Бошад андари дору гири рӯзу шаб
باشد اندر دار و گیر روز و شب
Ошиқи бечораро ҳолеи аҷаб
عاشق بیچاره را حالی عجب
Ҳар чаҳ аз тири бало бар вай расад
هر چه از تیر بلا بر وی رسد
Аз камони чархи пай дар пай расад
از کمان چرخ پی در پی رسد
Ногузашта аз гулӯяши ханҷарӣ
ناگذشته از گلویش خنجری
Аз қафои он даройади дайгарӣ
از قفای آن درآید دیگری
Гар бидорад дӯст аз бедоди даст
گر بدارد دوست از بیداد دست
Бар вай аз санг рақиб ояд шикаст
بر وی از سنگ رقیب آید شکست
Вари бигардад аз сараши санги рақиб
ور بگردد از سرش سنگ رقیب
Ёбад аз таъни мломтгўи насиб
یابد از طعن ملامتگو نصیب
Вар раҳад зинҳо брзиди хӯн ба теғ
ور رهد زینها برزید خون به تیغ
Шаҳнаи ҳиҷраш ба сад дарду дареғ
شحنه هجرش به صد درد و دریغ
Чун саломони кӯҳ оташ барфурӯхт
چون سلامان کوه آتش برفروخت
Вондр ӯ абсолро чун хас бсухт
واندر او ابسال را چون خس بسوخت
Рафт ҳамтои вай ва якто бимонад
رفت همتای وی و یکتا بماند
Чун тани биҷон аз ӯ танҳо бимонад
چون تن بیجان از او تنها بماند
Нолаи ҷонсӯз бар гардун кашид
ناله جانسوز بر گردون کشید
Домани мижгони зи дил дар хӯн кашид
دامن مژگان ز دل در خون کشید
Дӯди оҳаши хайма бар афлок зад
دود آهش خیمه بر افلاک زد
Субҳи зи андӯҳаши гиребон чок зад
صبح ز اندوهش گریبان چاک زد
Бас ки аз ғам сина кандан кард соз
بس که از غم سینه کندن کرد ساز
Синаи нохун нохунаш шуд ҳамчуи боз
سینه ناخن ناخنش شد همچو باز
Бар вай аз нохуни зи баси озори ҷуст
بر وی از ناخن ز بس آزار جست
Як сар нохун намонад аз ваии дуруст
یک سر ناخن نماند از وی درست
Санг мезад бар дил ва бе ҳеҷ шак
سنگ می زد بر دل و بی هیچ شک
Буд он нақди вафояшро маҳак
بود آن نقد وفایش را محک
Чун ба дил бинишаст азон сангаши ғубор
چون به دل بنشست ازان سنگش غبار
Нақд ӯ омад буруни комили айёр
نقد او آمد برون کامل عیار
Чун азуи даст тиҳӣ кардӣ нишаст
چون ازو دست تهی کردی نشست
Кундӣ аз ҳасрат ба дандони пушти даст
کندی از حسرت به دندان پشت دست
Чун надидӣ панҷаи андари панҷаи ёр
چون ندیدی پنجه اندر پنجه یار
Панҷа худ кардӣ аз дандони фигор
پنجه خود کردی از دندان فگار
Зон гуҳар дидӣ чу холии мушти хеш
زان گهر دیدی چو خالی مشت خویش
Кундӣ аз дандони сарангушти хеш
کندی از دندان سرانگشت خویش
Он шукри лабро надидӣ чун ба ҷой
آن شکر لب را ندیدی چون به جای
Нешикар ойин шудӣ ангушти хоӣ
نیشکر آیین شدی انگشت خای
Рӯзу шаб бе онкии ҳмзонўш буд
روز و شب بی آنکه همزانوش بود
Аз тпончаҳ будяш зонуи кабӯд
از طپانچه بودیش زانو کبود
Ҳар шаб оварадӣ ба кунҷи хона рӯй
هر شب آوردی به کنج خانه روی
Бо хаёли ёри хеши афсонаи гӯй
با خیال یار خویش افسانه گوی
К-эии зи ҳиҷри хеши ҷонами сӯхта
کای ز هجر خویش جانم سوخته
Вази ҷамоли хеши чашмами дӯхта
وز جمال خویش چشمم دوخته
Умрҳо будӣ аниси ҷони ман
عمرها بودی انیس جان من
Нўрбхши дидаи гирёни ман
نوربخش دیده گریان من
Хона дар кӯии висолати доштам
خانه در کوی وصالت داشتم
Дида бар шамъи ҷамолати доштам
دیده بر شمع جمالت داشتم
Ҳар ду аз дидори ҳам будем шод
هر دو از دیدار هم بودیم شاد
Вази висоли икдгр дар сад кушод
وز وصال یکدگر در صد گشاد
Ҳар ду мо бо икдгр будему бас
هر دو ما با یکدگر بودیم و بس
Кори неи касро ба мо моро ба кас
کار نی کس را به ما ما را به کس
Дасти бедоди фалаки кӯтоҳ буд
دست بیداد فلک کوتاه بود
Корҳо бар мўҳби дилхоҳ буд
کارها بر موحب دلخواه بود
Шаб ҳаме хуфтем дар оғӯши ҳам
شب همی خفتیم در آغوش هم
Розгўёни рӯзи сар дар гӯши ҳам
رازگویان روز سر در گوش هم
Дар миёни мо касеро роҳи не
در میان ما کسی را راه نی
Нокасе аз ҳоли мо огоҳи не
ناکسی از حال ما آگاه نی
Кош чун оташ ҳаме афрӯхтам
کاش چون آتش همی افروختم
Ту ҳаме монадӣ ва ман май сӯхтам
تو همی ماندی و من می سوختم
Сӯхтии ту ман бимонадам ин чаҳ буд
سوختی تو من بماندم این چه بود
Ин бади ойин бо ман мискин чаҳ буд
این بد آیین با من مسکین چه بود
Кошкӣ ман низ бо ту будамӣ
کاشکی من نیز با تو بودمی
Бо ту роҳи нестии пимўдмӣ
با تو راه نیستی پیمودمی
Аз вуҷӯди нохуши худ рустамӣ
از وجود ناخوش خود رستمی
Ъушрати ҷовид дар пиўстмӣ
عشرت جاوید در پیوستمی