Орифӣ аз зулмати шаб нур ёб

عارفی از ظلمت شب نور یاب

Дидаи фурӯи баст ба куллӣ зи хоб

دیده فرو بست به کلی ز خواب

Шаб ки зи хуршед назар дӯхтӣ

شب که ز خورشید نظر دوختی

Шамъи назар то саҳар афрӯхтӣ

شمع نظر تا سحر افروختی

Ҳар мижа аз дидаи хунобаи даҳ

هر مژه از دیده خونابه ده

Буд ба абрӯаш ҳамоно гиреҳ

بود به ابروش همانا گره

Рӯзӣ азу кард фузулии савол

روزی ازو کرد فضولی سؤال

К-эй назада роҳи ту хобу хаёл

کای نزده راه تو خواب و خیال

Чун дили бедори ту аз хоб раст

چون دل بیدار تو از خواب رست

Дида чаро боядат аз хоби баст

دیده چرا بایدت از خواب بست

Ранҷ нахуфтан чу гарон дорадат

رنج نخفتن چو گران داردت

Икдмаҳи роҳат чаҳ зиён дорадат

یکدمه راحت چه زیان داردت

Гуфт нишоед ки худои ҷаҳон

گفت نشاید که خدای جهان

Ҳар шабӣ ояд зи нахусти осмон

هر شبی آید ز نخست آسمان

Бонг занад каз сафи даврони роҳ

بانگ زند کز صف دوران راه

Кист ки ояд ба дирами узрхоҳ

کیست که آید به درم عذرخواه

То карами хеш сафираш кунам

تا کرم خویش سفیرش کنم

Раҳмати худ узр пазириш кунам

رحمت خود عذر پذیرش کنم

Ман ба чунин ҳоли нуҳуми сар ба хоб

من به چنین حال نهم سر به خواب

Гӯши бхўобонми азин хуши хитоб

گوش بخوابانم ازین خوش خطاب

ӯ назари лутф ба ман карда боз

او نظر لطف به من کرده باز

Дидаи иқболи ман аз ваии фароз

دیده اقبال من از وی فراز

Ҳар ки кунад даъвии савдоӣ ӯ

هر که کند دعوی سودای او

Хоби кунон аз рухи зебоӣ ӯ

خواب کنان از رخ زیبای او

Дъўиш аз сидқ буд бе фурӯғ

دعویش از صدق بود بی فروغ

Чун нафаси субҳи нахустин дурӯғ

چون نفس صبح نخستین دروغ

Ҷомӣ агар дидаи ту равшан аст

جامی اگر دیده تو روشن است

Дар дилат аз равзаи ҷон равзан аст

در دلت از روضه جان روزن است

Сахт қадам бош дарин раҳ на суст

سخت قدم باش درین ره نه سست

Чашм бар он дор ки чашмаш ба туаст

چشم بر آن دار که چشمش به توست