Ба доролмлки гетии шаҳриёрон

به دارالملک گیتی شهریاران

Ба тахти шаҳриёрии тоҷдорон

به تخت شهریاری تاجداران

Ба дили доғи таманноӣ ту доранд

به دل داغ تمنای تو دارند

Ба синаи тухми савдоӣ ту коранд

به سینه تخم سودای تو کارند

Ба сӯии мо ба умеди қабӯлӣ

به سوی ما به امید قبولی

Расидаи сет инак аз ҳар як расӯлӣ

رسیده ست اینک از هر یک رسولی

Бигӯям достон ҳар расӯлат

بگویم داستان هر رسولت

Бубинам то ки меуфтад қабулат

ببینم تا که می افتد قبولت

Ба ҳар кишвар ки уфтад дар дилати майл

به هر کشور که افتد در دلت میل

Туро созам ба зӯдии шоҳи он хайл

تو را سازم به زودی شاه آن خیل

Падар мегуфт ва ӯ хомӯш май буд

پدر می گفت و او خاموش می بود

Ба буии ошнои гӯш май буд

به بوی آشنایی گوش می بود

Хушо гӯши сухан кардани з ҷое

خوشا گوش سخن کردن ز جایی

Ба умеди ҳадиси ошноӣ

به امید حدیث آشنایی

зи шоҳони қиссаҳо пай дар пай оварад

ز شاهان قصه ها پی در پی آورد

Вале аз Мисрён дам барнаёварад

ولی از مصریان دم برنیاورد

Зулайхо дид каз Мисру диёраш

زلیخا دید کز مصر و دیارش

Наомад ҳеҷ қосиди хостгораш

نیامد هیچ قاصد خواستگارش

зи дидори падар навмед бархест

ز دیدار پدر نومید برخاست

зи ғами ларзон чу шох бед бархест

ز غم لرزان چو شاخ بید برخاست

Ба нӯки дидаи марворид май сифт

به نوک دیده مروارید می سفت

зи дил хуноба меборид ва ме гуфт

ز دل خونابه می بارید و می گفت

Маро эй кошкӣ модар наме зод

مرا ای کاشکی مادر نمی زاد

Вагар май зоди кас шерам наме дод

وگر می زاد کس شیرم نمی داد

Надонам бар чаҳ толеъ зодаам ман

ندانم بر چه طالع زاده ام من

Бад-ӣни толеъи куҷо афтодаам ман

بدین طالع کجا افتاده ام من

Агар бар хезад аз дарёи саҳобй

اگر بر خیزد از دریا سحابی

Ки резад бар лаб ҳар ташнаи обӣ

که ریزد بر لب هر تشنه آبی

Чу раҳи сӯии ман лаби ташнаи орад

چو ره سوی من لب تشنه آرد

Ба ҷои оби ҷуз оташ наборад

به جای آب جز آتش نبارد

Надонам эй фалак бо ман чаҳ дорӣ

ندانم ای فلک با من چه داری

Чу хешами ғарқи хӯни доман чаҳ дорӣ

چو خویشم غرق خون دامن چه داری

Гарм надиҳӣ ба сӯии дӯсти парвоз

گرم ندهی به سوی دوست پرواز

зи ваии бории чунин даврами миндоз

ز وی باری چنین دورم مینداز

Гар аз ман марги хоҳии мардум инак

گر از من مرگ خواهی مردم اینک

зи бедоди ту ҷони бспрдм инак

ز بیداد تو جان بسپردم اینک

Вагар хоҳии маро дар ранҷу андӯҳ

وگر خواهی مرا در رنج و اندوه

Наҳодӣ бар дилами сад ранҷ чун кӯҳ

نهادی بر دلم صد رنج چون کوه

Ба зери кӯҳ гоҳе чанд бошад

به زیر کوه گاهی چند باشد

Ба мавҷи ғами гиёҳӣ чанд бошад

به موج غم گیاهی چند باشد

Дилам аз захми ту сад ҷой риш аст

دلم از زخم تو صد جای ریش است

Агар раҳмӣ кунӣ бар ҷой хеш аст

اگر رحمی کنی بر جای خویش است

Агар ман шод агар ғамгини туро чаҳ

اگر من شاد اگر غمگین تو را چه

Вагар ман талх агар ширини туро чаҳ

وگر من تلخ اگر شیرین تو را چه

Кӣми ман вази вуҷӯди ман чаҳ хезад

کیم من وز وجود من چه خیزد

Вазин буд ва набӯд ман чаҳ хезад

وزین بود و نبود من چه خیزد

Агар шуд хирманам бар боди гӯи шӯ

اگر شد خرمنم بر باد گو شو

Ду сад хирмани азин бар ту ба як ҷӯ

دو صد خرمن ازین بر تو به یک جو

Ҳазорон тозаи гул бар бод додӣ

هزاران تازه گل بر باد دادی

зи доғи марг бар оташ наҳодӣ

ز داغ مرگ بر آتش نهادی

Куҷо гардад туро хотири парешон

کجا گردد تو را خاطر پریشان

Ки ман бошам яке дигар азишон

که من باشم یکی دیگر ازیشان

Ба сад афғону дарди он рӯз то шаб

به صد افغان و درد آن روز تا شب

Даруни ғунчаи вор аз хӯни лаболаб

درون غنچه وار از خون لبالب

Сиришк аз дидаи ғамнок май рехт

