Дили фориғи зи дарди ишқ дил нест
دل فارغ ز درد عشق دل نیست
Тан бе дарди дили ҷузи об ва гул нест
تن بی درد دل جز آب و گل نیست
зи олами рӯятовар дар ғами ишқ
ز عالم رویت آور در غم عشق
Ки бошад олимии хуши олами ишқ
که باشد عالمی خوش عالم عشق
Ғами ишқ аз дили кас кам мабодо
غم عشق از دل کس کم مبادا
Дилӣ беишқ дар олами мабодо
دلی بی عشق در عالم مبادا
Фалаки саргашта аз савдоӣ ишқ аст
فلک سرگشته از سودای عشق است
Ҷаҳони пари фитна аз ғавғоӣ ишқ аст
جهان پر فتنه از غوغای عشق است
Асири ишқи шӯ козод бошӣ
اسیر عشق شو کازاد باشی
Ғамаш бар сина на то шод бошӣ
غمش بر سینه نه تا شاد باشی
намеишқат диҳад гармӣу мастӣ
می عشقت دهد گرمی و مستی
Дигар афсурдагӣ ва худ парастӣ
دگر افسردگی و خود پرستی
зи ёди ишқ , ошиқ тозагӣ ёфт
ز یاد عشق ، عاشق تازگی یافت
зи зикр ӯ баланд овозагӣ ёфт
ز ذکر او بلند آوازگی یافت
Агар маҷнӯн на май зин ҷом хӯрдӣ
اگر مجنون نه می زین جام خوردی
Ки ӯро дар ду олами номи барадӣ
که او را در دو عالم نام بردی
Ҳазорон оқилу фарзонаи рафтанд
هزاران عاقل و فرزانه رفتند
Вале аз ошиқии бегонаи рафтанд
ولی از عاشقی بیگانه رفتند
На номӣ монад зишони неи нишоне
نه نامی ماند زیشان نی نشانی
На дар дасти замонаи достонӣ
نه در دست زمانه داستانی
Басои мурғони хуши пайкар ки ҳастанд
بسا مرغان خوش پیکر که هستند
Ки халқ аз зикри эшон лаб бибастанд
که خلق از ذکر ایشان لب ببستند
Чу аҳли дили зи ишқ афсона гӯйанд
چو اهل دل ز عشق افسانه گویند
Ҳадиси булбул ва парвона гӯйанд
حدیث بلبل و پروانه گویند
Ба гетӣ гарчи сад кори озмоиӣ
به گیتی گرچه صد کار آزمایی
Ҳамин ишқат диҳад аз худ раҳоӣ
همین عشقت دهد از خود رهایی
Мтоб аз ишқи рӯгар худ маҷозӣаст
متاب از عشق رو گر خود مجازیست
Ки он баҳри ҳақиқии корсозист
که آن بهر حقیقی کارسازیست
Ба лавҳи аввал « алифбо » то нахонӣ
به لوح اول «الفبا » تا نخوانی
зи қуръони дарси хондан кӣ туоне
ز قرآن درس خواندن کی توانی
Шунидам шуд мурӣдии пеши перӣ
شنیدم شد مریدی پیش پیری
Ки бошад дар сулӯкаши дастгирӣ
که باشد در سلوکش دستگیری
Бигуфт ар по нашуд дар ишқат аз ҷой
بگفت ار پا نشد در عشقت از جای
Бирав ошиқи шӯ онгаҳ пеши мо ой
برو عاشق شو آنگه پیش ما آی
Ки беҷом месӯрат кашӣдан
که بی جام می صورت کشیدن
Наёрӣ ҷуръаи маънӣ чашедан
نیاری جرعه معنی چشیدن
Вале бояд ки дар сӯрат наМонӣ
ولی باید که در صورت نمانی
Вази ин пули зуди худро бигузароне
وز این پل زود خود را بگذرانی
Чу хоҳии рахт дар манзил ниҳодан
چو خواهی رخت در منزل نهادن
Набояд бар сари пули истодан
نباید بر سر پل ایستادن
Биҳамдиллоҳ ки то будам дарин дайр
بحمدالله که تا بودم درین دیر
Ба роҳ ошиқӣ будам сабки сайр
به راه عاشقی بودم سبک سیر
Чу дояи машки ман бе нофаи дида
چو دایه مشک من بی نافه دیده
Ба теғи ошиқии нофами бурӣда
به تیغ عاشقی نافم بریده
Чу модар бар лабами пистони ниҳодаи сет
چو مادر بر لبم پستان نهاده ست
зи хунхории ишқам шер дода сет
ز خونخواری عشقم شیر داده ست
Агарчӣ мӯии ман акнӯн чу шер аст
اگرچه موی من اکنون چو شیر است
Ҳануз он завқи шерам дар замир аст
هنوز آن ذوق شیرم در ضمیر است
Ба перӣ ва ҷавонӣ нест чун ишқ
به پیری و جوانی نیست چون عشق
Дамад бар ман дамодами ин фусуни ишқ
دمد بر من دمادم این فسون عشق
Ки ҷомӣ чун шудӣ дар ошиқии пер
که جامی چون شدی در عاشقی پیر
Сбкрўҳӣ кун ва дар ошиқии мейр
سبکروحی کن و در عاشقی میر
Буна дар ъшқбозии достонӣ
بنه در عشقبازی داستانی
Ки бошад аз ту дар олами нишоне
که باشد از تو در عالم نشانی
Бикаш нақшии зи калаки нуктаи зоят
بکش نقشی ز کلک نکته زایت
Ки чун аз ҷо рӯй монад ба ҷоят
که چون از جا روی ماند به جایت
Чу аз ишқи ин садо омад ба гӯшам
چو از عشق این صدا آمد به گوشم
Ба истиқбол берун рафт ҳушам
به استقبال بیرون رفت هوشم
Ба ҷони гаштами гарави Фрмонбрӣ ро
به جان گشتم گرو فرمانبری را
Ниҳодами расми нави сҳроўрӣ ро
نهادم رسم نو سحرآوری را
Бар онамгар худо тавфиқ бахшад
بر آنم گر خدا توفیق بخشد
Ки нахлами мива таҳқиқ бахшад
که نخلم میوه تحقیق بخشد
Кунам аз сӯзи ишқи он нуктаи ронӣ
کنم از سوز عشق آن نکته رانی
Ки сӯзади ақли рахти нуктаи доне
که سوزد عقل رخت نکته دانی
Дарин фирӯзаи гунбади афканами дӯд
درین فیروزه گنبد افکنم دود
Кунам чашми кавокиб гиря олуд
کنم چشم کواکب گریه آلود
Суханро поя бар ҷое расонам
سخن را پایه بر جایی رسانم
Ки бинавозад ба аҳсанти осмонам
که بنوازد به احسنت آسمانم