ваии идроки сари он мушкил

بر وی ادراک سر آن مشکل

Бомдодони қадам ба сайри ниҳод

بامدادان قدم به سیر نهاد

Рӯй дар буқъаҳои хайри ниҳод

روی در بقعه های خیر نهاد

Ба мазороти аҳл дил бигузашт

به مزارات اهل دل بگذشت

Уқдаи қабз ӯ кушода нагашт

عقده قبض او گشاده نگشت

Гуфт азин дарди дил чу беморам

گفت ازین درد دل چو بیمارم

Сӯии беморхонаи рӯи орм

سوی بیمارخانه رو آرم

Меҳнати аҳли ибтилои байнам

محنت اهل ابتلا بینم

Бӯ ки ин дардро давои байнам

بو که این درد را دوا بینم

Чу ба беморхонаи пои ниҳод

چو به بیمارخانه پای نهاد

Гиреҳ аз кори баста аш бикшод

گره از کار بسته اش بگشاد

Назарӣ ҳар тарафи ҳамеи афканд

نظری هر طرف همی افکند

Дид зебои канизакӣ дар банд

دید زیبا کنیزکی در بند

Ки сиришкӣ чу жола май борад

که سرشکی چو ژاله می بارد

Бар гули зарди лола май корд

بر گل زرد لاله می کارد

Даст бар дил тарона ме гуяд

دست بر دل ترانه می گوید

Ғазал ошиқона ме гуяд

غزل عاشقانه می گوید

Шайхи покизаи сар чу дид он ҳол

شیخ پاکیزه سر چو دید آن حال

Аз муқӣмон буқъа кард савол

از مقیمان بقعه کرد سؤال

Кин прирў чарост дар занҷир

کین پریرو چراست در زنجیر

Баргирифтаи чунон фиғону нафир

برگرفته چنان فغان و نفیر

Ҷумла гуфтанд каз фалони хона

جمله گفتند کز فلان خانه

Тӯҳфааст ин ки гашти девона

تحفه است این که گشت دیوانه

Банд кардандаш аз паии ислоҳ

بند کردندش از پی اصلاح

Бошад ояд мизоҷ ӯ ба салоҳ

باشد آید مزاج او به صلاح

Тӯҳфа он гуфту гӯйро чу шунид

تحفه آن گفت و گوی را چو شنید

Аз ҷигари оҳ дарднок кашид

از جگر آه دردناک کشید

Ашки хунини зи дидаи афшонон

اشک خونین ز دیده افشانان

Бонги бардошти к-эии мусулмонон

بانگ برداشت کای مسلمانان

Ман на маҷнӯн ки неки ҳушёрам

من نه مجنون که نیک هشیارم

Ояд аз таънаи ҷунуни орам

آید از طعنه جنون عارم

Масти онам ки бода маст азуаст

مست آنم که باده مست ازوست

Наъраи ринд мепараст азуаст

نعره رند می پرست ازوست

Шӯр ишқаш зада сет бар ман роҳ

شور عشقش زده ست بر من راه

Аз ҳамаи ғофилами ваз ӯ огоҳ

از همه غافلم وز او آگاه

Оқилами пеши ёру фарзона

عاقلم پیش یار و فرزانه

Пеши арбоби ҷаҳли девона

پیش ارباب جهل دیوانه

Ақлу фаҳми шумо забун ман аст

عقل و فهم شما زبون من است

Камтарини бандаи ҷунун ман аст

کمترین بنده جنون من است

Монда дар қайди ин ҷунун бошам

مانده در قید این جنون باشم

Ба ки доно ва зуфунун бошам

به که دانا و ذوفنون باشم

Шайх чун гуфту гӯй тӯҳфа шунид

شیخ چون گفت و گوی تحفه شنید

Хотираши рахти сӯй тӯҳфа кашид

خاطرش رخت سوی تحفه کشید

Сӯхт аз гуфта диловезаш

سوخت از گفته دلاویزش

Кард аз ашки худ гуҳари резиш

کرد از اشک خود گهر ریزش

