Чордаҳи солаи маӣ бар лаби бом
چارده ساله مهی بر لب بام
Чун маи чордаҳ дар ҳасани тамом
چون مه چارده در حسن تمام
Бар сари сарви каллаи гӯшаи шикаст
بر سر سرو کله گوشه شکست
Бар гул аз сунбултар силсилаи баст
بر گل از سنبل تر سلسله بست
Дод ҳангомаи мшъўқии соз
داد هنگامه مشعوقی ساز
Шеваи ҷилва гарӣ кард оғоз
شیوه جلوه گری کرد آغاز
ӯ фурӯзон чу ма ва карда ҳуҷум
او فروزان چو مه و کرده هجوم
Бар дару бомаши асирон чу нуҷум
بر در و بامش اسیران چو نجوم
Ногаҳони пушти хамии ҳамчуи ҳилол
ناگهان پشت خمی همچو هلال
Доман аз хӯн чу шафақи моломол
دامن از خون چو شفق مالامال
Кард дар қибла ӯ рӯй умед
کرد در قبله او روی امید
Сохт фарши раҳ ӯ мӯии сифед
ساخت فرش ره او موی سفید
Гавҳари ашк ба мижгон май сифт
گوهر اشک به مژگان می سفت
Вази ду дидаи гуҳар афшон ме гуфт
وز دو دیده گهر افشان می گفت
К-эии парӣ бо ҳамаи фарзонагӣам
کای پری با همه فرزانگیم
Ном рафт аз ту ба девонагӣам
نام رفت از تو به دیوانگیم
Лолаи сони сӯхтаи боғи туам
لاله سان سوخته باغ توام
Сабза вааш паии сипари боғи туам
سبزه وش پی سپر باغ توام
Назари лутф ба ҳолам бигушоӣ
نظر لطف به حالم بگشای
Ранги андӯҳи з ҷонам бизадой
رنگ اندوه ز جانم بزدای
Навҷавони ҳоли куҳани пер чу дид
نوجوان حال کهن پیر چو دید
Буии сидқ аз нафас ӯ нишнид
بوی صدق از نفس او نشنید
Гуфт к-эии пери парокандаи назар
گفت کای پیر پراکنده نظر
Рӯ бигардон ба қафои бози нигар
رو بگردان به قفا باز نگر
Ки дар он манзараи гули рхсорист
که در آن منظره گل رخساریست
Ки ҷаҳон аз рух ӯ глзорист
که جهان از رخ او گلزاریست
ӯ чу хуршеди фалаки ман моҳам
او چو خورشید فلک من ماهم
Ман камӣни банда ӯ ва ӯ шоҳам
من کمین بنده او و او شاهم
Ъшқбозон чу ҷамолаш нигаранд
عشقبازان چو جمالش نگرند
Ман ки бошам ки маро ном баранд
من که باشم که مرا نام برند
Пери бечора чу он сӯ нагирист
پیر بیچاره چو آن سو نگریست
То бибинад ки дар он манзара кист
تا ببیند که در آن منظره کیست
Зад ҷавони даст ва фиканд аз бомаш
زد جوان دست و فکند از بامش
Дод чун соя ба хоки оромиш
داد چون سایه به خاک آرامش
Кон ки бо мо раҳи савдои супурд
کان که با ما ره سودا سپرد
Нест лоиқ ки дигар ҷо нигарад
نیست لایق که دگر جا نگرد
Ҳаст ойини ду бинии зи ҳавас
هست آیین دو بینی ز هوس
Қиблаи ишқ яке бошаду бас
قبله عشق یکی باشد و بس