Хуши он дил кандар ӯ манзил кунад ишқ
خوش آن دل کاندر او منزل کند عشق
зи кори оламаш ғофил кунад ишқ
ز کار عالمش غافل کند عشق
Дар ӯ рухшандаи барқии брФрўзд
در او رخشنده برقی برفروزد
Ки сабру ҳушро хирман бисӯзад
که صبر و هوش را خرمن بسوزد
Намонад дар ваии андӯҳи саломат
نماند در وی اندوه سلامت
Шавад коҳӣ бар ӯ кӯҳи маломат
شود کاهی بر او کوه ملامت
Чунон ҷонаши маломат кеш гардад
چنان جانش ملامت کیش گردد
Ки ишқаш аз маломат беш гардад
که عشقش از ملامت بیش گردد
Зулайхои ҳамчуи ма май кости солӣ
زلیخا همچو مه می کاست سالی
Пас аз солӣ ки шуд бадараши ҳилолӣ
پس از سالی که شد بدرش هلالی
Ҳилоли осои шабии пушти хамида
هلال آسا شبی پشت خمیده
Нишаста дар шафақ аз хӯни дида
نشسته در شفق از خون دیده
Ҳаме гуфт эй фалак бо ман чаҳ кардӣ
همی گفت ای فلک با من چه کردی
Расонадии офтобамро ба зардӣ
رساندی آفتابم را به زردی
Фикандӣ чун камонами зи истиқомат
فکندی چون کمانم ز استقامت
Нишонам кардӣ аз тири маломат
نشانم کردی از تیر ملامت
Ба даст саркашӣ додӣ Аннанам
به دست سرکشی دادی عنانم
Казу ҷузи саркашӣ чизе надонам
کزو جز سرکشی چیزی ندانم
Ниҳода дар дилам аз меҳри тобӣ
نهاده در دلم از مهر تابی
Бахилӣ мекунад бо ман ба хобӣ
بخیلی می کند با من به خوابی
Ба бедорӣ нагардад ҳмншинм
به بیداری نگردد همنشینم
Наёяд ҳам ки дар хобаши бубинам
نیاید هم که در خوابش ببینم
Нишон бахт бедорӣаст он хоб
نشان بخت بیداریست آن خواب
Ки дар ваии байнами он моҳи ҷҳонтоб
که در وی بینم آن ماه جهانتاب
Нагирад чашми ман дар хуфтани ором
نگیرد چشم من در خفتن آرام
зи бахти хештани хобаши даҳуми вом
ز بخت خویشتن خوابش دهم وام
Буд бахтам шавад аз хоби бедор
بود بختم شود از خواب بیدار
Намояди ёрами андари хоби дидор
نماید یارم اندر خواب دیدار
Ҳаме гуфт ин сухан то посӣ аз шаб
همی گفت این سخن تا پاسی از شب
Расада ҷонаш аз андӯҳ бар лаб
رسده جانش از اندوه بر لب
зи ногуҳи зини хаёлаши хоби брбўд
ز ناگه زین خیالش خواب بربود
Набӯд он хоби бали биҳуше буд
نبود آن خواب بل بیهوشیی بود
Ҳанузаш тан нёсуда ба бистар
هنوزش تن نیاسوده به بستر
Даромад орзӯии ҷонаш аз дар
درآمد آرزوی جانش از در
Ҳамон сӯрат каз аввал зад бар ӯ роҳ
همان صورت کز اول زد بر او راه
Даромад бо рухии равшантар аз моҳ
درآمد با رخی روشنتر از ماه
Назар чун бар рухи зебояши андохт
نظر چون بر رخ زیبایش انداخت
з ҷо бурҷасту сар дар поиши андохт
ز جا برجست و سر در پایش انداخت
Замин бӯсед к-эии сарви гули андом
زمین بوسید کای سرو گل اندام
Ки ҳам сабрами зи дили барадии ҳам ором
که هم صبرم ز دل بردی هم آرام
Ба он сонеъ ки аз нури офаридат
به آن صانع که از نور آفریدت
з ҳар олоишии даври офаридат
ز هر آلایشی دور آفریدت
Туро бар хайли хубон сарварӣ дод
تو را بر خیل خوبان سروری داد
Ба лутф аз оби ҳайвон бартарӣ дод
به لطف از آب حیوان برتری داد
Қадатро гулбуни бустони ҷони сохт
قدت را گلبن بستان جان ساخت
Лабатро мояи қӯти равони сохт
لبت را مایه قوت روان ساخت
з рӯй длФрўзт шамъӣ афрӯхт
ز روی دلفروزت شمعی افروخت
Ки чун парвонаи мурғи ҷони ман сӯхт
که چون پروانه مرغ جان من سوخت
зи мишкӣн гесувон додат камандӣ
ز مشکین گیسوان دادت کمندی
Ки бар ман зу ба ҳар мўиисти бандӣ
