Рӯй дар Бағдод кард аъробе

روی در بغداد کرد اعرابیی

Дар таманноӣ ғанимат ёбе

در تمنای غنیمت یابیی

Баъди чандини рӯзи бори интизор

بعد چندین روز بار انتظار

Бар сар хон Халифа ёфт бор

بر سر خوان خلیفه یافت بار

Пеш ӯ афтод холӣ аз газанд

پیش او افتاد خالی از گزند

Як тибқи полуда аз ҷлоби қанд

یک طبق پالوده از جلاب قند

Чарбу ширин чун забони аҳли дил

چرب و شیرین چون زبان اهل دل

Нарму нозук чун лаб ҳар дили гусал

نرم و نازک چون لب هر دل گسل

Эмин аз озори муштии жожхоӣ

ایمن از آزار مشتی ژاژخای

Чун наад бар лаб наад бар меъдаи ҷой

چون نهد بر لب نهد بر معده جای

Чун даҳон аз хӯрдан он сохт пок

چون دهان از خوردن آن ساخت پاک

Бо Халифа гуфт давр аз тарсу бок

با خلیفه گفت دور از ترس و باک

К-эии туро бар зрўаҳи афлоки маҳд

کای تو را بر ذروه افلاک مهد

Бастам акнӯн бо худои хеши аҳд

بستم اکنون با خدای خویش عهد

Кандарин меҳмонсарои сабзи фом

کاندرین مهمانسرای سبز فام

Аз барои чошт ё умеди шом

از برای چاشت یا امید شام

Ҷуз сӯй хон ту нануҳум гоми хеш

جز سوی خوان تو ننهم گام خویش

То азин полудаи гирами коми хеш

تا ازین پالوده گیرم کام خویش

Шуд Халифа зон сухани хандон ва гуфт

شد خلیفه زان سخن خندان و گفت

эй зи ту пӯшида асрор наҳуфт

ای ز تو پوشیده اسرار نهفت

Шояд ӣнҷо бор ндиҳандат дигар

شاید اینجا بار ندهندت دگر

Заҳмат омад шудан чандин мабар

زحمت آمد شدن چندین مبر

Гуфт тақсир аз ту бошад он замон

گفت تقصیر از تو باشد آن زمان

Неи зи ман эй қиблаи амну амон

نی ز من ای قبله امن و امان

намекунам ман сарфи вусъи хештан

می کنم من صرف وسع خویشتن

Чун ту нагузорӣ чаҳ бошад ҷурми ман

چون تو نگذاری چه باشد جرم من