эй баланд аз қидмати пояи тахт

ای بلند از قدمت پایه تخت

Тоҷро гавҳари ту мояи бахт

تاج را گوهر تو مایه بخت

Карда аз субҳи азали ҳмрҳит

کرده از صبح ازل همرهیت

Соя вааш давлати зилли аллоҳят

سایه وش دولت ظل اللهیت

Мансаб хусравят дода худоӣ

منصب خسرویت داده خدای

Коварии қоидаи адли биҷой

کاوری قاعده عدل بجای

Аршро қоимаи ин қоида аст

عرش را قائمه این قاعده است

Шаръро фоидаи зин моида аст

شرع را فایده زین مائده است

Шаҳ ки аз адл на фархунда пай аст

شه که از عدل نه فرخنده پی است

Хусравии воситаи хуср вай аст

خسروی واسطه خسر وی است

Номаи ҷоҳи фано анҷом аст

نامه جاه فنا انجام است

Ончӣ ҷовид бимонад ном аст

آنچه جاوید بماند نام است

Ҷами азин базм шуд ва ҷом намонад

جم ازین بزم شد و جام نماند

Вази ҷаму ҷоми биҷуз ном намонад

وز جم و جام بجز نام نماند

Бад ки бишикаст зи мурдани гуҳараш

بد که بشکست ز مردن گهرش

Ном бад ҳаст шикаст дигараш

نام بد هست شکست دگرش

Нек агарчӣ з фано гашта гум аст

نیک اگرچه ز فنا گشته گم است

Номи некӯаши бақоӣ дувум аст

نام نیکوش بقای دوم است

Риштаи умри саросар печ аст

رشته عمر سراسر پیچ است

Бо дарозӣ чу шуд охир ҳеҷ аст

با درازی چو شد آخر هیچ است

Зери ин доираи дайри мадор

زیر این دایره دیر مدار

Муддат навъ шуд афзӯни зи ҳазор

مدت نوع شد افزون ز هزار

Лекини имрӯзи ҳазорон сол аст

لیکن امروز هزاران سال است

Ки ҷудои монда азон иқбол аст

که جدا مانده ازان اقبال است

Ганҷи шоҳӣ ки худо дод ту ро

گنج شاهی که خدا داد تو را

Қимати малик бақо дод ту ро

قیمت ملک بقا داد تو را

Адли як соъатаи ?утро ба қиёс

عدل یک ساعته ات را به قیاس

Шаст солаи амали хайри шинос

شصت ساله عمل خیر شناس

Худ даҳ инсоф ки ин поя ки рост

خود ده انصاف که این پایه که راست

Баҳри суди абади ин моя ки рост

بهر سود ابد این مایه که راست

Гар бад-ӣни мояи зиёнкори шӯй

گر بدین مایه زیانکار شوی

Вои он рӯз ки ҳушёри шӯй

وای آن روز که هشیار شوی

Рӯй дар суҳбати диндорони дор

روی در صحبت دینداران دار

Ки харобаст з бе дайнони кор

که خراب است ز بی دینان کار

СФлгонӣ ки сроФрохтаҳ анд

سفلگانی که سرافراخته اند

Баҳри дунёии ту дайн бохта анд

بهر دنیای تو دین باخته اند

Ҷоҳлоннди ҳамаи ҷоҳи талаб

جاهلانند همه جاه طلب

Хештанро уламо карда лақаб

خویشتن را علما کرده لقب

Чашма ҳоианд дарин тираи муғок

چشمه هایند درین تیره مغاک

Гашта аз ҷиФаҳи дунёи нопок

گشته از جیفه دنیا ناپاک

Ҷустани покии азин қавм хатост

جستن پاکی ازین قوم خطاست

зи оби нопоки таҳорат на равост

ز آب ناپاک طهارت نه رواست

Бехи зулм аз дили худ пок бикун

بیخ ظلم از دل خود پاک بکن

Шохи золим ба сиёсат башикан

شاخ ظالم به سیاست بشکن

Балки он бех чу барканда шавад

بلکه آن بیخ چو برکنده شود

Шохи ночор сарафканда шавад

شاخ ناچار سرافکنده شود

Теша бар бех чу ронии густох

تیشه بر بیخ چو رانی گستاخ

Тоза бар ҷой куҷо монад шох

تازه بر جای کجا ماند شاخ

Ҳайф бошад ки дар он рӯзи гарон

حیف باشد که در آن روز گران

Аз ту пурсанади гуноҳи дгарон

