Ошиқӣ дар гӯша Эй бинишаста буд

عاشقی در گوشه ای بنشسته بود

Гуфту гӯ бо хеш дар пайваста буд

گفت و گو با خویش در پیوسته بود

Ҳар дам аз нави достонии сохтӣ

هر دم از نو داستانی ساختی

Ношунида қисса Эй пардохтӣ

ناشنیده قصه ای پرداختی

Гуҳи з ма гуфтӣ гуҳӣ аз офтоб

گه ز مه گفتی گهی از آفتاب

Гоҳе аз барги гули сунбули ниқоб

گاهی از برگ گل سنبل نقاب

Гуҳи зи қад сарв кардӣ нуктаи рост

گه ز قد سرو کردی نکته راست

Гоҳ азон хаси каши зи хок пой хост

گاه ازان خس کش ز خاک پای خاست

Ғофилӣ аз даври онро ме шунид

غافلی از دور آن را می شنید

Хотираш зон ҳарза гӯйӣ ме рамед

خاطرش زان هرزه گویی می رمید

Гуфт бо ваии к-эй ба ишқати рафтаи ном

گفت با وی کای به عشقت رفته نام

Ошиқ аз маъшӯқ худ ронад калом

عاشق از معشوق خود راند کلام

Ошиқу номи касони гуфтан ки чаҳ

عاشق و نام کسان گفتن که چه

Гавҳари васфи хасон сифтан ки чаҳ

گوهر وصف خسان سفتن که چه

Гуфт к-эии давр аз нишони ошиқон

گفت کای دور از نشان عاشقان

Фаҳм натавонӣ забони ошиқон

فهم نتوانی زبان عاشقان

зи офтобу маи ғарази ёр ман аст

ز آفتاب و مه غرض یار من است

Сари ин бар нуктаи донон равшан аст

سر این بر نکته دانان روشن است

Гул ки гуфтам лутфи рӯйиши хостам

گل که گفتم لطف رویش خواستم

Зикр сунбул рафту мӯяши хостам

ذکر سنبل رفت و مویش خواستم

Сарв чаҳ буд қомати раъноӣ ӯ

سرو چه بود قامت رعنای او

Ман хасами рустаи зи хоки пой ӯ

من خسم رسته ز خاک پای او

Гар ту воқиф аз забони ман шӯй

گر تو واقف از زبان من شوی

Ҷузи ҳадиси ишқаш аз ман нашнавӣ

جز حدیث عشقش از من نشنوی