Санҷари бен млкшаҳи он шаҳи род

سنجر بن ملکشه آن شه راد

Ки дар ҷӯад бар замонаи кушод

که در جود بر زمانه گشاد

Гуфт ӯ буд ҳамчуи абри баҳор

گفت او بود همچو ابر بهار

Бар ҷаҳон дар фишону гавҳари бор

بر جهان در فشان و گوهر بار

Дошт омодаи шоҳи фарзона

داشت آماده شاه فرزانه

Хосса аз баҳри даии яке хона

خاصه از بهر دی یکی خانه

Хонае аз зумуррадин сқлот

خانه ای از زمردین سقلاط

Чун чаман дар баҳори сабзи бисот

چون چمن در بهار سبز بساط

Минқалӣ дар майонаш аз зари ноб

منقلی در میانش از زر ناب

Пари фурӯзандаи лаълҳои хўшоб

پر فروزنده لعلهای خوشاب

Ҳар ки неи дасту по ба он барадӣ

هر که نی دست و پا به آن بردی

Минқали оташаши гумони барадӣ

منقل آتشش گمان بردی

Рӯзӣ аз раҳи яке ғариб расед

روزی از ره یکی غریب رسید

Ки ҷаҳони ҳамчу ӯ адиб надид

که جهان همچو او ادیب ندید

Ҳамчуи дарёу кони гиронмоя

همچو دریا و کان گرانمایه

Ҳамчуи хуршеду маи сбксоиаҳ

همچو خورشید و مه سبکسایه

Буд осеби баради даии хӯрда

بود آسیب برد دی خورده

Сӯии он баради дасти афсурда

سوی آن برد دست افسرده

Аҳли маҷлис чу аз ваии он диданд

اهل مجلس چو از وی آن دیدند

Ҳамчуи гул аз шигифт хандиданд

همچو گل از شگفت خندیدند

Ва ӯ зон кори худ сарафканда

و او زان کار خود سرافکنده

Наргис осо бимонад шарманда

نرگس آسا بماند شرمنده

Рӯзи дигар чу бомдоди пагоҳ

روز دیگر چو بامداد پگاه

Омад аз лутф гуфт бо ӯ шоҳ

آمد از لطف گفت با او شاه

Задӣ имрӯзи сӯии мо борӣ

زدی امروز سوی ما باری

Зӯдтари гом саъй гуфт оре

زودتر گام سعی گفت آری

Шаби зи сармои стмкш омада ам

شب ز سرما ستمکش آمده ام

Бомдодон ба оташ омада ам

بامدادان به آتش آمده ام

То магари ахгарии биндўзм

تا مگر اخگری بیندوزم

Хонаи худ ба он барафрӯзам

خانه خود به آن برافروزم

Шаҳ чу аз фозили он латифа шунид

شه چو از فاضل آن لطیفه شنید

Лаълу минқали ҳама ба ӯ бахшед

لعل و منقل همه به او بخشید

Гуфт кинҳо ба хонаи худ бар

گفت کاینها به خانه خود بر

Домани хештан бар он густар

دامن خویشتن بر آن گستر

То чу сармоӣ дай шавад корӣ

تا چو سرمای دی شود کاری

Ҳамчуи даии з офаташ ниёзорӣ

همچو دی ز آفتش نیازاری