Ҳбзои шоҳӣ ки дар аҳди шабоб
حبذا شاهی که در عهد شباب
Шуд зи тавбаи ҳамчуи перон баҳра ёб
شد ز توبه همچو پیران بهره یاب
Гарчи аз бода лаб олуд аз нахуст
گرچه از باده لب آلود از نخست
Зон ба оби тавбаи охир лаб бишуст
زان به آب توبه آخر لب بشست
Ҷомӣ май бо он ҳамаи оби тараб
جام می با آن همه آب طرب
Монад давр аз маҷлис ӯ хушки лаб
ماند دور از مجلس او خشک لب
Хами гирифтаи меъдаи холӣ аз ҳаром
خم گرفته معده خالی از حرام
Гӯшае чун зоҳидии никном
گوشه ای چون زاهدان نیکنام
Гашта марҳӯм аз ҳарими базм ӯ
گشته مرحوم از حریم بزم او
Дастии андари сар ба сад ҳасрати сабу
دستی اندر سر به صد حسرت سبو
Гарчи будӣ зу суроҳеи сари фароз
گرچه بودی زو صراحی سر فراز
Монда зон бо гардани худ дасти боз
مانده زان با گردن خود دست باز
Кӣ баради паймонаи сӯии бодаи пай
کی برد پیمانه سوی باده پی
Бодаи пимоиисти зини пас кори вай
باده پیماییست زین پس کار وی
Ҷумлаи ҳайвонотро чашмасту гӯш
جمله حیوانات را چشم است و گوش
Хос инсон бошаду баси ақлу ҳуш
خاص انسان باشد و بس عقل و هوش
Душман ҳушаст май эй ҳӯшманд
دشمن هوش است می ای هوشمند
Дӯстро мағлуби душман кам писанд
دوست را مغلوب دشمن کم پسند
Бо ду сад хирмани зари комили айёр
با دو صد خرمن زر کامل عیار
Ним ҷӯи ҳуш ар фурушади рӯзгор
نیم جو هوش ار فروشد روزگار
Бихаради он беҳтар ки умрӣ хӯн хӯрд
بخرد آن بهتر که عمری خون خورد
То хиради он ним ҷӯи ҳушу хирад
تا خرد آن نیم جو هوش و خرد
Не ки гирад як ду ҷуръа май ба каф
نی که گیرد یک دو جرعه می به کف
Нақди донишро кунад як сари талаф
نقد دانش را کند یک سر تلف
По наад аз ҳади донои бурун
پا نهد از حد دانایی برون
Рахти хеши орад ба сари ҳади ҷунун
رخت خویش آرد به سر حد جنون
Умрҳо мехӯрдӣ ва бихўд шудӣ
عمرها می خوردی و بیخود شدی
Бандаи фармони нек ва бад шудӣ
بنده فرمان نیک و بد شدی
Зон ҳама май хорӣу хуррами дилӣ
زان همه می خواری و خرم دلی
Ҳосил ту чист ҷуз бе ҳосилӣ
حاصل تو چیست جز بی حاصلی
Ончунон сад соли дигаргар хурӣ
آنچنان صد سال دیگر گر خوری
Пай ба чизеи ғайри азин мушкили барӣ
پی به چیزی غیر ازین مشکل بری
Айши поринро ки кардӣ май шинос
عیش پارین را که کردی می شناس
Соли дигарро бар он мекун қиёс
سال دیگر را بر آن می کن قیاس