که بر من زو به هر موییست بندی
Танамро сохт чун мӯӣ аз миёнат
تنم را ساخت چون موی از میانت
Диламро танг чун мем даҳонат
دلم را تنگ چون میم دهانت
Ки бар ҷони ман бедил бибахшоӣ
که بر جان من بیدل ببخشای
Ба посухи лаъли шукр бор бигушоӣ
به پاسخ لعل شکر بار بگشای
Бигӯ бо ин ҷамолу длстонӣ
بگو با این جمال و دلستانی
Кеи ту вази кадомин хонадонӣ
کیی تو وز کدامین خاندانی
Дурахшони гавҳарии кант кадом аст
درخشان گوهری کانت کدام است
Гиромии шоҳии айвонат кадом аст
گرامی شاهی ایوانت کدام است
Бигуфто аз нажоди одамами ман
بگفتا از نژاد آدمم من
зи ҷинси обу хоки оламами ман
ز جنس آب و خاک عالمم من
Кунӣ даъвӣ ки ҳастам бар ту ошиқ
کنی دعوی که هستم بر تو عاشق
Агар ҳастӣ дарин гуфтори содиқ
اگر هستی درین گفتار صادق
Ҳақи меҳру вафои ман нигаҳи дор
حق مهر و وفای من نگه دار
Ба бе ҷуфтии ризои ман нигаҳи дор
به بی جفتی رضای من نگه دار
Макун дандони расидаи шукрат ро
مکن دندان رسیده شکرت را
Мсози алмоси дидаи гавҳарат ро
مساز الماس دیده گوهرت را
Туро аз ман агар бар сина доғ аст
تو را از من اگر بر سینه داغ است
Напиндорӣ казон доғам фироқ аст
نپنداری کزان داغم فراغ است
Марои ҳам дил ба дом туаст дар банд
مرا هم دل به دام توست در بند
зи доғи ишқ ту ҳастам нишонманд
ز داغ عشق تو هستم نشانمند
Зулайхо чун бидид он меҳрбонӣ
زلیخا چون بدید آن مهربانی
зи лаъл ӯ шунид он нуктаи ронӣ
ز لعل او شنید آن نکته رانی
Гирифт аз нави парии девонае ро
گرفت از نو پری دیوانه ای را
Фитод оташ ба ҷони парвонае ро
فتاد آتش به جان پروانه ای را
Сиррии масти хаёл аз хоб бархест
سری مست خیال از خواب برخاست
Ҷигари пари сӯзу ҷони пар тоб бархест
جگر پر سوز و جان پر تاب برخاست
Ба дили андӯҳ ӯ анбӯҳтар шуд
به دل اندوه او انبوهتر شد
Ба гардуни дӯдаш аз андӯҳ бар шуд
به گردون دودش از اندوه بر شد
Яке сад гашти савдое ки будаш
یکی صد گشت سودایی که بودش
з ҳад бигузашт ғавғое ки будаш
ز حد بگذشت غوغایی که بودش
Зимоми ақл берун рафташ аз даст
زمام عقل بیرون رفتش از دست
зи банди панду қайд маслиҳат раст
ز بند پند و قید مصلحت رست
Ҳаме зад ҳамчуи ғунчаи ҷайби ҷони чок
همی زد همچو غنچه جیب جان چاک
Чу лолаи хӯни дил май рехт бар хок
چو لاله خون دل می ریخت بر خاک
Гуҳӣ аз меҳри рӯйиш рӯй ме кунад
گهی از مهر رویش روی می کند
Гуҳӣ бар ёди зулфаш мӯӣ ме кунад
گهی بر یاد زلفش موی می کند
Парасторон ба ҳар сӯяш нишастанд
پرستاران به هر سویش نشستند
Ба гирди ма чу ҳолаи ҳалқаи бастанд
به گرد مه چو هاله حلقه بستند
Агар зон ҳалқа будӣ ҳеҷ тақсир
اگر زان حلقه بودی هیچ تقصیر
Буруни ҷустии зи ҳалқаи рост чун тир
برون جستی ز حلقه راست چون تیر
Вагар нагирифтяш он ҳалқаи домон
وگر نگرفتیش آن حلقه دامان
Сӯй барзан шудӣ сурӯши хиромон
سوی برزن شدی سروش خرامان
Вагар бандаш накардӣ ғунчаи кирдор
وگر بندش نکردی غنچه کردار
Чу гул бепарда кардӣ рӯ ба бозор
چو گل بی پرده کردی رو به بازار
Падар зон воқеа чун гашти огоҳ
پدر زان واقعه چون گشت آگاه
Даво ҷӯ шуд зи доноёни даргоҳ
دوا جو شد ز دانایان درگاه
Ба тадбираш ба ҳар роҳӣ давиданд
به تدبیرش به هر راهی دویدند
Ба аз занҷир тадбирӣ надиданд
به از زنجیر تدبیری ندیدند
Бифармуданд печони Марӣ аз зар
