Саъдии он булбули Ширози чаман
سعدی آن بلبل شیراز چمن
Дар гулистони сухани дастони зан
در گلستان سخن دستانزن
Шуд шабӣ бар шаҷари ҳамди худоӣ
شد شبی بر شجر حمد خدای
Аз навой саҳарӣ саҳар намой
از نوای سحری سحر نمای
Басти байтии зи ду мисроъ ба ҳам
بست بیتی ز دو مصراع به هم
Ҳар яке матлаъи анвори қадам
هر یکی مطلع انوار قدم
Ҷон азон мужда ҷонон ме ёфт
جان ازان مژده جانان مییافت
Бар хиради партав ирфон ме тофт
بر خرد پرتو عرفان میتافت
Орифии зиндаи дилии бедорӣ
عارفی زندهدلی بیداری
Ки ниҳон дошт ба ӯ инкорӣ
که نهان داشت به او انکاری
Дид дар хоб ки дарҳои фалак
دید در خواب که درهای فلک
Боз карданд гуруҳеи зи малик
بازکردند گروهی ز ملک
Рӯ намуданд з ҳар дар зада саф
رو نمودند ز هر در زده صف
Ҳар як аз нури нисорӣ бар каф
هر یک از نور نثاری بر کف
Пушт бар гунбад хзро карданд
پشت بر گنبد خضرا کردند
Рӯи дарин маъбад ғбро карданд
رو درین معبد غبرا کردند
Бо дилии дастхуши хавфу раҷо
با دلی دستخوش خوف و رجا
Гуфт к-эии гарми равон то ба куҷо ?
گفت کای گرمروان تا به کجا ؟
Мужда доданд ки саъдӣ ба саҳар
مژده دادند که سعدی به سحر
Сифт дар ҳамди яке тозаи гуҳар
سفت در حمد یکی تازهگهر
Чашм захмӣ нарасадгар зи қазо
چشم زخمی نرسد گر ز قضا
намесазад мурсалаи гӯши ризо
میسزد مرسله گوش رضا
Нақди мо кон на ба миқдор вай аст
نقد ما کان نه به مقدار وی است
Баҳри он нуктаи зи асрор вай аст
بهر آن نکته ز اسرار وی است
Хоби байни уқдаи инкори кушод
خواب بین عقده انکار گشاد
Рӯ бидон қиблаи аҳрори ниҳод
رو بدان قبله احرار نهاد
Ба дар савмиъа шайх расед
به در صومعه شیخ رسید
Аз даруни замзама ( ӣ ) шайх шунид
از درون زمزمه (ی) شیخ شنید
Ки рух аз хӯни ҷигар тар ме кард
که رخ از خون جگر تر میکرد
Бо худ он байт мукаррар ме кард
با خود آن بیت مکرر میکرد