Каъба рӯй аз сари ваҷди азим

کعبه روی از سر وجد عظیم

Дар сафи перон ҳарам шуд муқӣм

در صف پیران حرم شد مقیم

Мурғи дил ӯ чу задӣ пару бол

مرغ دل او چو زدی پر و بال

Рстӣ аз ин домгаҳи пари вабол

رستی از این دامگه پر وبال

Ваҷди илоҳяши рҳондии зи хеш

وجد الهیش رهاندی ز خویش

Ҷазби ҳақаши бозстодии зи хеш

جذب حقش بازستادی ز خویش

Омадӣ аз ҳастӣ худ гашта соф

آمدی از هستی خود گشته صاف

Рақси кунони гирди ҳарам дар тавоф

رقص کنان گرد حرم در طواف

Рӯзӣ аз онҷо ки қазо раҳ задаш

روزی از آنجا که قضا ره زدش

Захми бало бар дил огаҳ задаш

زخم بلا بر دل آگه زدش

Мутрибае равнақи кораши бабрад

مطربه ای رونق کارش ببرد

Вази дилу ҷони сабру қарораши бабрад

وز دل و جان صبر و قرارش ببرد

Завқ май ишва ва нозаш чашид

ذوق می عشوه و نازش چشید

Дили зи ҳақиқат ба муҷозаш кашид

دل ز حقیقت به مجازش کشید

Буд ҳамон ҳолати ваҷдаш ба ҷой

بود همان حالت وجدش به جای

Лек азон шоҳиди дстонсроӣ

لیک ازان شاهد دستانسرای

Хирқа ба перон ҳарам дод ва гуфт

خرقه به پیران حرم داد و گفت

Сари худ аз халқ чаҳ дорам наҳуфт

سر خود از خلق چه دارم نهفت

Дар дили ман ваҷд илоҳӣ намонад

در دل من وجد الهی نماند

Ҷунбиши ман ҷуз ба млоҳӣ намонад

جنبش من جز به ملاهی نماند

зи оташи ағёри дарунам ба ҷӯш

ز آتش اغیار درونم به جوش

Хирқаи асҳоб чаҳ дорам ба дӯш

خرقه اصحاب چه دارم به دوش

Хуш набӯд бткдаҳи дил зон нигор

خوش نبود بتکده دل زان نگار

Халъати ислом ба бар каъбаи вор

خلعت اسلام به بر کعبه وار

То ба ҳақиқат накашид он муҷоз

تا به حقیقت نکشید آن مجاز

Боз наомад ба сари хирқаи боз

باز نیامد به سر خرقه باز

Ҷомии азин қоидаи дилпазир

جامی ازین قاعده دلپذیر

То битавонӣ сабақи сидқи гир

تا بتوانی سبق صدق گیر

Зонка дарин мазраъи марди озмоӣ

زانکه درین مزرع مرد آزمای

Ҳеҷ наярзад ҷӯ гандум намой

هیچ نیرزد جو گندم نمای