Шоҳи ғазнӣн чу воқифии зи улӯм

شاه غزنین چو واقفی ز علوم

Кард таъйин ба боҷхўоҳии рӯм

کرد تعیین به باجخواهی روم

Гуфт бо ӯ ки гар кунанд савол

گفت با او که گر کنند سؤال

Аз ту он соҳибони ҷоҳу ҷалол

از تو آن صاحبان جاه و جلال

Ки буд бандаи зодае Маҳмӯд

که بود بنده زاده ای محمود

Ин хаёл аз куҷоаш рӯй намӯд

این خیال از کجاش روی نمود

Ту чаҳ хоҳии ҷавоб эшон гуфт

تو چه خواهی جواب ایشان گفت

Венаи ғубор аз замир эшон рафт

وین غبار از ضمیر ایشان رفت

Гуфт шоҳо чу ин савол ба туаст

گفت شاها چو این سؤال به توست

Ба ки гардад ҷавобаш аз ту дуруст

به که گردد جوابش از تو درست

Гуфт баргӯ ки оре ӯ бандаи сет

گفت برگو که آری او بنده ست

Лек азин бандагӣ на шармандаи сет

لیک ازین بندگی نه شرمنده ست

Зонка додаш худои он шоҳӣ

زانکه دادش خدای آن شاهی

Ки касеро зи моҳ то моҳӣ

که کسی را ز ماه تا ماهی

Нарасад дасти зулми бгшодн

نرسد دست ظلم بگشادن

Гӯи шимоли Фрўтрон додан

گو شمال فروتران دادن

Зулм кардани ҷуз ӯ наёрад кас

ظلم کردن جز او نیارد کس

Чашмаи зулм азу тароваду бас

چشمه ظلم ازو تراود و بس

Рӯмёни ин сухан чу бшнФтнд

رومیان این سخن چو بشنفتند

Ба таъаҷҷуб ба икдгр гуфтанд

به تعجب به یکدگر گفتند

Ки мар ӯро расад амӣрии мо

که مر او را رسد امیری ما

Баҳра ҷустани зи боҷгирии мо

بهره جستن ز باجگیری ما

Бартар аз вай чу шаҳриёрӣ нест

برتر از وی چو شهریاری نیست

Боҷ ӯгар диҳем орӣ нест

باج او گر دهیم عاری نیست