Арабӣ чанд ба ҳам завқи кунон

عربی چند به هم ذوق کنان

Лаб кушоданд ба нодири суханон

لب گشادند به نادر سخنان

Яке аз наҷад ҳикоят ме кард

یکی از نجد حکایت می کرد

Яке аз ваҷд шикоят ме кард

یکی از وجد شکایت می کرد

Яке аз ноқа ва маҳмил ме гуфт

یکی از ناقه و محمل می گفت

Яке аз водӣ ва соҳил ме гуфт

یکی از وادی و ساحل می گفت

Яке аз ишқ ба хубони араб

یکی از عشق به خوبان عرب

Яке аз саъй дар асбоби тараб

یکی از سعی در اسباب طرب

Ногаҳони мухлисӣ аз малики аҷам

ناگهان مخلصی از ملک عجم

Зад ба сари манзили он қавми қадам

زد به سر منزل آن قوم قدم

Ба фунуни адабаш роҳ набӯд

به فنون ادبش راه نبود

Вази забони араб огоҳ набӯд

وز زبان عرب آگاه نبود

Шуд гумонаш ки дуо ме хонанд

شد گمانش که دعا می خوانند

Сухан аз ҳамд ва сано ме ронанд

سخن از حمد و ثنا می رانند

Талаби афви гнҳкориҳост

طلب عفو گنهکاریهاست

Бар дар лутфи афви зориҳост

بر در لطف عفو زاریهاست

ӯ ҳам онҷо ба тавозуъ бинишаст

او هم آنجا به تواضع بنشست

Гиряу оҳу фиғон дар пайваст

گریه و آه و فغان در پیوست

Ҳар чаҳ он қавм баён ме карданд

هر چه آن قوم بیان می کردند

Бо ҳам асрор аён ме карданд

با هم اسرار عیان می کردند

ӯ ба тақлиди ҳамонро ме гуфт

او به تقلید همان را می گفت

Гавҳари ашк ба мижгон май сифт

گوهر اشک به مژگان می سفت

Ҳшў мегуфту дуо май пиндошт

حشو می گفت و دعا می پنداشت

Зм ҳаме хонду сано май пиндошт

ذم همی خواند و ثنا می پنداشت

Лек чун бар лабаши он хоси калом

لیک چون بر لبش آن خاص کلام

Буд дар маънии ихлоси тамом

بود در معنی اخلاص تمام

Ёфт дарбора ваии ҳукми дуо

یافت درباره وی حکم دعا

Дод хосияти ғуфрону ризо

داد خاصیت غفران و رضا

Шуд азон даъват аз нихвати давр

شد ازان دعوت از نخوت دور

Ҷурм аз афву гуноҳони мғФўр

جرم از عفو و گناهان مغفور

Кард аз ихлоси зи тақсири барӣ

کرد از اخلاص ز تقصیر بری

Бар миси қалби худ эксир гарӣ

بر مس قلب خود اکسیر گری