Олимӣ аз чоҳи ҷаҳолати бурун

عالمی از چاه جهالت برون

Дар раҳе афтод ба чоҳии дарун

در رهی افتاد به چاهی درون

Ҳеҷ мадади дасти надодаш ба роҳ

هیچ مدد دست ندادش به راه

Монад дар он роҳ чу Юсуф ба чоҳ

ماند در آن راه چو یوسف به چاه

Сояи сифат дар таг чоҳ орамид

سایه صفت در تگ چاه آرمید

Сояи шахсе ба сар чоҳ дид

سایه شخصی به سر چاه دید

Наъра баровард ки эй раҳнавард

نعره برآورد که ای رهنورد

Аз раҳи эҳсону муруввати магарад

از ره احسان و مروت مگرد

Пои мурувват ба сари чоҳ на

پای مروت به سر چاه نه

Даст ба афтода аз роҳи даҳ

دست به افتاده از راه ده

Роҳрав омад ба сари чоҳ ва гуфт

راهرو آمد به سر چاه و گفت

Даст бидиҳ эй ба ғаму оҳи ҷуфт

دست بده ای به غم و آه جفت

Гуфт нахуст аз карами оми хеш

گفت نخست از کرم عام خویش

Гӯи хабарам аз лақабу номи хеш

گو خبرم از لقب و نام خویش

Гуфт ки шогирди камӣни туам

گفت که شاگرد کمین توام

Дар раҳи дайн хок нишин туам

در ره دین خاک نشین توام

Гуфт ки ҳошо ки азин чоҳи паст

گفت که حاشا که ازین چاه پست

Дар занами имрӯз ба дасти ту даст

در زنم امروز به دست تو دست

Ман ки ба таълими миён баста ам

من که به تعلیم میان بسته ام

Аз ғарази суду зиён руста ам

از غرض سود و زیان رسته ام

Кӯшишам аз рӯй хирадмандӣ аст

کوششم از روی خردمندی است

Хоси паии фазл худовандӣ аст

خاص پی فضل خداوندی است

Кӣ ба ҷазоӣ дигар олоимш

کی به جزای دگر آلایمش

Вази ғарази олӯдагии аФзоимш

وز غرض آلودگی افزایمش

Дар так ин чоҳ нишинам асир

در تک این چاه نشینم اسیر

То шавадам бе ғаразии дастгир

تا شودم بی غرضی دستگیر

Пояи илмам чу баланди аўФтод

پایه علمم چو بلند اوفتاد

Ҳар чаҳ ҷузи онам на писанди аўФтод

هر چه جز آنم نه پسند اوفتاد

Ҳиммати ҷомӣ ки баландӣ гирифт

همت جامی که بلندی گرفت

Аз шарафи илм писандӣ гирифт

از شرف علم پسندی گرفت

Илм писандид зи табъи баланд

علم پسندید ز طبع بلند

Ҳар чаҳ писандид ҳамонаш басанд

هر چه پسندید همانش بسند