Дид маҷнӯнро яке саҳрои навард
دید مجنون را یکی صحرانورد
Дар миён бодия бинишаста фард
در میان بادیه بنشسته فرد
Сохта бар реги зи ангуштони қалам
ساخته بر ریگ ز انگشتان قلم
намезанад ҳарфӣ ба дасти худ рақам
می زند حرفی به دست خود رقم
Гуфт эй мафтӯн шайдо чист ин
گفت ای مفتونِ شیدا چیست این؟
Май нависии нома сӯй кист ин
مینویسی نامه؛ سوی کیست این؟
Ҳар чаҳ хоҳӣ дар саводаши ранҷи барад
هر چه خواهی در سوادش رنج برد
Теғ сарсар хоҳадаш ҳолеи стрд
تیغ صرصر خواهدش حالی سترد
Кӣ ба лавҳи рег боқӣ монадаш
کی به لوح ریگ باقی ماندش؟
То касе дигари пас аз ту хондаш
تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟
Гуфт шарҳи ҳасани Лайлӣ май даҳум
گفت شرح حسن لیلی میدهم
Хотири худро тасаллӣ май даҳум
خاطر خود را تسلی میدهم
наменивисам номаши аввали вази қафо
مینویسم نامش اول وز قفا
Майнигорам номаи ишқу вафо
مینگارم نامه عشق و وفا
Нест ҷузи номии азу дар дасти ман
نیست جز نامی ازو در دست من
Зон баландӣ ёфт қадари пасти ман
زان بلندی یافت قدر پست من
Ночшидаҳи ҷуръае аз ҷом ӯ
ناچشیده جرعهای از جام او
Ъшқбозӣ мекунам бо ном ӯ
عشقبازی میکنم با نام او