Бишинав эй хоҷаи ин ҳикоят ро

بشنو ای خواجه این حکایت را

Бингар ин донишу дироят ро

بنگر این دانش و درایت را

Ту ҳам охири зи ҷинси одаме

تو هم آخر ز جنس آدمیی

Бо малик дар мақоми муҳарраме

با ملک در مقام محرمیی

Гар қалам май занӣ бад-инсон зан

گر قلم می زنی بدینسان زن

Гавҳари мкрмти азин кон кун

گوهر مکرمت ازین کان کن

Вар на бификан қалам ки аз муштат

ور نه بفکن قلم که از مشتت

Бод бо ӯ фиканда ангуштат

باد با او فکنده انگشتت

Рӯй нарму дили дурушт ки чаҳ

روی نرم و دل درشت که چه

Бо дирафши замонаи мушт ки чаҳ

با درفش زمانه مشت که چه

Чанд бар ҷоҳу мол ларзидан

چند بر جاه و مال لرزیدن

Чанд визру вабол варзидан

چند وزر و وبال ورزیدن

Қиссаи золимон ки бишунидӣ

قصه ظالمان که بشنیدی

Кайфари зулмҳо ки худ дидӣ

کیفر ظلم ها که خود دیدی

Ҳеҷ азон эътибор нагирифтӣ

هیچ ازان اعتبار نگرفتی

Тарки ин кор ва бор нагирифтӣ

ترک این کار و بار نگرفتی

Пеш азон дам ки ҳамчу саг мерай

پیش ازان دم که همچو سگ میری

Дар раҳи зулми тез таг мерай

در ره ظلم تیز تگ میری

Одамии гирд ва аз сегӣ бози ой

آدمی گرد و از سگی باز آی

Бо сифоти фириштаи дмсози ой

با صفات فرشته دمساز آی

Вар на тарсам ки олами гузарон

ور نه ترسم که عالم گذران

Бо ту ҳам он кунад ки бо дгарон

با تو هم آن کند که با دگران