Чун Зулайхои зи маи канъонӣ

چون زلیخا ز مه کنعانی

Монад дар доираи ҳайронӣ

ماند در دایره حیرانی

Бозуии ишқ бар ӯ зӯр оварад

بازوی عشق بر او زور آورد

Талхии ҳиҷр дар ӯ шӯр оварад

تلخی هجر در او شور آورد

Кардаш аз анҷумани пайдое

کردش از انجمن پیدایی

Ҷой дар зовияи танҳоӣ

جای در زاویه تنهایی

Шуд ҳиҷоб аз назари асҳобаш

شد حجاب از نظر اصحابش

Парда « ғлқти алобўобш »

پرده «غلقت الابوابش »

Доман исматашон кард раҳо

دامن عصمتشان کرد رها

Майл « ҳиммат ба ва ҳам баҳо »

میل «همت به و هم بها»

Шавқи бастади зи каф ҳар ду зимом

شوق بستد ز کف هر دو زمام

Ҳар ду гаштанди зи ҳам толиби ком

هر دو گشتند ز هم طالب کام

Ногаҳони ҷусти Зулайхо аз ҷой

ناگهان جست زلیخا از جای

Аз сари тахти тараби пардаи рубой

از سر تخت طرب پرده ربای

То шавад монеъи дидор касе

تا شود مانع دیدار کسی

Пардаи пӯшед ба рухсор касе

پرده پوشید به رخسار کسی

Юсуфаш гуфт ба сад гӯнаи шигифт

یوسفش گفت به صد گونه شگفت

Ки чаҳ чизаст пас парда наҳуфт

که چه چیز است پس پرده نهفت

Гуфт дорам санамӣ аз зари ноб

گفت دارم صنمی از زر ناب

Пой то сари гуҳару лаъли хўшоб

پای تا سر گهر و لعل خوشاب

Солҳо шуд ки ҳаводор ваем

سالها شد که هوادار ویم

Рӯй бар хок парастор ваем

روی بر خاک پرستار ویم

Шармам ояд ки пас аз чандини сол

شرمم آید که پس از چندین سال

Бинадам фоши дарин нохуши ҳол

بیندم فاش درین ناخوش حال

Гуфт Юсуф ки на қосири назарам

گفت یوسف که نه قاصر نظرم

Ман бад-ӣни шарми сзоўортрм

من بدین شرم سزاوارترم

Ту азин пайкар бенафъу зарар

تو ازین پیکر بی نفع و ضرر

Ки худ оростӣ аз гавҳару зар

که خود آراستی از گوهر و زر

Мондае рӯй хиҷолат дар пеш

مانده ای روی خجالت در پیش

Дида май бандяш аз дидани хеш

دیده می بندیش از دیدن خویش

Ман азон пок ки нафъ ва зр азуаст

من ازان پاک که نفع و ضر ازوست

Баҳру кони пари зару пар гавҳар азуаст

بحر و کان پر زر و پر گوهر ازوست

Чун набошам хаҷалу шарманда

چون نباشم خجل و شرمنده

Сари тшўир ба пеши афканда

سر تشویر به پیش افکنده

Ин сухан гуфт ва ба дар рӯй ниҳод

این سخن گفت و به در روی نهاد

Бар Зулайхо дар ҳурмон бикшод

بر زلیخا در حرمان بگشاد