Биё эй ишқи пари афсуну найранг

بیا ای عشق پر افسون و نیرنگ

Ки бошад кори ту гуҳи сулҳу гуҳи ҷанг

که باشد کار تو گه صلح و گه جنگ

Гуҳии фарзонаро девона созӣ

گهی فرزانه را دیوانه سازی

Гуҳии девонаро фарзона созӣ

گهی دیوانه را فرزانه سازی

Чу бар зулф прирўён наҳй банд

چو بر زلف پریرویان نهی بند

Ба занҷир ҷунун уфтад хирадманд

به زنجیر جنون افتد خردمند

Вагар зон зулфи бандии бргшоиӣ

وگر زان زلف بندی برگشایی

Чароғ ақл ёбад равшаноӣ

چراغ عقل یابد روشنایی

Зулайхои як шабии неи сабру неи ҳуш

زلیخا یک شبی نی صبر و نی هوش

Ба ғами ҳамроз ва бо меҳнати ҳам оғӯш

به غم همراز و با محنت هم آغوش

зи ҷоми дарди дард ошоме кард

ز جام درد درد آشامیی کرد

зи шӯри ишқ беороме кард

ز شور عشق بی آرامیی کرد

Кашид аз миқнааи мӯии мънбр

کشید از مقنعه موی معنبر

Фишонд аз оташи дили хок бар сар

فشاند از آتش دل خاک بر سر

Ба саҷдаи пушти сарви ноз хам кард

به سجده پشت سرو ناز خم کرد

Заминро рашки гулзор Ирам кард

زمین را رشک گلزار ارم کرد

зи наргиси рехти ашки арғавонӣ

ز نرگس ریخت اشک ارغوانی

Чу сӯсан кард сози хуши забонӣ

چو سوسن کرد ساز خوش زبانی

Шуд аз ғамгини дили худ ғуссаи пардоз

شد از غمگین دل خود غصه پرداز

Ба ёр хеш кард ин қиссаи оғоз

به یار خویش کرد این قصه آغاز

Ки эй тороҷи ту ҳушу қарорам

که ای تاراج تو هوش و قرارم

Парешон кардае ту рӯзгорам

پریشان کرده ای تو روزگارم

Ғамам додӣ ва ғмхўорӣ накардӣ

غمم دادی و غمخواری نکردی

Дилами барадӣ ва дилдорӣ накардӣ

دلم بردی و دلداری نکردی

Надонам номи ту то созмши вирд

ندانم نام تو تا سازمش ورد

Наёбам ҷои ту то грдмши гирд

نیابم جای تو تا گردمش گرد

Ба ком хеш мекардам шукр ханд

به کام خویش می کردم شکر خند

Кунун дар бандам аз ту чун неи қанд

کنون در بندم از تو چون نی قند

Чу ғунчаи бас ки хӯрдам аз ғамати хӯн

چو غنچه بس که خوردم از غمت خون

Фитодам ҳамчуи гул аз пардаи берун

فتادم همچو گل از پرده بیرون

намегӯям ки дар чашмати азизам

نمی گویم که در چشمت عزیزم

На охири мари туро камтари канизам

نه آخر مر تو را کمتر کنیزم

Чаҳ бошадгар канизиро навозӣ

چه باشد گر کنیزی را نوازی

зи банди меҳнаташи озод созӣ

ز بند محنتش آزاد سازی

Мабодои кас ба хӯни оғишта чун ман

مبادا کس به خون آغشته چون من

Миёни халқ расво гашта чун ман

میان خلق رسوا گشته چون من

Дили модари з бад пайвандем танг

دل مادر ز بد پیوندیم تنگ

Падарро ояд аз фарзандем нанг

پدر را آید از فرزندیم ننگ

Парасторони маро бадрӯд карданд

پرستاران مرا بدرود کردند

Ба танҳоӣами ғам Фрсўд карданд

به تنهاییم غم فرسود کردند

Задӣ оташ ба ҷон чун ман хасӣ ро

زدی آتش به جان چون من خسی را

Насузад кас бад-инсон бе касе ро

نسوزد کس بدینسان بی کسی را

Ба он мақсӯди ҷону дили хитобаш

به آن مقصود جان و دل خطابش

бад-инсон буд то брбўди хобаш

بدینسان بود تا بربود خوابش

Чу чашмаши масти гашт аз соғари хоб

چو چشمش مست گشت از ساغر خواب

Ба хобаш омад он ғоратгари хоб

به خوابش آمد آن غارتگر خواب

Ба шаклии хубтар аз ҳар чаҳ гӯям

به شکلی خوبتر از هر چه گویم

Надонам баъди азин дигар чаҳ гӯям

ندانم بعد ازین دیگر چه گویم

Ба зории даст дар домонаш овехт

به زاری دست در دامانش آویخت

Ба поиш аз мижаи хӯни ҷигари рехт

به پایش از مژه خون جگر ریخت

Ки эй дар меҳнати ишқати рамида

که ای در محنت عشقت رمیده

Қарорам аз дилу хобами зи дида

قرارم از دل و خوابم ز دیده

Ба покии коинчнини поки офаридат

به پاکی کاینچنین پاک آفریدت

зи хубони ду олами баргузедат

