Дарин нўбтгаҳи сӯрати парастӣ
درین نوبتگه صورت پرستی
Занад ҳар кас ба навбат кӯс ҳастӣ
زند هر کس به نوبت کوس هستی
Ҳақиқатро ба ҳар даврии зҳўрист
حقیقت را به هر دوری ظهوریست
зи исмӣ бар ҷаҳон афтода нурӣаст
ز اسمی بر جهان افتاده نوریست
Агар олам ба як дастур монадӣ
اگر عالم به یک دستور ماندی
Басои анвори кон мастур монадӣ
بسا انوار کان مستور ماندی
Гар аз гардун нагардад нури худ гум
گر از گردون نگردد نور خود گم
Нагирад равнақии бозори анҷум
نگیرد رونقی بازار انجم
Зимистон аз чамани бор ар набандад
زمستان از چمن بار ار نبندد
зи таъсири баҳорон гул нахандад
ز تأثیر بهاران گل نخندد
Чу одами рахти азин мҳробгаҳи баст
چو آدم رخت ازین محرابگه بست
Ба ҷояши шис дар миҳроб бинишаст
به جایش شیث در محراب بنشست
Чу вай ҳам рафт кард оғози Идрӣс
چو وی هم رفت کرد آغاز ادریس
Дарин талбиси хонаи дарси тақдис
درین تلبیس خانه درس تقدیس
Чу шуд тадриси Идрӣси осмонӣ
چو شد تدریس ادریس آسمانی
Ба Нӯҳ афтод дайнро посбонӣ
به نوح افتاد دین را پاسبانی
Ба тӯфони фано чун ғарқа шуд Нӯҳ
به طوفان فنا چون غرقه شد نوح
Шуд ин дар бар халили аллоҳи мафтӯҳ
شد این در بر خلیل الله مفتوح
Чу хон даъваташ чиданд зи офоқ
چو خوان دعوتش چیدند ز آفاق
Муваффақ шуд ба он инфоқи исҳоқ
موفق شد به آن انفاق اسحاق
Азин ҳомӯн шуд ӯ роҳи адами кӯб
ازین هامون شد او راه عدم کوب
Зад аз кӯҳи ҳудои гулбонги ёқӯб
زد از کوه هدی گلبانگ یعقوب
Чу ёқӯб аз ақаби зини кор дам зад
چو یعقوب از عقب زین کار دم زد
зи ҳади шом бар канъон илм зад
ز حد شام بر کنعان علم زد
Иқоматро ба канъони маҳмили афканд
اقامت را به کنعان محمل افکند
Фитодаш дар физоиши молу фарзанд
فتادش در فزایش مال و فرزند
Шумори гӯсфандаш аз бузу мяш
شمار گوسفندش از بز و میش
Дар он водӣ шуд аз мӯру малах беш
در آن وادی شد از مور و ملخ بیش
Писари беруни зи Юсуф ёздаҳ дошт
پسر بیرون ز یوسف یازده داشت
Вале Юсуфи даруни ҷонаш раҳ дошт
ولی یوسف درون جانش ره داشت
Чу Юсуф бар замин омад зи модар
چو یوسف بر زمین آمد ز مادر
Ба рух шуд моҳи гардунро бародар
به رخ شد ماه گردون را برادر
Дамид аз бӯстони дили ниҳолӣ
دمید از بوستان دل نهالی
Намӯд аз осмони ҷони ҳилолӣ
نمود از آسمان جان هلالی
зи гулзори халили аллоҳ гулӣ раст
ز گلزار خلیل الله گلی رست
Қабои нозуки андомӣ бар ӯ ҷуст
قبای نازک اندامی بر او جست
Баромади ахтарӣ аз бурҷи исҳоқ
برآمد اختری از برج اسحاق
з рӯй ӯ мунаввари чашми офоқ
ز روی او منور چشم آفاق
Илм зад лолае аз боғи ёқӯб
علم زد لاله ای از باغ یعقوب
Азуи ҳам марҳам ва ҳам доғи ёқӯб
ازو هم مرهم و هم داغ یعقوب
Ғаззолӣ шуд шамеми афзои канъон
غزالی شد شمیم افزای کنعان
Ва зу рашки хутани саҳрои канъон
و زو رشک ختن صحرای کنعان
зи ҷон то буд баҳраи модараш ро
ز جان تا بود بهره مادرش را