از تو پرسند گناه دگران

Теғ бар каси макаш аз кӣнаи варӣ

تیغ بر کس مکش از کینه وری

Ба ки бошад дилат аз кӣнаи барӣ

به که باشد دلت از کینه بری

Хашму кини чашми хирадро Ромад аст

خشم و کین چشم خرد را رمد است

Норамандаи зи Ромад бехирад аст

نارمنده ز رمد بی خرد است

Чун кашад оташи хашми ту илм

چون کشد آتش خشم تو علم

Об афваш бизан аз баҳри карам

آب عفوش بزن از بحر کرم

То насӯзӣ гуҳӣ аз душмани хеш

تا نسوزی گهی از دشمن خویش

Машав оташ фикан хирмани хеш

مشو آتش فکن خرمن خویش

Хашм каз ғайрати дайни шуъла каш аст

خشم کز غیرت دین شعله کش است

Равшанӣ ҷустан азон шуъла хуш аст

روشنی جستن ازان شعله خوش است

Гарчи дар чашми хасон шуъла намост

گرچه در چشم خسان شعله نماست

Бар лаби хзрўшон об бақост

بر لب خضروشان آب بقاست

Макун андари кашиши халқи шитоб

مکن اندر کشش خلق شتاب

Ки тааннӣаст дарин кори савоб

که تأنیست درین کار صواب

Ҳар ки шуд сар ба замини афканда

هر که شد سر به زمین افکنده

Нашавад ҷуз ба қиёмати зинда

نشود جز به قیامت زنده

Ваон ки зиндаи сети худ аз хуии дурушт

وان که زنده ست خود از خوی درشت

Ҳар гуҳаш хоҳӣ битавонӣ кишт

هر گهش خواهی بتوانی کشت

Гӯй бо дод талаби нарм на тез

گوی با داد طلب نرم نه تیز

Оҷизонро набӯд тоби ситез

عاجزان را نبود تاب ستیز

Нарми борон ба зироат диҳад об

نرم باران به زراعت دهد آب

Чун расад сайл шавад кишти хароб

چون رسد سیل شود کشت خراب

Гар ситамдидае аз кишвари ту

گر ستمدیده ای از کشور تو

Додхоҳон бирасад бар дар ту

دادخواهان برسد بر در تو

Бо ту мазлӯмии худ арз кунад

با تو مظلومی خود عرض کند

Бар ту фарёдрасӣ фарз кунад

بر تو فریادرسی فرض کند

Байн ки он зулми зи золим ба мисл

بین که آن ظلم ز ظالم به مثل

Гар равад бо ту чаҳ оре ба амал

گر رود با تو چه آری به عمل

Сахтии рӯзи ҷазо осон кун

سختی روز جزا آسان کن

Аз барои дгарони ҳам он кун

از برای دگران هم آن کن

Бо асирон ба меҳнат шудаи банд

با اسیران به محنت شده بند

Ончӣ бо худ напасандӣ мапаснд

آنچه با خود نپسندی مپسند

Гӯш бар қиссаи муҳтоҷони дор

گوش بر قصه محتاجان دار

Кори ҳоҷати талабони зуди гузор

کار حاجت طلبان زود گزار

То буд ҳоҷати ҳоҷтмндон

تا بود حاجت حاجتمندان

Нест хуши тоъати дигари чандон

نیست خوش طاعت دیگر چندان

Ҳамчуи товус худорой мабош

همچو طاووس خودآرای مباش

Дар худороӣ худрой мабош

در خودآرایی خودرای مباش

Афсари фарқи ту баси ъзи суҷуд

افسر فرق تو بس عز سجود

Зевари дасти ту зари бахшеу ҷӯад

زیور دست تو زر بخشی و جود

Бар миёнати камари тоъати бас

بر میانت کمر طاعت بس

Банд кам шӯ ба камарбандии кас

بند کم شو به کمربندی کس

Калла аз адлу қабои пӯш з дод

کله از عدل و قبا پوش ز داد

Бар ту ин нукта фаромӯш мабод

بر تو این نکته فراموش مباد

Зонка ободии малик аз адл аст

زانکه آبادی ملک از عدل است

Вази ғами озодии малик аз адл аст

وز غم آزادی ملک از عدل است

То раияти з малик шуд нашуд

تا رعیت ز ملک شد نشد

Малик аз саъии вай обод нашуд

ملک از سعی وی آباد نشد