Гуҳари санҷони дарёии маъонӣ
گهر سنجان دریای معانی
Варақ хонон ваҳии осмонӣ
ورق خوانان وحی آسمانی
Чу таърих ҷаҳон карданд оғоз
چو تاریخ جهان کردند آغاز
Чунин доданд азон одами хабари боз
چنین دادند ازان آدم خبر باز
Ки чун чашми ҷаҳон бениш кушоданд
که چون چشم جهان بینش گشادند
Бар ӯ авлод ӯро ҷилва доданд
بر او اولاد او را جلوه دادند
Суфӯфи анбиёи якҷои пасу пеш
صفوف انبیا یکجا پس و پیش
Ситода ҳар сафӣ дар пояи хеш
ستاده هر صفی در پایه خویش
Суфӯфи авлиёи қоим дигар ҷой
صفوف اولیا قایم دگر جای
Ниҳода дар мақоми пайравии пой
نهاده در مقام پیروی پای
Гуруҳе бо шикваи подшоҳӣ
گروهی با شکوه پادشاهی
Ба тоҷи шавкати шоҳии мбоҳӣ
به تاج شوکت شاهی مباهی
Ситодаи саф ба сафи дигари хилоиқ
ستاده صف به صف دیگر خلایق
Ба тартиби хушу дастури лоиқ
به ترتیب خوش و دستور لایق
Чу одами сӯии он маҷмаъ назар кард
چو آدم سوی آن مجمع نظر کرد
з ҳар ҷамъии тамошоӣ дигар кард
ز هر جمعی تماشای دگر کرد
Ба чашмаш Юсуф омад чун яке моҳ
به چشمش یوسف آمد چون یکی ماه
На маи хуршеди авҷи иззату ҷоҳ
نه مه خورشید اوج عزت و جاه
Чу шамъи анҷуман зон ҷамъи мумтоз
چو شمع انجمن زان جمع ممتاز
Миёни ҷамъи шамъи осои сарафроз
میان جمع شمع آسا سرافراز
Ҷамоли некӯон дар пеш ӯ гум
جمال نیکوان در پیش او گم
Чунон каз партави хуршеди анҷум
چنان کز پرتو خورشید انجم
Радои дилбарии афканда бар дӯш
ردای دلبری افکنده بر دوش
Фидои хоки поиши сад рдопўш
فدای خاک پایش صد رداپوش
Камоли ҳасанаш аз андешаи берун
کمال حسنش از اندیشه بیرون
зи ҳади ақли фикрати пешаи берун
ز حد عقل فکرت پیشه بیرون
Ба пушташи халъати лутфи илоҳӣ
به پشتش خلعت لطف الهی
Ба фарқаши тоҷи фари подшоҳӣ
به فرقش تاج فر پادشاهی
Ҷабинаши матлаъи субҳи саодат
جبینش مطلع صبح سعادت
Шаби ғайб аз Рахши рӯзи шаҳодат
شب غیب از رخش روز شهادت
Ҳамаи пайғамбарон аз пеш ва аз пас
همه پیغمبران از پیش و از پس
зи зулматҳои ҷисмонии муқаддас
ز ظلمت های جسمانی مقدس
Ҳамаи арвоҳи қудсӣ бе каму кост
همه ارواح قدسی بی کم و کاست
Илм ҳо баркашида аз чапу рост
علم ها برکشیده از چپ و راست
Дарин миҳробии хуршеди қандил
درین محرابی خورشید قندیل
Фиканда ғулғули тасбеҳу тҳлил
فکنده غلغل تسبیح و تهلیل
Азон ҷоҳу ҷамоли одам аҷаб монад
ازان جاه و جمال آدم عجب ماند
Ба унвони таъаҷҷуби зер лаб ронад
به عنوان تعجب زیر لب راند
Ки ёрб ин дарахт аз гулшан кист
که یارب این درخت از گلشن کیست
Тамошогоҳи чашм равшан кист
تماشاگاه چشم روشن کیست
Бар ӯ ин партави давлат чаро тофт
بر او این پرتو دولت چرا تافت
Ҷамолу ҷоҳи чандин аз куҷо ёфт
جمال و جاه چندین از کجا یافت
Хитоб омад ки нур дида туаст
خطاب آمد که نور دیده توست
Фараҳбахши дил ғмдидаҳ туаст
فرحبخش دل غمدیده توست
зи боғстони ёқӯбии нҳолист
ز باغستان یعقوبی نهالیست
зи саҳрои халил аллоҳ Ғаззолӣаст
ز صحرای خلیل الله غزالیست
з кайвон бугзарад айвони ҷоҳаш
ز کیوان بگذرد ایوان جاهش
Замин Миср бошад тхтгоҳш
زمین مصر باشد تختگاهش
зи баси хӯбӣ ки дар рӯйиш аён аст
ز بس خوبی که در رویش عیان است
Ҳсдонгизи хубон ҷаҳон аст
حسدانگیز خوبان جهان است
Кунад рӯй туро ойӣнаи дорӣ
کند روی تو را آیینه داری
Ба бахшиши зончаҳ дар ганҷинаи дорӣ
به بخشش زانچه در گنجینه داری
Бигуфт инак дар эҳсони кушодам
بگفت اینک در احسان گشادم
зи шаш донги ҷамолаш чор додам
ز شش دانگ جمالش چار دادم
Азон хӯбӣ ки бошад дилбарон ро
ازان خوبی که باشد دلبران را
Ду бахш ӯро яке мари дигарон ро
دو بخش او را یکی مر دیگران را
Паии насх батон дарҷ ар кушояд
پی نسخ بتان درج ار گشاید
Хати ҳасани ҳамаи сулсаши намояд
خط حسن همه ثلثش نماید
Пас оварадаш ба сӯии синаи хеш
پس آوردش به سوی سینه خویش
Сафои бахш аз дил бе кӣнаи хеш
صفا بخش از دل بی کینه خویش
зи меҳр хештан кардаш хабардор
ز مهر خویشتن کردش خبردار
Ба пешонӣ задаш бӯсии пдрўор
به پیشانی زدش بوسی پدروار
Чу гул аз завқи фарзандяши бушковат
چو گل از ذوق فرزندیش بشکفت
Чу булбул бар гули рӯйиш дуо гуфт
چو بلبل بر گل رویش دعا گفت