بفرمودند پیچان ماری از زر
Ки бошад муҳраи дор аз лаълу гавҳар
که باشد مهره دار از لعل و گوهر
Ба симини соқаши он мори гуҳари санҷ
به سیمین ساقش آن مار گهر سنج
Даромад ҳалқаи зан чун мор бар ганҷ
درآمد حلقه زن چون مار بر گنج
Зулайхо буд ганҷи хӯбии оре
زلیخا بود گنج خوبی آری
Буд ҳар ганҷро ночори Марӣ
بود هر گنج را ناچار ماری
Чу заррини мори зер доманаш хуфт
چو زرین مار زیر دامنش خفت
зи дида муҳра меборид ва ме гуфт
ز دیده مهره می بارید و می گفت
Марои пои дили андари ишқ банд аст
مرا پای دل اندر عشق بند است
Ҳамон бандами азин олам писанд аст
همان بندم ازین عالم پسند است
Сабки дастии чархи умри Фрсоӣ
سبک دستی چرخ عمر فرسای
Бад-ӣни бандам чаро созад гарони пой
بدین بندم چرا سازد گران پای
Марои худ қӯт пое намонда сет
مرا خود قوت پایی نمانده ست
Ба ҳеҷ омад шудан рое намонда сет
به هیچ آمد شدن رایی نمانده ست
Ба ин банди гарони по бастанам чист
به این بند گران پا بستنم چیست
Бад-ӣни теғи ҷафои дил хстнм чист
بدین تیغ جفا دل خستنم چیست
Фурӯи рафтаи сети пои сарв дар гул
فرو رفته ست پای سرو در گل
Раҳи ҷунбиш бар ӯ гашта сети мушкил
ره جنبش بر او گشته ست مشکل
Чаҳ ҳикмат боғбон бинад дарин боб
چه حکمت باغبان بیند درین باب
Ки занҷираш наад бар пой аз об
که زنجیرش نهد بر پای از آب
Ба пои дилбарии занҷир бояд
به پای دلبری زنجیر باید
Ки дар як лаҳзаи ҳуш аз ман рибоед
که در یک لحظه هوش از من رباید
Набошад дар назари чандон дирангаш
نباشد در نظر چندان درنگش
Ки байнами сайр рӯй лолаи рангаш
که بینم سیر روی لاله رنگش
зи ман чун барқ рахшон бугзарад зуд
ز من چون برق رخشان بگذرد زود
Бар орад аз дили пари оташами дӯд
بر آرد از دل پر آتشم دود
Агар ёрӣ диҳад бахти баландам
اگر یاری دهد بخت بلندم
Бад-ӣни занҷири зар поиш бабандам
بدین زنجیر زر پایش ببندم
Бубинам рӯй ӯ чандон ки хоҳам
ببینم روی او چندان که خواهم
Бадв равшан шавад рӯзи сиёҳам
بدو روشن شود روز سیاهم
Чаҳ мегӯям нигории нози пурвирд
چه می گویم نگاری ناز پرورد
Кигар бар пушт по биншинадаш гирд
که گر بر پشت پا بنشیندش گرد
Ба рӯй ҷон нишинад кӯҳи дардам
به روی جان نشیند کوه دردم
Бисот шодмонӣ дарнавардам
بساط شادمانی درنوردم
Писандам кӣ фитад бар хотираши бор
پسندم کی فتد بر خاطرش بار
Ба симини соқ ӯ аз банди озор
به سیمین ساق او از بند آزار
Марои сад теғи хуштар бар дили танг
مرا صد تیغ خوشتر بر دل تنگ
Ки дар домон ӯ хорӣ занад чанг
که در دامان او خاری زند چنگ
Азин афсонаҳои ошиқона
ازین افسانه های عاشقانه
Яке афтод ногуҳ дар нишона
یکی افتاد ناگه در نشانه
Фитод аз захми он дар синааш чок
فتاد از زخم آن در سینه اش چاک
Чу сайд зхмнок афтод бар хок
چو صید زخمناک افتاد بر خاک
Ба беҳӯшии замонии гашти дмсоз
به بیهوشی زمانی گشت دمساز
Дигар омад ба ҳоли хештани боз
دگر آمد به حال خویشتن باز
Ба афсуни дили девонаи хеш
به افسون دل دیوانه خویش
зи сар оғоз кард афсонаи хеш
ز سر آغاز کرد افسانه خویش
Гуҳӣ дар гиряи гуҳ дар ханда ме шуд
گهی در گریه گه در خنده می شد
Гуҳӣ май мард ва гоҳе зинда ме шуд
گهی می مرد و گاهی زنده می شد
Ҳаме шуд ҳар дам аз ҳоле ба ҳоле
همی شد هر دم از حالی به حالی
бад-инсон буд ҳолаш то ба солӣ
بدینسان بود حالش تا به سالی