Луқмаи моҳии фанои зўолнўн

لقمه ماهی فنا ذوالنون

Солӣ омад ба азми ҳаҷи берун

سالی آمد به عزم حج بیرون

Гуфт дидам ки дар миёни тавоф

گفت دیدم که در میان طواف

Рафт нурӣ ба осмони зи мтоФ

رفت نوری به آسمان ز مطاف

Пушти худро ба хона биниҳодам

پشت خود را به خانه بنهادم

Вондр он дод фикр ме додам

واندر آن داد فکر می دادم

Нолае ногҳми расида ба гӯш

ناله ای ناگهم رسیده به گوش

Ки баромади зи ман фиғону хурӯш

که برآمد ز من فغان و خروش

Дар пай нола барграфтам роҳ

در پی ناله برگرفتم راه

Дидам онҷои канизакӣ чун моҳ

دیدم آنجا کنیزکی چون ماه

Андари астори каъбаи овезон

اندر استار کعبه آویزان

Ашки хунини з ҳар мижаи резон

اشک خونین ز هر مژه ریزان

Баргирифтаи наво ки ё мавлоӣ

برگرفته نوا که یا مولای

Лӣси алои ҳўоки ҷўФи ҳшоӣ

لیس الا هواک جوف حشای

Кист мақсӯди ман ту донеи вбс

کیست مقصود من تو دانی وبس

Нест маҳбӯби ман ба ғайри ту кас

نیست محبوب من به غیر تو کس

Оҳи азин ашки сурху чеҳраи зард

آه ازین اشک سرخ و چهره زرد

Ки маро дар ғами ту рсўокрд

که مرا در غم تو رسواکرد

Сина ам шуд зи дарди ишқи ту танг

سینه ام شد ز درد عشق تو تنگ

Чаҳ аҷабгар ба синаи кӯбами санг

چه عجب گر به سینه کوبم سنگ

Бо дилии гарму синае бирён

با دلی گرم و سینه ای بریان

Гаштам аз дарди ёряши гирён

گشتم از درد یاریش گریان

Дар муноҷоти боз лаб багушӯд

در مناجات باز لب بگشود

К-эии худованди корсози вдўд

کای خداوند کارساز ودود

Ба ҳақи онкии дӯстдори манӣ

به حق آنکه دوستدار منی

Дар ҳамаи кору бори ёри манӣ

در همه کار و بار یار منی

Ки ба маҳз карам биёмурзам

که به محض کرم بیامرزم

Аз гунаҳ гарчи кӯҳи Албурзам

از گنه گرچه کوه البرزم

Шайх чун ин сухан шунид азу

شیخ چون این سخن شنید ازو

Гуфт азинсон магӯӣ балки бигӯ

گفت ازینسان مگوی بلکه بگو

Ба ҳақи онкии дӯстдори туам

به حق آنکه دوستدار توام

Дар ҳамаи кору бори ёри туам

در همه کار و بار یار توام

Чаҳ вуқуфат буд зи ёрӣ ӯ

چه وقوفت بود ز یاری او

ё зи ойини дӯстдорӣ ӯ

یا ز آیین دوستداری او

Гуфт шихо ҷамоатӣ ҳастанд

گفت شیخا جماعتی هستند

Ки зи ҷоми ҳавоӣ ӯ мустанад

که ز جام هوای او مستند

Аввал ӯ дӯст дошт эшон ро

اول او دوست داشت ایشان را

Пас ба дил меҳр кошт эшон ро

پس به دل مهر کاشت ایشان را

Накунӣ фаҳми ин сухани ало

نکنی فهم این سخن الا

Ки бихонӣ « ФсўФи иأтии алл

که بخوانی «فسوف یأتی الل

ҳи бқўми иҳбҳму иҳб

ه بقوم یحبهم و یحب

Вена » эй ҳабиб гашта муҳиб

ونه » ای حبیب گشته محب

Гар на ӯ дӯст дорадат зи нахуст

گر نه او دوست داردت ز نخست

Кӣ буд дӯстдорӣ аз ту дуруст

کی بود دوستداری از تو درست

Ишқ ӯ тухми ишқи мо ва шумост

عشق او تخم عشق ما و شماست

Хостгории нахуст аз вай хост

خواستگاری نخست از وی خاست

Ишқ ӯ шахсу ишқи мо соя

عشق او شخص و عشق ما سایه

Соя аз шахс май баради моя

سایه از شخص می برد مایه

То на шахсаст истода ба пой

تا نه شخص است ایستاده به پای

Баҳри исботи сояи жожи мхоӣ

بهر اثبات سایه ژاژ مخای

Мо набудему хост аз вай буд

ما نبودیم و خواست از وی بود

Мо азон хост ёфтем вуҷӯд

ما ازآن خواست یافتیم وجود

Шайхи гуфто ки эй ба фаҳми латиф

شیخ گفتا که ای به فهم لطیف

Аз чаҳ рӯй чунин заъифу наҳиф

از چه روی چنین ضعیف و نحیف

Гуфт масти муҳаббати мавло

گفت مست محبت مولا

Ҳаст доими марӣз дар дунё

هست دایم مریض در دنیا

Чун давои муҳиб ӯ дард аст

چون دوای محب او درد است

Ба умеди шифо на дар хӯрд аст

به امید شفا نه در خورد است

То наёбади зи дӯсти буии вафо

تا نیابد ز دوست بوی وفا

Зон мараз несташ умеди шифо

زان مرض نیستش امید شفا

Гуфт бо шайхи баъд азон к-эии шайх

گفت با شیخ بعد ازان کای شیخ

Ки на равшан буд ҷаҳон бе шайх

که نه روشن بود جهان بی شیخ

Ба қафои вонгр чун во нигаред

به قفا وانگر چون وا نگرید

Гарчи молида чашм ҳеҷ надид

گرچه مالید چشم هیچ ندید

Боз чун рӯ ба ҷониб ӯ тофт

باز چون رو به جانب او تافت

Асарӣ зу биҷуз хаёл наёфт

اثری زو بجز خیال نیافت

Монад ҳайрон ки мурғи сон чун рафт

ماند حیران که مرغ سان چون رفت

Ки ба икдми зи дом берун рафт

که به یکدم ز دام بیرون رفت