Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим
بسم الله الرحمن الرحیم
Ҳаст салоӣ сар хон Карим
هست صلای سر خوان کریم
Файз карам хон сухан соз кард
فیض کرم خوان سخن ساز کرد
Пардаи зи дастони куҳан боз кард
پرده ز دستان کهن باز کرد
Бонги срир аз қалами саҳари кор
بانگ صریر از قلم سحر کار
Хост ки бисмии аллоҳ дастӣ биор
خاست که بسم الله دستی بیار
Моидаҳи тозаи буруни омадаи сет
مایده تازه برون آمده ست
Чошнӣии гир ки чун омадаи сет
چاشنیی گیر که چون آمده ست
Вар начишӣ накҳати он баси ту ро
ور نچشی نکهت آن بس تو را
Буии хушаши туъмаи ҷони баси ту ро
بوی خوشش طعمه جان بس تو را
Хок ба ӣнҷои ҳамаи ҷонҳои пок
خاک به اینجا همه جان های پاک
Бӯ ки фитад реза ин хон ба хок
بو که فتد ریزه این خوان به خاک
Ҳар ки буд бар сар ин хон раҳаш
هر که بود بر سر این خوان رهش
Ба буд оғози зи бисмии аллоҳаш
به بود آغاز ز بسم اللهش
Дев ки ғоратгари ин марҳалаи сет
دیو که غارتگر این مرحله ست
Бсмлш аз ханҷари ин бсмлаҳи сет
بسملش از خنجر این بسمله ست
« бе » ки зи пай « син » будаш зини хитоб
«بی » که ز پی «سین » بودش زین خطاب
Чун сар пистонаст зам алкитоб
چون سر پستانست ز ام الکتاب
То ту зи пастонаши шӯии Тифл вааш
تا تو ز پستانش شوی طفل وش
Баҳри ғизои дилу ҷони шери каш
بهر غذای دل و جان شیر کش
Бисми шуда ҳар ду зи таркиб « мем »
بسم شده هر دو ز ترکیب «میم »
Гуфта бисмии ҳрзи ту аз теғи бим
گفته بسم حرز تو از تیغ بیم
Шакли чамани байн ки ба рҳмн дар аст
شکل چمن بین که به رحمن در است
Каз чамани хулди нишон овар аст
کز چمن خلد نشان آور است
Мужда диҳад каз хати анбари сиришт
مژده دهد کز خط عنبر سرشت
Бсмлаҳ бошад чаманӣ аз биҳишт
بسمله باشد چمنی از بهشت
« бо » ки ду бошад дарӣ омад ду лухт
«با» که دو باشد دری آمد دو لخت
Мадхали он боғи саодати дарахт
مدخل آن باغ سعادت درخت
« син » вай аз боди пари Ҷабраил
«سین » وی از باد پر جبرئیل
Силсилаи баста ба рухи слсбил
سلسله بسته به رخ سلسبیل
Чашми гшои чашма ҳар « мем » байн
چشم گشا چشمه هر «میم » بین
Ҷорӣ аз он чашмаи таснӣми байн
جاری از آن چشمه تسنیم بین
Ҳар « алиф » аз ваии шаҷарии миваи нок
هر «الف » از وی شجری میوه ناک
Миваи он маърифати зоти пок
میوه آن معرفت ذات پاک
Турра ҳураст дар ӯ « лоам » ҳо
طره حور است در او «لام »ها
Баҳри дили дидаи варони дом ҳо
بهر دل دیده وران دام ها
«ҳо » чу ду ҳалқаи сети паии сайди дил
«ها» چو دو حلقه ست پی صید دل
Гашта азон турра ба ҳам муттасил
گشته ازان طره به هم متصل
«ро » ки буд ғояти суру сарвар
«را» که بود غایت سور و سرور
Зу расадат даст ба домони ҳур
زو رسدت دست به دامان حور
« ҳо » ки биҳиштаст ишорати намо
«حا» که بهشتست اشارت نما
Баҳр биҳиштаст ишорат ба мо
بهر بهشتست اشارت به ما
« навен » колФши пой буд « мем » фарқ
«نون » کالفش پای بود «میم » فرق
Моҳии кавсар ки дар обаст ғарқ
ماهی کوثر که در آبست غرق
« ё » ки диҳад ёди з ёӣ Нидо
«یا» که دهد یاد ز یای ندا
намезанадат бонг ки ин сӯи биё
می زندت بانگ که این سو بیا
На ба таъаммули қадами иҳтимом
نه به تأمل قدم اهتمام
Хуш бигузар бар чамани ин калом
خوش بگذر بر چمن این کلام
Коитӣ омад зи сури мухтасар
کآیتی آمد ز سور مختصر
Дарҷ дар ӯ сари басӣ аз сувар
درج در او سر بسی از صور
Сӯрати ёсин буд он « ё » ва « син »
صورت یاسین بود آن «یا» و «سین »
Дар рақамаш аз ҳама боло нишин
در رقمش از همه بالا نشین
Наъти нахустинаш ба хуштар баён
نعت نخستینش به خوشتر بیان
намедиҳад аз сӯраи рҳмни нишон
می دهد از سوره رحمن نشان
Карда муаллими гуҳи таълим ӯ
کرده معلم گه تعلیم او
Фаҳми ҳўомими зи ҳомӣам ӯ
فهم حوامیم ز حامیم او
Бар сар «ро » байни ду алифи лоам ро
بر سر «را» بین دو الف لام را
Дода нишон аз ду алифи лоам ро
داده نشان از دو الف لام را
Аз паии нўнши алифи андари рақам
از پی نونش الف اندر رقم
Парда гшо гашта з навену алқлм
پرده گشا گشته ز نون و القلم
Сатри ҳуруфаши зи баёзу савод
سطر حروفش ز بیاض و سواد
Дода ?ут аз нур ва духонаст ёд
داده ات از نور و دخانست یاد
Фатҳаи он фотиҳи ганҷи азал
فتحه آن فاتح گنج ازل
Касраи он косри кأси амл
کسره آن کاسر کأس امل
Сӯрати ҷзмш ки буд ҳалқаи вор
صورت جزمش که بود حلقه وار
Гӯши хиради доими азуи ҳалқаи дор
گوش خرد دایم ازو حلقه دار
Шонаи ташдид ки бар « лоам » ва «ро » сет
شانه تشدید که بر «لام » و «را»ست
Тоҷи сари ҳудҳуди роҳи ҳудои сет
تاج سر هدهد راه هدی ست
Нуқта « бе » пасти зи арбоби роз
نقطه «بی » پست ز ارباب راز
Тухм умедаст ба хоки ниёз
تخم امید است به خاک نیاز
Нуқтаи нўнши паии дафъи газанд
نقطه نونش پی دفع گزند
Бар сар нораст ниҳодаи сапанд
بر سر نار است نهاده سپند
Ваон дуӣ дигар шуда чун мардумак
وان دوی دیگر شده چون مردمک
Нури даҳ дидаи малику малик
نور ده دیده ملک و ملک
Нӯздаҳи ҳарфи сет ба вақти шумор
نوزده حرف ست به وقت شمار
Файзи расонида ба ҳаждаҳи ҳазор
فیض رسانیده به هژده هزار
Васф раҳимаст шудаи хатми он
وصف رحیم است شده ختم آن
Сӯрати хатми омада дар ваии аён
صورت ختم آمده در وی عیان
Ин ду далеласт ки аз кирдигор
این دو دلیل است که از کردگار
Файз раҳимаст буд хатми кор
فیض رحیم است بود ختم کار