Ҷавонмардон ки аз худ рстгоннд
جوانمردان که از خود رستگانند
Ба кунҷи бихўдии бншстгоннд
به کنج بیخودی بنشستگانند
зи қайди табъ ва кед нафас поканд
ز قید طبع و کید نفس پاکند
Ба роҳи дарду кӯй ишқ хоканд
به راه درد و کوی عشق خاکند
На зишон бар дили мардуми ғуборӣ
نه زیشان بر دل مردم غباری
На аз мардум бар эшон ҳеҷ борӣ
نه از مردم بر ایشان هیچ باری
Баносозӣ олам созгоранд
به ناسازی عالم سازگارند
Ба ҳар борӣ ки ояд бурдборанд
به هر باری که آید بردبارند
Чу шаби хспнд бекин ва ситезанд
چو شب خسپند بی کین و ستیزند
Саҳари зонсон ки шаб хспнд хезанд
سحر زانسان که شب خسپند خیزند
Ҳасади варзони Юсуфи бомдодон
حسد ورزان یوسف بامدادان
Ба фикри дайнаи хуррами табъу шодон
به فکر دینه خرم طبع و شادان
Забони пари меҳру синаи кӣнаи андеш
زبان پر مهر و سینه کینه اندیش
Чу гиреҳгони ниҳон дар сӯрати мяш
چو گرگان نهان در صورت میش
Ба дидори падари эҳроми бастанд
به دیدار پدر احرام بستند
Ба зонуии адаб пешаш нишастанд
به زانوی ادب پیشش نشستند
Дар зарқу тамаллуқ боз карданд
در زرق و تملق باز کردند
з ҳар ҷое сухан оғоз карданд
ز هر جایی سخن آغاز کردند
Баён карданд ҳар навайу куҳан ро
بیان کردند هر نوی و کهن را
Расониданд то ӣнҷои сухан ро
رسانیدند تا اینجا سخن را
Ки аз хона малолат хост мо ро
که از خانه ملالت خاست ما را
Ҳавоӣ рафтан саҳрост мо ро
هوای رفتن صحراست ما را
Агар бошад иҷозат қасд дорем
اگر باشد اجازت قصد داریم
Ки фардои рӯз дар саҳро гузорем
که فردا روز در صحرا گذاریم
Бародари Юсуфи он нури ду дида
برادر یوسف آن نور دو دیده
зи кмсолӣ ба саҳро кам расида
ز کمسالی به صحرا کم رسیده
Чаҳ бошад каш ба мо ҳамроҳ созӣ
چه باشد کش به ما همراه سازی
Ба ҳамроҳяши моро сари фарозӣ
به همراهیش ما را سر فرازی
Ба кунҷи хонаи мондаи рӯз то шаб
به کنج خانه مانده روز تا شب
« Форслаҳи ғдои нртъ ва налаъиб »
«فارسله غدا نرتع و نلعب »
Гуҳӣ бо ӯ раҳ саҳро навардем
گهی با او ره صحرا نوردیم
Гуҳӣ бар пушти кӯҳ ва пушта гирдем
گهی بر پشت کوه و پشته گردیم
Гуҳӣ аз гӯсфандон шер дӯшем
گهی از گوسفندان شیر دوشیم
Гуҳии ширину хандон шер нӯшем
گهی شیرین و خندان شیر نوشیم
зи фарши сабза бозӣгоҳ созем
ز فرش سبزه بازیگاه سازیم
Ба ҳар лола ба бозӣ роҳ созем
به هر لاله به بازی راه سازیم
Рубойем аз сари лолаи кулоҳаш
رباییم از سر لاله کلاهش
Кунем аз фарқи Юсуфи ҷилваи гоҳаш
کنیم از فرق یوسف جلوه گاهش
Зада боло ба сони Кебеки домон
زده بالا به سان کبک دامان
Миёни сабзаи созимши хиромон
میان سبزه سازیمش خرامان
Ба як ҷои гила оҳӯ чаронем
به یک جا گله آهو چرانیم
зи як сӯи гургро Зуҳраи дроним
ز یک سو گرگ را زهره درانیم
Буд табъаш ба инҳо шод гардад
بود طبعش به اینها شاد گردد
зи андӯҳи ватан озод гардад
ز اندوه وطن آزاد گردد
зи ҷад гарчи ҳазор ӯъҷуба созӣ
ز جد گرچه هزار اعجوبه سازی
Нахандад табъи кӯдаки ҷуз ба бозӣ
نخندد طبع کودک جز به بازی
Чу ёқӯби ин сухан бишунид азишон
چو یعقوب این سخن بشنید ازیشان
Гиребони ризои печид азишон
گریبان رضا پیچید ازیشان
Бигуфто бурдани вай кӣ писандам
بگفتا بردن وی کی پسندم
Казон гардад даруни андўҳмндм
کزان گردد درون اندوهمندم
Азон тарсам казу ғофил нишинед
ازان ترسم کزو غافل نشینید
зи ғифлати сӯрат ҳолаш набинед
ز غفلت صورت حالش نبینید
Дарин деринаи дашти меҳнати ангез
درین دیرینه دشت محنت انگیز
Куҳани гиреҳгӣ бар ӯ дандон кунад тез
کهن گرگی بر او دندان کند تیز
Бидон нозуки бадани дандони расонад
بدان نازک بدن دندان رساند
Танишро балки ҷонамро даранд
تنش را بلکه جانم را دراند
Чу он афсунгарони инро шуниданд
چو آن افسونگران این را شنیدند
Фусуни дигар аз нав дар дамиданд
فسون دیگر از نو در دمیدند
Ки охири мо на зонсон суст ройем
که آخر ما نه زانسان سست راییم
Ки ҳар даҳ тан ба гиреҳгии баси нёиим
که هر ده تن به گرگی بس نیاییم
На гург ар шер мрдмхўор бошад
نه گرگ ار شیر مردمخوار باشد
Ба чанги мо чу рӯбаҳ хор бошад
به چنگ ما چو روبه خوار باشد
Чу зишон кард ёқӯби ин сухани гӯш
چو زیشان کرد یعقوب این سخن گوش
зи узр ангехтан гардид хомӯш
ز عذر انگیختن گردید خاموش
Ба саҳрои бурдани Юсуф ризо дод
به صحرا بردن یوسف رضا داد
Балоро дар диёри худ сало дод
بلا را در دیار خود صلا داد