سرشک از دیده غمناک می ریخت

Ба дасти ғусса бар сари хок май рехт

به دست غصه بر سر خاک می ریخت

Падар чун дид шавқ ва бе қароряш

پدر چون دید شوق و بی قراریش

зи савдои азизи Мисри зоряш

ز سودای عزیز مصر زاریش

Расӯлонро ба халъатҳои шоҳӣ

رسولان را به خلعت های شاهی

Иҷозат дод лаби пари узри хоҳӣ

اجازت داد لب پر عذر خواهی

Ки ҳаст аз баҳри ин фарзонаи фарзанд

که هست از بهر این فرزانه فرزند

Забонам бо азизи Миср дар банд

زبانم با عزیز مصر در بند

Буд равшан бар дониш прессатон

بود روشن بر دانش پرستان

Ки бошад дасти дасти пишдстон

که باشد دست دست پیشدستان

Забони даҳрро ба зин мисл нест

زبان دهر را به زین مثل نیست

Ки гуяд дасти пешинро бадал нест

که گوید دست پیشین را بدل نیست

Расӯлон зон таманно дар гузаштанд

رسولان زان تمنا در گذشتند

зи пешаши бод дар каф бозгаштанд

ز پیشش باد در کف بازگشتند

Зулайхо гарчи ишқ ошуфт ҳолаш

زلیخا گرچه عشق آشفت حالش

Ҷаҳони пар буд аз сяти ҷамолаш

جهان پر بود از صیت جمالش

Ба ҳар ҷои қисса ҳасанаш раседӣ

به هر جا قصه حسنش رسیدی

Шудӣ мафтӯн ӯ ҳар кас шунидӣ

شدی مفتون او هر کس شنیدی

Сарони маликро савдоӣ ӯ буд

سران ملک را سودای او بود

Ба базми хусравони ғавғоӣ ӯ буд

به بزم خسروان غوغای او بود

Ба ҳар вақт омадӣ аз шаҳриёрӣ

به هر وقت آمدی از شهریاری

Ба умеди висолаши хостгорӣ

به امید وصالش خواستگاری

Дарин фурсат ки аз қайд ҷунун раст

درین فرصت که از قید جنون رست

Ба тахти дилбарӣ ҳушёр бинишаст

به تخت دلبری هشیار بنشست

Расӯлон аз шаҳ ҳар марз ва ҳар бум

رسولان از شه هر مرز و هر بوم

Чу шоҳи малики шому кишвари рӯм

چو شاه ملک شام و کشور روم

Фузун аз даҳ тан аз раҳ дар расиданд

فزون از ده تن از ره در رسیدند

Ба даргоҳ ҷалолаш орамиданд

به درگاه جلالش آرمیدند

Яке маншури малику мол дар мушт

یکی منشور ملک و مال در مشت

Яке меҳри сулаймонӣ дар ангушт

یکی مهر سلیمانی در انگشت

Ки ҳар як тӯҳфаи кишвари стонист

که هر یک تحفه کشور ستانیست

зи шоҳии хостгориро нишонеаст

ز شاهی خواستگاری را نشانیست

Ба ҳар ҷои рӯ наад он ғайрати хур

به هر جا رو نهد آن غیرت خور

Буд тахти он ӯу тоҷ бар сар

بود تخت آن او و تاج بر سر

Ба ҳар кишвар ки гардад ҷилваи гоҳаш

به هر کشور که گردد جلوه گاهش

Бад дияем шоҳии хоки роҳаш

بد دیهیم شاهی خاک راهش

Агар гирад чу ма дар шоми ором

اگر گیرد چو مه در شام آرام

Дуоӣ ӯ кунанд аз субҳ то шом

دعای او کنند از صبح تا شام

Вагар орад ба сӯии рӯми оҳанг

وگر آرد به سوی روم آهنگ

Ғулом вай шаванд аз рӯм то занг

غلام وی شوند از روم تا زنگ

Бад-ӣни дастур ҳар қосиди паёмӣ

بدین دستور هر قاصد پیامی

Ҳаме гуфт аз лаби фархундаи номӣ

همی گفت از لب فرخنده نامی

Зулайхоро азин маънӣ хабар шуд

زلیخا را ازین معنی خبر شد

зи андешаи дилаши зер ва зибр шуд

ز اندیشه دلش زیر و زبر شد

Ки бо ӣнони зи Миср оё касе ҳаст

که با اینان ز مصر آیا کسی هست

Ки ишқи мсрёнм пушт бишикаст

که عشق مصریانم پشت بشکست

Ба сӯй мсрёнм мекашад дил

به سوی مصریانم می کشد دل

зи Миср ар қосидӣ набӯд чаҳ ҳосил

ز مصر ار قاصدی نبود چه حاصل

Насимӣ каз диёри Мисри хезад

نسیمی کز دیار مصر خیزد

Ки дар чашмами ғубори Мисри безад

که در چشمم غبار مصر بیزد

Марои хуштар азон бодаст сад бор

مرا خوشتر ازان باد است صد بار

Ки оради нофа аз саҳрои тотор

که آرد نافه از صحرای تاتار

Дарин андеша буд ӯ каш падар хонд

درین اندیشه بود او کش پدر خواند

Пдрўорш ба пеш хеш бинишонад

پدروارش به پیش خویش بنشاند

Бигуфт эй нури чашму шодии дил

بگفت ای نور چشم و شادی دل

зи банди ғами хати озодии дил

ز بند غم خط آزادی دل