Хост то офтобаи зари хеш

خواست تا آفتابه زر خویش

Ба бар ӯ фиристад аз бар хеш

به بر او فرستد از بر خویش

Бози гуфто мабодо гирданд

باز گفتا مبادا گرداند

Каш чунон дидам ва хаҷал монад

کش چنان دیدم و خجل ماند

Бар фақирони гирди худ яксар

بر فقیران گرد خود یکسر

Кард қисмати чли офтобаи зар

کرد قسمت چل آفتابه زر

Перзани гашти баҳраи манд аз вай

پیرزن گشت بهره مند از وی

Кас набарда ба қисса ӯ пай

کس نبرده به قصه او پی

Кард Нӯшервони шаҳи одил

کرد نوشیروان شه عادل

Нимрўзӣ ба боми худ манзил

نیمروزی به بام خود منزل

Дид бар пушти боми ҳамсоя

دید بر پشت بام همسایه

Пери золии фақир ва бе моя

پیر زالی فقیر و بی مایه

Қомати кўжу кӯзае дар даст

قامت کوژ و کوزه ای در دست

Чун вай аз рӯзгори дидаи шикаст

چون وی از روزگار دیده شکست

На варои ноижаҳ на даста ба ҷой

نه ورا نایژه نه دسته به جای

На тиҳии коистд ба он бар пой

نه تهی کایستد به آن بر پای

Хост то ҳилае барангезад

خواست تا حیله ای برانگیزد

Коб аз онҷо ба рӯй худ резад

کآب از آنجا به روی خود ریزد

Кӯза зон ҳилаҳо ки ме ангехт

کوزه زان حیله ها که می انگیخت

намефитод об бар замин май рехт

می فتاد آب بر زمین می ریخت

Чашми Нӯшервон чу онро дид

چشم نوشیروان چو آن را دید

Аз мижаи ашк марҳамат борид

از مژه اشک مرحمت بارید

Гуфт бар худ ки вой бар мо бод

گفت بر خود که وای بر ما باد

Хашми халқу худоӣ бар мо бод

خشم خلق و خدای بر ما باد

Ки ба паҳлавии мо фақирӣ ро

که به پهلوی ما فقیری را

Умр бигузашта гандаи перӣ ро

عمر بگذشته گنده پیری را

Набӯд кӯзае ба дасти дуруст

نبود کوزه ای به دست درست

Ки ба он рӯй худ тавонад шаст

که به آن روی خود تواند شست