Ғарқаи хӯн чун хусрав аз шируия хуфт

غرقه خون چون خسرو از شیرویه خفت

Нуктае хуш дар ҳақ шируия гуфт

نکته ای خوش در حق شیرویه گفت

Ки бидон шохӣ ки об аз асл хӯрд

که بدان شاخی که آب از اصل خورد

Сар кашид аз обу қасд асл кард

سر کشید از آب و قصد اصل کرد

Аслро чун кунад ва шуд майдони фарох

اصل را چون کند و شد میدان فراخ

Хушк ва бе бар бар замин афтод шох

خشک و بی بر بر زمین افتاد شاخ