Буд дар ҷӯаду сахои дарёи кафӣ

بود در جود و سخا دریا کفی

Бали каш аз баҳри атои дарёи кафӣ

بل کش از بحر عطا دریا کفی

Пар шудӣ аз файзи он абри карам

پر شدی از فیض آن ابر کرم

Арсаи гетии зи динору дирам

عرصه گیتی ز دینار و درم

Нисбаташ кам кун ба дарёи кӯи зи каф

نسبتش کم کن به دریا کو ز کف

Гавҳари афкандӣ ба беруни венаи садаф

گوهر افکندی به بیرون وین صدف

зи абр будӣ дасти ҷӯад ӯ фара

ز ابر بودی دست جود او فره

Абр бошад қатраи бахш ӯ бадараи даҳ

ابر باشد قطره بخش او بدره ده

Базми ҷўдшро чу ме оростам

بزم جودش را چو می آراستم

Нисбаташ бо мъну ҳотами хостам

نسبتش با معن و حاتم خواستم

Лек андари ҷанби вай беқолу қил

لیک اندر جنب وی بی قال و قیل

Мън бошад мадхалу ҳотами бахил

معن باشد مبخل و حاتم بخیل

Бас ки дасташ доштӣ бо басти хуй

بس که دستش داشتی با بسط خوی

Тофтӣ ангушт ӯ аз қабз рӯй

تافتی انگشت او از قبض روی

Қабзи кафгар хостии ангушт ӯ

قبض کف گر خواستی انگشت او

Хам накардӣ пушти худ дар мушт ӯ

خم نکردی پشت خود در مشت او

Гар гузаштӣ бар дар ӯ соилӣ

گر گذشتی بر در او سایلی

Аз ҷафои фоқа хӯн гашта дилӣ

از جفای فاقه خون گشته دلی

Бас ки бар ваии бори эҳсони рехтӣ

بس که بر وی بار احسان ریختی

Так занон аз бор он бигурехтӣ

تک زنان از بار آن بگریختی