ز خوبان دو عالم برگزیدت

Ки андӯҳи марои кӯтоҳеи даҳ

که اندوه مرا کوتاهیی ده

зи ному шаҳри хеши огоҳеи даҳ

ز نام و شهر خویش آگاهیی ده

Бигуфтогар бад-ӣни карт тамом аст

بگفتا گر بدین کارت تمام است

Азизи Мисраму Мисрам мақом аст

عزیز مصرم و مصرم مقام است

Ба Миср аз хоссагони шоҳи Мисрам

به مصر از خاصگان شاه مصرم

Азизӣ дод ъзу ҷоҳи Мисрам

عزیزی داد عز و جاه مصرم

Зулайхо чун зи ҷонони ин нишон ёфт

زلیخا چون ز جانان این نشان یافت

Ту гӯйии мурдаи сад сола ҷон ёфт

تو گویی مرده صد ساله جان یافت

Раседаш боз азон гуфтор чун нӯш

رسیدش باز ازان گفتار چون نوش

Ба тани зӯр ва ба ҷони сабр ва ба дили ҳуш

به تن زور و به جان صبر و به دل هوش

Азон хобӣ ки дид аз бахти бедор

ازان خوابی که دید از بخت بیدار

Агар чаҳ хуфт маҷнӯн хост ҳӯшёр

اگر چه خفت مجنون خاست هوشیار

Хабар зон ма ки дар дил ҷӯшаш оварад

خبر زان مه که در دل جوشش آورد

Дигар бора ба ақл ва ҳушаш оварад

دگر باره به عقل و هوشش آورد

Канизонро з ҳар сӯ дод овоз

کنیزان را ز هر سو داد آواز

Ки эй бо ман дарин андӯҳи дмсоз

که ای با من درین اندوه دمساز

Падарро муждаи давлати расонид

پدر را مژده دولت رسانید

Дилашро зотш меҳнат Раҳонед

دلش را زآتش محنت رهانید

Ки омад ақлу дониши сӯии ман боз

که آمد عقل و دانش سوی من باز

Равон шуд зоби рафтаи ҷӯии ман боз

روان شد زآب رفته جوی من باز

Биё бурдор банди зари зи симам

بیا بردار بند زر ز سیمم

Ки набӯд аз ҷунуни ман баъди бимам

که نبود از جنون من بعد بیمم

Чу мадхали симро дар банд магузор

چو مدخل سیم را در بند مگذار

Ба дасти худ банд аз сим бурдор

به دست خود بند از سیم بردار

Падарро чун шунид ин мужда дар гӯш

پدر را چون شنید این مژده در گوش

Ба истиқбол он рафт аз сараши ҳуш

به استقبال آن رفت از سرش هوش

Ба расми ошиқи аввали тарк худ кард

به رسم عاشق اول ترک خود کرد

Вази он пас раҳи сӯии он сарв қад кард

وز آن پس ره سوی آن سرو قد کرد

Даҳон бикшод он мори ду сар ро

دهان بگشاد آن مار دو سر را

Раҳанд аз банди зари он симбр ро

رهاند از بند زر آن سیمبر را

Парасторон ба пош сар ниҳоданд

پرستاران به پاش سر نهادند

Ба зери поиши тахт зар ниҳоданд

به زیر پایش تخت زر نهادند

Ншондндши фарози маснади ноз

نشاندندش فراز مسند ناز

Ба заррин тоҷ кардандаш сарафроз

به زرین تاج کردندش سرافراز

Прирўёни з ҳар ҷои ҷамъи гаштанд

پریرویان ز هر جا جمع گشتند

Ҳамаи парвонаи он шамъи гаштанд

همه پروانه آن شمع گشتند

Ба ҳмзодон чу дар маҷлис нишастӣ

به همزادان چو در مجلس نشستی

Чу тӯтии лаъл ӯ шукри шикастӣ

چو طوطی لعل او شکر شکستی

Сари дарҷи ҳикоят боз кардӣ

سر درج حکایت باز کردی

з ҳар шаҳрии сухан оғоз кардӣ

ز هر شهری سخن آغاز کردی

зи рӯзу шоми гаштии нуктаи ангез

ز روز و شام گشتی نکته انگیز

Шудӣ аз зикри Мисри андари шукри рез

شدی از ذکر مصر اندر شکر ریز

Ҳадис Мисрён кардӣ саранҷом

حدیث مصریان کردی سرانجام

Ки то барадии азизи Мисрро ном

که تا بردی عزیز مصر را نام

Чу ин номаш гирифтӣ бар забони ҷой

چو این نامش گرفتی بر زبان جای

Дарафтодӣ ба сони соя аз пой

درافتادی به سان سایه از پای

зи абри дидаи сайл хӯн фишондӣ

ز ابر دیده سیل خون فشاندی

Навой нола бар гардуни расонадӣ

نوای ناله بر گردون رساندی

Ба рӯзу шаби ҳамаи ин буд кораш

به روز و شب همه این بود کارش

Сухан аз ёр ронадӣу диёраш

سخن از یار راندی و دیارش

Ба ин гуфтори хуши гаштии сухани гӯш

به این گفتار خوش گشتی سخن گوش

Вагар не будӣ аз гуфтори хомӯш

وگر نی بودی از گفتار خاموش