Фарбеҳӣ аз хон сухани парварӣ

فربهی از خوان سخن پروری

Шоиряш карда лақаби лоғарӣ

شاعریش کرده لقب لاغری

Гуфт ба назми хушу шеъри фасеҳ

گفت به نظم خوش و شعر فصیح

Баҳри яке хоҷаи фарбеҳи мдиҳ

بهر یکی خواجه فربه مدیح

Хоҷаи мискин чу мдиҳш шунид

خواجه مسکین چو مدیحش شنید

Буии таваққуъ ба машомаш расед

بوی توقع به مشامش رسید

Кард азон номаи пари рангу рию

کرد ازان نامه پر رنگ و ریو

Хотир ӯ Ром чу зи лоҳўли дев

خاطر او رم چو ز لاحول دیو

Хост азон анҷумани пари газанд

خاست ازان انجمن پر گزند

Кард тавваҷуҳи сӯии қасри банд

کرد توجه سوی قصر بند

Чун нафас аз фарбеҳяши гашти танг

چون نفس از فربهیش گشت تنگ

Дар раҳаш афтод замонии диранг

در رهش افتاد زمانی درنگ

Гуфт бадви лоғарии мадҳи санҷ

گفت بدو لاغری مدح سنج

Фарбеҳят медиҳад эй хоҷаи ранҷ

فربهیت می دهد ای خواجه رنج

Хоҷа азон нукта чу гул бар шкФт

خواجه ازان نکته چو گل بر شکفت

Бо дили сад пора бихандед ва гуфт

با دل صد پاره بخندید و گفت

Ранҷи ҳама гарчи з тан парварӣаст

رنج همه گرچه ز تن پروریست

Ранҷи ман акнӯн ҳама аз лоғрист

رنج من اکنون همه از لاغریست

Лоғарӣ аз фарбеҳем дасти барад

لاغری از فربهیم دست برد

Дар кафи сад меҳнату ранҷами супурд

در کف صد محنت و رنجم سپرد

Ҷони ту ҷомӣ ба дарун лоғар аст

جان تو جامی به درون لاغر است

Ҳирси ту аз ҷони ту фарбеҳ тар аст

حرص تو از جان تو فربه تر است

Умри гиронмоя ба сар май барӣ

عمر گرانمایه به سر می بری

Ғофили азин фарбеҳӣу лоғарӣ

غافل ازین فربهی و لاغری