Шофиии он эмоми матлабӣ

شافعی آن امام مطلبی

Гуфтӣ ин нукта бо зкӣу ғбӣ

گفتی این نکته با ذکی و غبی

Ки дариғо ки дониш андӯзон

که دریغا که دانش اندوزان

Шамъи илми шариъати афрӯзон

شمع علم شریعت افروزان

Илми тибро ки кори эшон буд

علم طب را که کار ایشان بود

Ба насоро гузоштанду яҳуд

به نصاری گذاشتند و یهود

Сохтанд он гуруҳи фарзона

ساختند آن گروه فرزانه

Ошноро раҳин бегона

آشنا را رهین بیگانه

Гарчи бар тиб чу илмҳои дигар

گرچه بر طب چو علم های دگر

Натавон ёфт ҷуз ба касби зафар

نتوان یافت جز به کسب ظفر

Он на чун дигарон дар ӯ кофӣаст

آن نه چون دیگران در او کافیست

Асл дар вай табиат софӣаст

اصل در وی طبیعت صافیست

Баси дақоиқ дар ӯ ки пеш ояд

بس دقایق در او که پیش آید

Ки ба дарс ва китоб накушояд

که به درس و کتاب نگشاید

Фтнтӣ ёбад андар ӯ азалӣ

فطنتی یابد اندر او ازلی

Ки хФёт азон шаванд ҷлӣ

که خفیات ازان شوند جلی

Он на мақдӯри саъии инсонии сет

آن نه مقدور سعی انسانی ست

Балки файзии зи фазли яздонеи сет

بلکه فیضی ز فضل یزدانی ست