Суфеи роҳи яқин май паймӯд
صوفیی راه یقین می پیمود
По ба майдони таваккул май суд
پا به میدان توکل می سود
Рӯз дар бодия май барад ба шаб
روز در بادیه می برد به شب
Як шабии зиндае аз ҳии араб
یک شبی زنده ای از حی عرب
Омадаш дар раҳи он бодияи пеш
آمدش در ره آن بادیه پیش
Сохташ шамъи сияҳи хонаи хеш
ساختش شمع سیه خانه خویش
Кард дар соҳати он хонаи нигоҳ
کرد در ساحت آن خانه نگاه
Дид шбрнги ғуломӣ чун моҳ
دید شبرنگ غلامی چون ماه
Дар ғулу банди зи гардан то пой
در غل و بند ز گردن تا پای
Қудраташи не ки биҷунбад аз ҷой
قدرتش نی که بجنبد از جای
Бар замин рӯй тавозуъ молида
بر زمین روی تواضع مالید
Пеши меҳмон ба тазаррӯъ нолид
پیش مهمان به تضرع نالید
Ки буд хоҷаи ман аҳли карам
که بود خواجه من اهل کرم
Назанад ҷуз ба раҳи лутфи қадам
نزند جز به ره لطف قدم
Нашавад сади равиши эҳсон ро
نشود سد روش احسان را
Накунад ради сухани меҳмон ро
نکند رد سخن مهمان را
Хоҳи азуи афви гунаҳкории ман
خواه ازو عفو گنهکاری من
Раҳм бар аҷзу гирифтории ман
رحم بر عجز و گرفتاری من
Хоҷа чун рӯй ба меҳмон оварад
خواجه چون روی به مهمان آورد
Вази паии туъма ӯ хон оварад
وز پی طعمه او خوان آورد
Гуфт ангушт ба хонат нануҳум
گفت انگشت به خوانت ننهم
То набахше гунаҳи ин сияҳам
تا نبخشی گنه این سیهم
Хоҷаи гуфто гунаҳаш бахшедам
خواجه گفتا گنهش بخشیدم
Лек бишинав ки чаҳ аз вай дидам
لیک بشنو که چه از وی دیدم
Шутурон буд марои ҷумлаи наҷиб
شتران بود مرا جمله نجیب
Дар ҳунари нодир ва дар шакли аҷиб
در هنر نادر و در شکل عجیب
Кӯҳи кӯҳони ҳамау дашти навард
کوه کوهان همه و دشت نورد
Пуштаи пуштони ҳамау саҳрои гирд
پشته پشتان همه و صحرا گرد
Каргадани вори басии нерӯманд
کرگدن وار بسی نیرومند
Фили кирдори тануманду баланд
فیل کردار تنومند و بلند
Сахти рафтортар аз сарсари бод
سخت رفتارتر از صرصر باد
Чун Ирами пайкарашони зоти имод
چون ارم پیکرشان ذات عماد
Аз сафари воситаи рӯзии ман
از سفر واسطه روزی من
Вази ҷараси навбати фирӯзии ман
وز جرس نوبت فیروزی من
Дар се рӯзаи раҳи ин сари манзил
در سه روزه ره این سر منزل
Кардашон бори гарони мстъҷл
کردشان بار گران مستعجل
Вази ҳаддии савти тараб зой кашид
وز حدی صوت طرب زای کشید
То ба як рӯзи бад-ӣн ҷой расед
تا به یک روز بدین جای رسید
Борашон чун бикшоданд зи ҳам
بارشان چون بگشادند ز هم
Барграфтанд ҳамаи роҳи адам
برگرفتند همه راه عدم
Нест акнӯн ки дил аз ғуссаи пурм
نیست اکنون که دل از غصه پرم
Ҷуз ба саҳрои адами як шутурам
جز به صحرای عدم یک شترم
Гуфт сӯфӣ ба худованди ғулом
گفت صوفی به خداوند غلام
К-эй ба дилҷӯе ман карда қиём
کای به دلجویی من کرده قیام
Ҳастам аз васфи хуши овозӣ ӯ
هستم از وصف خوش آوازی او
Орзӯманди ҳаддисозӣ ӯ
آرزومند حدی سازی او
Хоҷа гуфташ ки ҳаддӣ кун оғоз
خواجه گفتش که حدی کن آغاز
Дод қонӯни ҳаддисозӣ соз
داد قانون حدی سازی ساز
Буд сӯфӣ ба адаб бинишаста
بود صوفی به ادب بنشسته
Шутурӣ дар назар ӯ баста
شتری در نظر او بسته
Сӯфӣ аз завқ гиребон зад чок
صوفی از ذوق گریبان زد چاک
Вази ҷаҳон бехабар афтод ба хок
وز جهان بی خبر افتاد به خاک
Ваон шутур кард расанро пора
وان شتر کرد رسن را پاره
Рӯй дар бодияи гашти овора
روی در بادیه گشت آواره