Рӯзяши вонгрФтми рӯзӣ

روزیش وانگرفتم روزی

Ки надории дили дайни андӯзӣ

که نداری دل دین اندوزی

Чаҳ шавадгар ту ҳам аз суфраи хеш

چه شود گر تو هم از سفره خویش

Даҳяш як ду се луқма кам ва беш

دهیش یک دو سه لقمه کم و بیش

Аз ақаб дод халили овозаш

از عقب داد خلیل آوازش

Гуфт бар хон карами дмсозш

گفت بر خوان کرم دمسازش

Пер пурсед ки эй лаҷаи ҷӯад

پیر پرسید که ای لجه جود

Аз паии манъи атои баҳр чаҳ буд

از پی منع عطا بهر چه بود

Гуфт бо пери хитобӣ ки расед

گفت با پیر خطابی که رسید

Ваон ҷигари сӯзи итобӣ ки расед

وان جگر سوز عتابی که رسید

Пер гуфт он ки кунад гоҳи хитоб

پیر گفت آن که کند گاه خطاب

Ошноро паии бегонаи итоб

آشنا را پی بیگانه عتاب

Роҳи бигонгиш чун сипарам

راه بیگانگیش چون سپرم

зи ошноииш чаро брнхўрм

ز آشناییش چرا برنخورم

Рӯ дар он қибла эҳсон оварад

رو در آن قبله احسان آورد

Даст бигирифташ ва имон оварад

دست بگرفتش و ایمان آورد

Перӣ аз нури ҳудои бегона

پیری از نور هدی بیگانه

Чеҳраи пари дӯди зи отшхонаҳ

چهره پر دود ز آتشخانه

Кард аз маъбади худ азми раҳил

کرد از معبد خود عزم رحیل

Миҳмон шуд ба сар хон халил

میهمان شد به سر خوان خلیل

Чун халили он халалаш дар дайн дид

چون خلیل آن خللش در دین دید

Бар сар хон худаш напасандед

بر سر خوان خودش نپسندید

Гашт бо воҳби рӯзии бгрў

گشت با واهب روزی بگرو

ё азин моидаҳ бархез ва бирав

یا ازین مایده برخیز و برو

Пер бархест ки эй неки ниҳод

پیر برخاست که ای نیک نهاد

Дайни худро ба шикам натавон дод

دین خود را به شکم نتوان داد

Бо лабии хушк ва даҳон нохӯрд

با لبی خشک و دهان ناخورد

Рӯй азон марҳала дар роҳ оварад

روی ازان مرحله در راه آورد

Омад аз олами боло ба халил

آمد از عالم بالا به خلیل

Ваҳии к-эй дар ҳамаи ахлоқи ҷамил

وحی کای در همه اخلاق جمیل

Гарчи он пер на бар дайни ту буд

گرچه آن پیر نه بر دین تو بود

Манъаш аз таъна на ойини ту буд

منعش از طعنه نه آیین تو بود

Умр ӯ бештар аз ҳафтод аст

عمر او بیشتر از هفتاد است

Ки дар он маъбади куфр обод аст

که در آن معبد کفر آباد است