Тӯҳфа чун зи оташ наоне ӯ

تحفه چون ز آتش نهانی او

Дид аз дидаи ашки ронӣ ӯ

دید از دیده اشک رانی او

Гуфт ин гиряи ист бар сифаташ

گفت این گریه ایست بر صفتش

Вои ту чун рисӣ ба маърифаташ

وای تو چون رسی به معرفتش

Бишносӣ чунонкӣ ҳаст ӯ ро

بشناسی چنانکه هست او را

Ҷилвагар аз баланду паст ӯ ро

جلوه گر از بلند و پست او را

Баъд азон соъатии з хеш бирафт

بعد ازان ساعتی ز خویش برفت

Парда ҳастяш з пеш бирафт

پرده هستیش ز پیش برفت

Чун азон биҳшӣ ба ҳуш омад

چون ازان بیهشی به هوش آمد

Боз дар наъра ва хурӯш омад

باز در نعره و خروش آمد

Шайх гуфт эй канизи поки сайр

شیخ گفت ای کنیز پاک سیر

Чист гуфт эй сиррӣ бигӯӣ хабар

چیست گفت ای سری بگوی خبر

Шайх гуфт эй ба давлати арзонӣ

شیخ گفت ای به دولت ارزانی

Лақабу номи ман чаҳ май доне

لقب و نام من چه می دانی

Гуфт то дӯстро шинохта ам

گفت تا دوست را شناخته ام

Бо ғамаш нарад ишқ бохта ам

با غمش نرد عشق باخته ام

Бар дили ман зи розҳои ҷаҳон

بر دل من ز رازهای جهان

Ҳеҷ розӣ намондааст ниҳон

هیچ رازی نمانده است نهان

Шайх гуфт эй зи ишқ дар табу тоб

شیخ گفت ای ز عشق در تب و تاب

Кист маъшӯқ ту бигӯӣ ҷавоб

کیست معشوق تو بگوی جواب

Гуфт маъшӯқами он ки ҷонам дод

گفت معشوقم آن که جانم داد

Дар ситоишгарӣ забонам дод

در ستایشگری زبانم داد

Ба шиносои худами бнўохт

به شناسایی خودم بنواخت

Сохт равшани дилам ба нури шохат

ساخت روشن دلم به نور شاخت

Аз раги ҷон буд ба ман ақрб

از رگ جان بود به من اقرب

Нест давр аз барам на рӯз ва на шаб

نیست دور از برم نه روز و نه شب

Баъд азон шҳқаҳ эй бузад ки магар

بعد ازان شهقه ای بزد که مگر

Мурғи ҷонаш ба ломакон зад пар

مرغ جانش به لامکان زد پر

Бори дигар ба хеш боз омад

بار دیگر به خویش باز آمد

Дар суханҳои длнўоз омад

در سخن های دلنواز آمد

Шайх фармуд каш раҳо карданд

شیخ فرمود کش رها کردند

Бандаш аз дасту по ҷудо карданд

بندش از دست و پا جدا کردند

Гуфт азин пас Не ба банди гарав

گفت ازین پس نیی به بند گرو

Ҳар куҷои хотир ту хоҳад рӯ

هر کجا خاطر تو خواهد رو

Тӯҳфа гуфт эй ба илму дониш беш

تحفه گفت ای به علم و دانش بیش

Аз ҳама чун рӯм ба хотири хеш

از همه چون روم به خاطر خویش

Кон ки аз ишқи сина ришам кард

کان که از عشق سینه ریشم کرد

Бандаи бандагон хешам кард

بنده بندگان خویشم کرد

То на розӣ шавад худовандам

تا نه راضی شود خداوندم

Рафтан аз ҷой хеш напасандам

رفتن از جای خویش نپسندم

Шайх хандид к-эии гиромии ёр

شیخ خندید کای گرامی یار

Ту зи ман нуктаи донтрӣ бисёр

تو ز من نکته دانتری بسیار

Равшанами гашти азин сухан акнӯн

روشنم گشت ازین سخن اکنون

Ки туе ҳӯшёр ва ман маҷнӯн

که تویی هوشیار و من مجنون