Буд билқису сулаймонро сухан

بود بلقیس و سلیمان را سخن

Рӯзии андари кашфи сари хештан

روزی اندر کشف سر خویشتن

Ҳар дуро дил бар сари инсоф буд

هر دو را دل بر سر انصاف بود

Хотир аз ранги ръўнти соф буд

خاطر از رنگ رعونت صاف بود

Гуфт шоҳи дайни сулаймон аз нахуст

گفت شاه دین سلیمان از نخست

Гарчи бар ман хатм малик омад дуруст

گرچه بر من ختم ملک آمد درست

Дар наёяд рӯзу шаби кас аз дирам

در نیاید روز و شب کس از درم

То ман аз аввал ба дасташ нанигарам

تا من از اول به دستش ننگرم

Кӯ чаҳ тӯҳфаи баҳри ман орад ба каф

کو چه تحفه بهر من آرد به کف

Каш фазояд пеши ман ъзу шараф

کش فزاید پیش من عز و شرف

Баъд азон билқис аз сар наҳуфт

بعد ازان بلقیس از سر نهفت

Зад дам ва аз ҳоли хеши ин нукта гуфт

زد دم و از حال خویش این نکته گفت

Каз ҷаҳон бар ман ҷавонӣ нагзарад

کز جهان بر من جوانی نگذرد

Кандар ӯ чашмам ба ҳасрат нанигарад

کاندر او چشمم به حسرت ننگرد

Дар дилам ноед ки эй коши ин ҷавон

در دلم ناید که ای کاش این جوان

Будем дмсози ҷони нотавон

بودیم دمساز جان ناتوان

Ин буд ҳоли занони неки хуй

این بود حال زنان نیک خوی

Аз зан бдхў нишоед гуфту гӯ

از زن بدخو نشاید گفت و گو

Хоҷаи Фирдавсӣ ки донеи бхрдш

خواجه فردوسی که دانی بخردش

Бар зан некаст нафрини бадаш

بر زن نیک است نفرین بدش

Кӣ зани бдгўнаҳи неки ойин буд

کی زن بدگونه نیک آیین بود

Пеши некон дар хури нафрин буд

پیش نیکان در خور نفرین بود