Куштаи ишқи буъалии дқоқ

کشته عشق بوعلی دقاق

Он дар ойини ъшқбозии тоқ

آن در آیین عشقبازی طاق

Рӯзии ин дард аз дилаш зад сар

روزی این درد از دلش زد سر

Ба муноҷот гуфт дар минбар

به مناجات گفت در منبر

К-эии худованди осмону замин

کای خداوند آسمان و زمین

На макон аз ту холӣ ва на макин

نه مکان از تو خالی و نه مکین

Ҷилвагар дар баланду пасти туе

جلوه گر در بلند و پست تویی

Қиссаи кӯтоҳ ҳар чаҳ ҳаст туе

قصه کوتاه هر چه هست تویی

Аз ту бо халқ лофҳо зада ам

از تو با خلق لافها زده ام

Дар чандин газофҳо зада ам

در چندین گزافها زده ام

Рӯзи маҳшар ки созем зинда

روز محشر که سازیم زنده

Макун аз рӯй халқи шарманда

مکن از روی خلق شرمنده

Гар ндонӣ сазои хештанам

گر ندانی سزای خویشتنم

Кисват суфиён макун зи танам

کسوت صوفیان مکن ز تنم

Ки агар муъминам вагар габрам

که اگر مؤمنم و گر گبرم

Нест аз зии суфиёни сабрам

نیست از زی صوفیان صبرم

Дар кафами ркўаҳу Асое на

در کفم رکوه و عصایی نه

Дар бўодии дӯзахами сари даҳ

در بوادی دوزخم سر ده

То ба ҳар водӣӣ ки рӯй орм

تا به هر وادیی که روی آرم

Навҳа ҷонгдоз бурдорам

نوحه جانگداز بردارم

Бар худ аз дарҳои гӯногӯн

بر خود از درهای گوناگون

Резам аз дидаи об ва аз дили хӯн

ریزم از دیده آب و از دل خون

Чун набошад ба қрбтми фармон

چون نباشد به قربتم فرمان

Пурварами ҷон ба навҳаи ҳурмон

پرورم جان به نوحه حرمان