эй зи ту шқи хирқаи моҳи мунир

ای ز تو شق خرقه ماه منیر

Пеши ту меҳри омадаи фармон пазир

پیش تو مهر آمده فرمان پذیر

Қасри набувват ба ту чун шуд баланд

قصر نبوت به تو چون شد بلند

Каср ба мқсўраҳ касрӣ фиканд

کسر به مقصوره کسری فکند

Чатри Фрозндаҳи фурқати саҳоб

چتر فرازنده فرقت سحاب

Соя нишин чатри туро офтоб

سایه نشین چتر تو را آفتاب

Соя надидат ба замини ҳеҷ кас

سایه ندیدت به زمین هیچ کس

Нур буд сояи хуршеду бас

نور بود سایه خورشید و بس

Ҷонати зи олоиши тани пок буд

جانت ز آلایش تن پاک بود

Соя нияндохт бар ин хоки туад

سایه نینداخت بر این خاک تود

Дидаи ту ҳам зи пас ва ҳам зи пеш

دیده تو هم ز پس و هم ز پیش

Дида чу чашми ҳамаи олами зи пеш

دیده چو چشم همه عالم ز پیش

Рӯҳӣу ғоиб на зи ту ҳеҷ сӯй

روحی و غایب نه ز تو هیچ سوی

Дар ?назарет ҳаст яке пушт ва рӯй

در نظرت هست یکی پشت و روی

Шамъӣу нур аз ту расад ҷамъ ро

شمعی و نور از تو رسد جمع را

Пуштӣ ва рӯе набӯд шамъ ро

پشتی و رویی نبود شمع را

Санги сияҳ дар кафи ту сбҳаҳи санҷ

سنگ سیه در کف تو سبحه سنج

Дили сияҳонро шуда он сбҳаҳи ранҷ

دل سیهان را شده آن سبحه رنج

Баҳри карами мавҷи зан аз мушти ту

بحر کرم موج زن از مشت تو

Мқсми он фараҷаи ангушти ту

مقسم آن فرجه انگشت تو

Гуруснау ташнаи ҳазорон ҳазор

گرسنه و تشنه هزاران هزار

Гашта азон ҷуръаи кашу луқмаи хор

گشته ازان جرعه کش و لقمه خوار

Нахл ки будаш ба замини сахти пой

نخل که بودش به زمین سخت پای

Ҷуст ба фармӯдаи амрати зи ҷой

جست به فرموده امرت ز جای

Кард ба ҳар сӯ ки ту хондӣ хиром

کرد به هر سو که تو خواندی خرام

Сохт ба ҳар ҷо ки ту гуфтӣ мақом

ساخت به هر جا که تو گفتی مقام

Бар дар ғорӣ ки гузори ту буд

بر در غاری که گذار تو بود

Вази талаби хасми ҳисори ту буд

وز طلب خصم حصار تو بود

Парда чаро бофти яке ҷонвар

پرده چرا بافت یکی جانور

Байза барои чаҳ ниҳоди он дигар

بیضه برای چه نهاد آن دگر

То нарасад захмӣ аз аҳли хилоф

تا نرسد زخمی از اهل خلاف

Омадат ин байзагар он дръи боф

آمدت این بیضه گر آن درع باف

Моидаҳи кони ним шабяти омада

مایده کان نیم شبیت آمده

Рӯзе аз хон « абят » омада

روزیی از خوان «ابیت » آمده

« итъмнӣ » туъма ва « исқинӣ » об

«یطعمنی » طعمه و «یسقینی » آب

Инат гўорндаҳи таому шароб

اینت گوارنده طعام و شراب

Чун лаби ту луқмаи з бузғола кард

چون لب تو لقمه ز بزغاله کرد

Луқма ба зери лаби ту нола кард

لقمه به زیر لب تو ناله کرد

Гуфт ки олӯда ба заҳрам махӯр

گفت که آلوده به زهرم مخور

Гарчи баради талхии заҳри ин шукр

گرچه برد تلخی زهر این شکر

Қабзаи Ригӣ ки фишондӣ зи каф

قبضه ریگی که فشاندی ز کف

Шуд басар бе басаронаши ҳадаф

شد بصر بی بصرانش هدف

Серумаи сифати нури басарро кафил

سرمه صفت نور بصر را کفیل

Буд ки шуд дар назари хасми майл

بود که شد در نظر خصم میل

Ҷомии оҷиз ки нўосоз туаст

جامی عاجز که نواساز توست

Бастаи лаб аз нукта эъҷоз туаст

بسته لب از نکته اعجاز توست

Гарчи гҳрўор чу теғи омадаи сет

گرچه گهروار چو تیغ آمده ست

Балки гуҳарбор чу меғи омадаи сет

بلکه گهربار چو میغ آمده ست

Хост ба наътати гуҳарии тобнок

خواست به نعتت گهری تابناک

Рехти зи рӯйиши хуии хиҷлат ба хок

ریخت ز رویش خوی خجلت به خاک