Шаби хиради он носеҳи ширини хитоб
شب خرد آن ناصح شیرین خطاب
Кард мушфиқи вори овози итоб
کرد مشفق وار آواز عتاب
Гуфт ҷомии фикрати беҳуда чанд
گفت جامی فکرت بیهوده چند
Судан ин калаки нофарсӯда чанд
سودن این کلک نافرسوده چند
Ҳар ки бар малики бақо фирӯз нест
هر که بر ملک بقا فیروز نیست
Дай ба фарз ар бӯдааст имрӯз нест
دی به فرض ار بوده است امروز نیست
Гум макун сари риштаи мақсӯд ро
گم مکن سر رشته مقصود را
Мадҳ кам гӯи шоҳи номавҷӯд ро
مدح کم گو شاه ناموجود را
Гуфтам эй сарчашмаи донишварӣ
گفتم ای سرچشمه دانشوری
Бар ту хатми андешаи нутқ оварӣ
بر تو ختم اندیشه نطق آوری
Қасди ман зини мадҳи шоҳ дигар аст
قصد من زین مدح شاه دیگر است
КоФсри иқболаш акнӯн бар сар аст
کافسر اقبالش اکنون بر سر است
Ҳафт кишвари сухра фармон ӯст
هفت کشور سخره فرمان اوست
Ҳафт дарёи ршҳаҳ эҳсон ӯст
هفت دریا رشحه احسان اوست
Васфи хосон ба зи ом андар наҳуфт
وصف خاصان به ز عام اندر نهفت
Боди софии вақти он ориф ки гуфт
باد صافی وقت آن عارف که گفت
« хуштар он бошад ки васфи дилбарон
«خوشتر آن باشد که وصف دلبران
Гуфта ояд дар либоси дигарон »
گفته آید در لباس دیگران »
Ҳар каси ореи муҳаррами ин роз нест
هر کس آری محرم این راز نیست
Бар рух ҳар муҳаррами ин дар боз нест
بر رخ هر محرم این در باز نیست