зи шери хеши шастии шукраш ро
ز شیر خویش شستی شکرش را
Чу дидаш дар канори худ ду сола
چو دیدش در کنار خود دو ساله
Дамид айёми заҳраш дар нўолаҳ
دمید ایام زهرش در نواله
Гиромии дарӣ аз баҳри карӣмӣ
گرامی دری از بحر کریمی
з модар монад бо ашки ятемӣ
ز مادر ماند با اشک یتیمی
Падар чун дид ҳоли гавҳари хеш
پدر چون دید حال گوهر خویش
Садаф кардаш канори хоҳари хеш
صدف کردش کنار خواهر خویش
зи аммаи мурғи ҷонаш парвариш ёфт
ز عمه مرغ جانش پرورش یافت
Ба гулзори хушии бол ва париш ёфт
به گلزار خوشی بال و پرش یافت
Қадаши ойини хуш рафторӣ оварад
قدش آیین خوش رفتاری آورد
Лабаши расми шукр гуфторӣ оварад
لبش رسم شکر گفتاری آورد
Дили амма ба меҳраш шуд чунон банд
دل عمه به مهرش شد چنان بند
Ки нгсстии азуи як лаҳзаи пайванд
که نگسستی ازو یک لحظه پیوند
Ба ҳар шаби хуфта чун ҷон дар буриш буд
به هر شب خفته چون جان در برش بود
Ба ҳар рӯзи офтоби манзараш буд
به هر روز آفتاب منظرش بود
Падари ҳам орзӯӣ рӯй ӯ дошт
پدر هم آرزوی روی او داشت
з ҳар сӯи майли хотири сӯй ӯ дошт
ز هر سو میل خاطر سوی او داشت
Ҷуз ӯ кас дар дил ғамгин наме ёфт
جز او کس در دل غمگین نمی یافت
Ба гуҳи гуҳ диданаш таскин наме ёфт
به گه گه دیدنش تسکین نمی یافت
Чунон май хости кони моҳи дили афрӯз
چنان می خواست کان ماه دل افروز
Ба пеши чашм ӯ бошад шабу рӯз
به پیش چشم او باشد شب و روز
Ба хоҳар гуфт эй каз меҳрварзӣ
به خواهر گفت ای کز مهرورزی
Ба фарқам чун дарахти беди ларзӣ
به فرقم چون درخت بید لرزی
Надорам тоқати даврии зи Юсуф
ندارم طاقت دوری ز یوسف
Халосами даҳ зи маҳҷӯрии зи Юсуф
خلاصم ده ز مهجوری ز یوسف
Ба хилватгоҳи роз ман фиристаш
به خلوتگاه راز من فرستش
Ба миҳроби ниёз ман фиристаш
به محراب نیاز من فرستش
зи ёқӯби ин сухани хоҳар чу бишунид
ز یعقوب این سخن خواهر چو بشنید
зи фурмонаш ба сӯрат сар напечед
ز فرمانش به صورت سر نپیچید
Валикин кард бохуд ҳилае соз
ولیکن کرد باخود حیله ای ساز
Ки то гирад зи ёқӯбаш ба он боз
که تا گیرد ز یعقوبش به آن باز
Ба кафи зи исҳоқ будаш як камари банд
به کف ز اسحاق بودش یک کمر بند
Ба хизмати суда дар роҳи худованд
به خدمت سوده در راه خداوند
Камарбандӣ ки ҳар дасташ ки бастӣ
کمربندی که هر دستش که بستی
з даст андозӣ офоти рстӣ
ز دست اندازی آفات رستی
Чу Юсуфро зи худ рӯ дар падар кард
چو یوسف را ز خود رو در پدر کرد
Миёни бандаш наоне зон камар кард
میان بندش نهانی زان کمر کرد
Чунон басти он камарро бар майонаш
چنان بست آن کمر را بر میانش
Ки огоҳӣ нашуд қатъан аз онаш
که آگاهی نشد قطعا از آنش
Камари баста ба ёқӯбаш фиристод
کمر بسته به یعقوبش فرستاد
Вази он пас дар миёни овоза дар дод
وز آن پس در میان آوازه در داد
Ки гашта сети он камарбанд аз миёни гум
که گشته ست آن کمربند از میان گم
