Дошт иҳёии бармакии писарӣ
داشت یحیای برمکی پسری
Балки фарзанди бухлро падарӣ
بلکه فرزند بخل را پدری
Ёд кардӣ зи бахшиши падарон
یاد کردی ز بخشش پدران
Гиряи бардоштӣ чу навҳаи гарон
گریه برداشتی چو نوحه گران
Кони ҳамаи симу зар чаро доданд
کان همه سیم و زر چرا دادند
Зу паии ман захира наниҳоданд
زو پی من ذخیره ننهادند
То ман акнӯн ба ҳар дирами ситамӣ
تا من اکنون به هر درم ستمی
Дидамӣу ндодмии дарме
دیدمی و ندادمی درمی
Ҳеҷ нодидае ки муҳраи ишм
هیچ نادیده ای که مهره یشم
Лаъл ва гавҳар намӯдяш дар чашм
لعل و گوهر نمودیش در چشم
То ба ҳаддии лӣим буду бахил
تا به حدی لئیم بود و بخیل
Ки агар рӯзи марги ъзроӣил
که اگر روز مرگ عزرائیل
Бухл кардӣ ба бод дар қўлнҷ
بخل کردی به باد در قولنج
Гарчи ҷонаши баромадӣ зон ранҷ
گرچه جانش برآمدی زان رنج
Нон гирифтӣ зи вай ба фидяи ҷон
نان گرفتی ز وی به فدیه جان
Ҷон равон додӣ надодии нон
جان روان دادی ندادی نان
Дошт мироси бандае зи падар
داشت میراث بنده ای ز پدر
Баста дар хизматаш чу мӯри камар
بسته در خدمتش چو مور کمر
Танӣ аз лоғарӣ ба мӯи наздик
تنی از لاغری به مو نزدیک
Чун миён батон ҳамаи борӣк
چون میان بتان همه باریک
Будӣ аз баси гуруснагии хӯрда
بودی از بس گرسنگی خورده
Чун хаёлӣ на зиндаи неи мурда
چون خیالی نه زنده نی مرده
Ҷомае дар буриши саросари чок
جامه ای در برش سراسر چاک
Дар ҳурмони дигараш ҳар чок
در حرمان دیگرش هر چاک
БўолФзўлӣ чу ҳол ӯро дид
بوالفضولی چو حال او را دید
Хабар аз хон хоҷа аш пурсед
خبر از خوان خواجه اش پرسید
Гуфт кӯро шикаст хуоне ҳаст
گفت کو را شکست خوانی هست
Дар фарохии басӣ кам аз кафи даст
در فراخی بسی کم از کف دست
Гирд хон саҳну косааш баси ош
گرد خوان صحن و کاسه اش بس آش
Ҳар яке ҳамчуи донаи хашхош
هر یکی همچو دانه خشخاش
Каз сар сӯзанаш харошида
کز سر سوزنش خراشیده
Саҳни мо коса зон тарошида
صحن ما کاسه زان تراشیده
Магас аз ош ӯ шавад маҳрӯм
مگس از آش او شود محروم
Гар наад пашшае дар он хартум
گر نهد پشه ای در آن خرطوم
Ним шаб хон кашад ба хонау бас
نیم شب خوان کشد به خانه و بس
Ки на пашшаи сети он замон на магас
که نه پشه ست آن زمان نه مگس
Баъд азон сӯии ҷома аш нагирист
بعد ازان سوی جامه اش نگریست
Гуфт дар ҷомаи чокати ин ҳама чист
گفت در جامه چاکت این همه چیست
Гарчи бар хӯрдании Неи фирӯз
گرچه بر خوردنی نیی فیروز
Бории ин чокҳои ҷома бидӯз
باری این چاک های جامه بدوز
Гуфт бар сӯзанӣ надорам даст
گفت بر سوزنی ندارم دست
Ки тавон хирқае ба ҳам пайваст
که توان خرقه ای به هم پیوست
Хоҷаамро зи Басра то Бағдод
خواجه ام را ز بصره تا بغداد
Гар буд пари зи сӯзани пӯлод
گر بود پر ز سوزن پولاد
Пас з канъон бияёд Исроил
پس ز کنعان بیاید اسرائیل
Ҳамраҳи Ҷабраилу Микоил
همره جبرئیل و میکائیل
Хонаи каъбаро кунанд гарав
خانه کعبه را کنند گرو
Чанд рӯзи аўФтнд дар таг ва ду
چند روز اوفتند در تگ و دو
То ба он ҷусту ҷӯии пай дар пай
تا به آن جست و جوی پی در پی
Сӯзанӣ орият кунанд аз вай
سوزنی عاریت کنند از وی
То занад бахяи дарзии чолок
تا زند بخیه درزی چالاک
Ончӣ бар Юсуф аз қафо шудаи чок
آنچه بر یوسف از قفا شده چاک
Надиҳади сӯзани он фурӯмоя
ندهد سوزن آن فرومایه
Накунад шодашон азон воя
نکند شادشان ازان وایه
БФсрд аз таваҳҳуми он ғури зан
بفسرد از توهم آن غر زن
Ки шавад судаи ногуҳи он сӯзан
که شود سوده ناگه آن سوزن
Гирадаш лоязоли таби ларза
گیردش لایزال تب لرزه
Зон табаш дар хаёли сад ҳарза
زان تبش در خیال صد هرزه