Бар дар боргоҳ ё сари роҳ
بر در بارگاه یا سر راه
Дод хоҳад зи ман ба нолау оҳ
داد خواهد ز من به ناله و آه
Бунаами гӯши худ ба фарёдаш
بنهم گوش خود به فریادش
Бидиҳам ҳамчу одилон додаш
بدهم همچو عادلان دادش
ё чу хезади нафири муҳтоҷӣ
یا چو خیزد نفیر محتاجی
Дидаи зи эҳдоси даҳри тороҷӣ
دیده ز احداث دهر تاراجی
Кор ӯро даҳуми зи бахшиши соз
کار او را دهم ز بخشش ساز
Ноумед аз дирам нагардад боз
ناامید از درم نگردد باز
Хусравиро ки буд соҳиби ҳуш
خسروی را که بود صاحب هوش
Баста шуд аз самоъи равзани гӯш
بسته شد از سماع روزن گوش
На табибон алоҷ донистанд
نه طبیبان علاج دانستند
На ҳакямони давои тавонистанд
نه حکیمان دوا توانستند
Ҷазаъ беқиёс зоҳир кард
جزع بی قیاس ظاهر کرد
Фазаъ бешумор пеш оварад
فزع بی شمار پیش آورد
Никхўоҳӣ ба фазлу илми илм
نیکخواهی به فضل و علم علم
Гуфт к-эии хусрав сутӯда шем
گفت کای خسرو ستوده شیم
Гар зи даҳ ҳиси яке камаст ту ро
گر ز ده حس یکی کم است تو را
Дил чаро баста ғамаст ту ро
دل چرا بسته غم است تو را
Ин ҳамаи шӯру изтироб ки чаҳ
این همه شور و اضطراب که چه
Венаи ҳама тарк хӯрду хоб ки чаҳ
وین همه ترک خورد و خواب که چه
Шукр мекун кзонт дардӣ нест
شکر می کن کزانت دردی نیست
Бар замирати зи дард гардӣ нест
بر ضمیرت ز درد گردی نیست
Рстӣ аз ранҷи нохуши овозон
رستی از رنج ناخوش آوازان
Ҷустӣ аз дом кед ғаммозон
جستی از دام کید غمازان
Бар дилати баси зи нури сидқи фурӯғ
بر دلت بس ز نور صدق فروغ
Бастаи шӯи гӯи раҳи ҳазор дурӯғ
بسته شو گو ره هزار دروغ
Гӯш агар рафт ҳуши боқии бод
گوش اگر رفت هوش باقی باد
Гуфту гӯии сурӯши боқии бод
گفت و گوی سروش باقی باد
Шоҳ гуфт эй дилат ба дониши хуш
شاه گفت ای دلت به دانش خوش
Вази ту равшани замири дониши каш
وز تو روشن ضمیر دانش کش
На марои гӯши баҳри он бояд
نه مرا گوش بهر آن باید
Ки бидон бонг мутрибон ояд
که بدان بانگ مطربان آید
Ба навой тараб кунам оҳанг
به نوای طرب کنم آهنگ
Бишинавам савти авду нағмаи чанг
بشنوم صوت عود و نغمه چنگ
Рақсро дар дарунаи ҷои даҳум
رقص را در درونه جای دهم
Бар бисоти нишоти пои нуҳум
بر بساط نشاط پای نهم
Гӯшам аз баҳри он буд дар кор
گوشم از بهر آن بود در کار
Ки агар бар касе расад озор
که اگر بر کسی رسد آزار