Гирифтӣ ҳар касеро зон таваҳҳум
گرفتی هر کسی را زان توهم
Ба зери ҷомаи ҷуст ва ҷӯй кардӣ
به زیر جامه جست و جوی کردی
Пас онгаҳ дар дигар кас рӯй кардӣ
پس آنگه در دگر کس روی کردی
Чу дар охир ба Юсуф навбат афтод
چو در آخر به یوسف نوبت افتاد
Камарро аз намечуст бикшод
کمر را از میانش چست بگشاد
Дар он айём ҳар каси аҳли дайн буд
در آن ایام هر کس اهل دین بود
Бар ӯ ҳукми шариъат инчунин буд
بر او حکم شریعت اینچنین بود
Ки дуздӣ ҳар ки будӣ поигирш
که دزدی هر که بودی پایگیرش
Гирифтӣ соҳиби колои асираш
گرفتی صاحب کالا اسیرش
Дигар бора ба тазвири ин баҳона
دگر باره به تزویر این بهانه
Чу кард омодаи барадаши сӯии хона
چو کرد آماده بردش سوی خانه
Ба рӯйиши чашми равшан шод бинишаст
به رویش چشم روشن شاد بنشست
Пас аз икчнди аҷали чашмаши фурӯи баст
پس از یکچند اجل چشمش فرو بست
Бар ӯ шуд хотири ёқӯби хуррам
بر او شد خاطر یعقوب خرم
зи дидораши нбстии дида бар ҳам
ز دیدارش نبستی دیده بر هم
Ба пеши рӯ чу Юсуфи қибла Эй ёфт
به پیش رو چو یوسف قبله ای یافت
зи фарзандони дигар рӯй бар тофт
ز فرزندان دیگر روی برتافت
Ба Юсуф буд ҳар корӣ ки будаш
به یوسف بود هر کاری که بودش
Ба Юсуф буд бозорӣ ки будаш
به یوسف بود بازاری که بودش
Ба Юсуф буд рӯҳаш роҳат андӯз
به یوسف بود روحش راحت اندوز
Ба Юсуф буд чашмаши дидаи афрӯз
به یوسف بود چشمش دیده افروز
Балӣ ҳар ҷо казон сон ма битобад
بلی هر جا کزان سان مه بتابد
Агар хуршед бошад раҳи наёбад
اگر خورشید باشد ره نیابد
Чаҳ гӯям кон чаҳ ҳасану дилбарӣ буд
چه گویم کان چه حسن و دلبری بود
Ки берун аз ҳади ҳуру парӣ буд
که بیرون از حد حور و پری بود
Маӣ буд аз сипеҳри ошноӣ
مهی بود از سپهر آشنایی
Азуи куну макони пари равшаноӣ
ازو کون و مکان پر روشنایی
На маи ҳайҳоти равшани офтобӣ
نه مه هیهات روشن آفتابی
Ма аз вай бар фалаки афтодаи тоӣ
مه از وی بر فلک افتاده تایی
Чаҳ мегӯям чаҳ ҷой офтоб аст
چه می گویم چه جای آفتاب است
Ки рахшони чашмааш ӣнҷо сароб аст
که رخشان چشمه اش اینجا سراب است
Муқаддаси нурӣ аз қайд чаҳ ва чун
مقدس نوری از قید چه و چون
Сар аз ҷлбоб чун оварда берун
سر از جلباب چون آورده بیرون
Чу он бичўни дарин чун карда ором
چو آن بیچون درین چون کرده آرام
Пай рӯпӯш карда Юсуфаши ном
پی روپوش کرده یوسفش نام
Ба дили ёқӯб агар меҳраш ниҳон дошт
به دل یعقوب اگر مهرش نهان داشت
Вагар кардаш ба ҷони ҷои ҷой он дошт
وگر کردش به جان جا جای آن داشت
Зулайхое ки рашки ҳури айн буд
زلیخایی که رشک حور عین بود
Ба мағриби парда исмат нишин буд
به مغرب پرده عصمت نشین بود
зи хуршеди Рахши нодидаи тобӣ
ز خورشید رخش نادیده تابی
Гирифтор хаёлаш шуд ба хобӣ
گرفتار خیالش شد به خوابی
Чу бар даврони ғам ишқ оварад зӯр
چو بر دوران غم عشق آورد زور
з наздикон набошад ошиқии давр
ز نزدیکان نباشد عاشقی دور